ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΕΞΩ ΑΠ' ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ
Θα σκιαγραφούμε τις κινήσεις του κορμιού της
Το νυχτικό της θα σαλεύει, χορεύοντας στην πορεία του αέρα
Θα φανταστούμε την ομιλία της με δικά μας λόγια
Τον τρόπο που κλειδώνει την πόρτα της, κάνοντάς την να ξεχάσει απ' έξω
το κλειδί
Θα έχουμε κουρτίνες για να μη δει τα πρόσωπά μας
Το μπουκέτο με τα τριαντάφυλλα θα είναι κρεμασμένο από το επάνω
μπαλκόνι και θα πέσει στα μαλλιά της
ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΜΕ ΤΑ ΜΥΘΙΚΑ ΤΕΡΑΤΑ
Φτερούγιζε και κάλπαζε γύρω απ' το φως
κάθε φως ήταν λευκός μαγνήτης που.....
Τα βήματα των τριών χάθηκαν στο διάδρομο
Φτερούγιζε και κάλπαζε γύρω απ' το φως
Πότε-πότε χλιμίντριζε σε υψηλές συχνότητες
Καλούσε θα έλεγες φίλους από αλλού
Οι ματιές των τριών είχαν την ίδια κατεύθυνση
- Ένας Πήγασος!
- Μια αλογόμυγα!
- Ένα τέρας!
Βούρκωσαν ακούγοντας ο ένας τον άλλο
Τυλίχτηκαν σε μια κουβέρτα και ανέβηκαν στη ράχη του
Αμέσως μετά πέταξαν κυκλικά γύρω από τη λάμπα και χάθηκαν σα
σίφουνας πίσω από τα σύννεφα...
ΦΟΒΟΙ ΠΟΥ ΕΚΔΗΛΩΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΠΤΗΣΗ
- Κοίτα πόσο μικρά είναι όλα εκεί κάτω!
- Κι εμείς είμαστε μικροί εδώ πάω...
- Κανείς δεν είναι μικρός. Η απόσταση είναι μεγάλη.
το άλογο στέκεται όρθιο, στηριζόμενο στα δυο μπροστινά του πόδια,
ανοιγο-κλείνει τα φτερά του και κατεβάζει τους ταξιδιώτες
από τη ράχη του.
Έχει σημάδια από τα νύχια τους και τους δίνει σημάδια από τα πέταλά του.....
ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
- Έχω ένα πόνο που επιμένει...
- Όσο το σκέφτεσαι, τόσο θα μένει!
- Δεν είναι κάτι συγκεκριμένο...
- Το θεωρείς απλά δεδομένο!
- Είμαστε τρεις και μιλάμε οι δυο μας...
- Είμαστε δύο και αναλύουμε τον εαυτό μας!
- Για την αφήγηση θα χρειαστεί φωνή από έναν...
(Και οι τρεις με μια φωνή:)
- Σωστά! Ξεκίνα!!!
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ (ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΟ)
- Σωστά! Ξεκίνα!!!
- Μια φορά κι έναν καιρό...
- Δεν κόβεις την πλάκα;
- Ναι...
Άντε τώρα εσύ να καταφέρεις να κρυφτείς στη σκιά ενός καρφιού που
βρίσκεται στον ίδιο τοίχο εδώ και 100, ίσως και 200 εκατομμύρια χρόνια...
Και δεν είναι τίποτα άλλο που να με φοβίζει, όσο αυτή η άρρωστη και
παρανοημένη σκουριά πάνω στη σάρκα του, που φαίνεται έτοιμη να χυθεί
πάνω σ' όποιον θα φανεί τυχερός να πέσει στην ακτίνα δράσης της...
Άσε που πιστεύω πως ήδη έχει καταλάβει την παρουσία μου
και ίσως να γνωρίζει και τις προθέσεις μου. Και όλοι οι τρελοί
επιμένουν χρόνια τώρα χτυπώντας τα κεφάλια τους στον τοίχο,
πως αυτό το καρφί έχει ζωή, είναι ένας άλλος κόσμος λένε. ένας κόσμος
που αυτοκαταστρέφεται, απλά και μόνο γιατί δεν υπήρχε τίποτα
καλύτερο που να γινόταν -τουλάχιστον έτσι πίστευαν - ...
Τι άλλο σου μένει τώρα; Παίρνεις ένα σφυρί και χτυπάς το καρφί
ώσπου χώνεται μέσα στον τοίχο. Σκέψου τώρα αν αυτός ήταν ο αληθινός σκοπός σου... σκέψου τώρα πως θα φύγουν τα σημάδια της σκουριάς από πάνω σου... σκέψου που κρύφτηκε εκείνη η σκιά που ζωντάνευε πάνω στον τοίχο...
ΕΝΟΤΗΤΑ:ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΠΟΛΕΙΣ
Πίσω απ' αυτό που φαίνεται, βρίσκεις αυτό που δεν περίμενες.
Διαβάζεις βιβλία, μορφές, χαρακτήρες, εικόνες, ποίηση.
Πεθαίνεις για λίγα λόγια παραπάνω.
Κανείς δεν σε παρατηρεί και βρίσκεις αυτό ακριβώς που δεν περίμενες.
Διαβάζεις βιβλία με όμορφα εξώφυλλα και όμορφους τίτλους.
Σε χαρτί πολυτελείας.
Μόνο έτσι μπορούν ν' αγγίξουν την καρδιά σου.
Διαβάζεις βιβλία εκεί που άλλοι κοιμούνται.
Διαβάζεις βιβλία εκεί που άλλοι τρώνε.
Διαβάζεις βιβλία στο λεωφορείο και στον ηλεκτρικό.
διαβάζεις όταν περιμένεις το φανάρι ν' ανάψει.
Βρίσκεις αυτό που δεν περίμενες.
Μόνο αυτό.
(ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΟΛΗ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ)
Το χλωμό και η αντίληψη σ' ένα ποδήλατο για το γύρο του κόσμου.
Παιχνίδια με τα χρώματα και τις λέξεις.
Και πάντα υπάρχουν κάποιοι που πληγώθηκαν.
Ο ένας στους δύο τραβάει το δρόμο του (κι ο άλλος το δικό του)...
Ο άλλος ίσως να μην πονάει.
Φεύγω κι εγώ!
Κουρδιστό παιχνίδι χαμένο στη συνεχή αναστάτωση.
Άλλη μια πόλη! Άλλη μία!
ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ ΚΤΗΡΙΑ. ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ. ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΙΑΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΩΝ...
Είδα πολύ λίγο για να πιστέψω πως τελείωσε...
Κι εκείνο το τραγούδι μου άρεσε τόσο...
Δίχως να έχω ζήσει τις στιγμές που πίστεψα.
Απλά αφέθηκα. Απλά το ζήτησα.
Δυσκ... Ευκ... το κατάφερα !
Δίχως λόγο.
Απλά έπρεπε να βυθιστώ σε μια πίστη που δεν ήξερα αν υπήρχε ή
γεννήθηκε.
Δεν θεωρήθηκε δεδομένο. Ούτε καν γινόμενο.
Δεν θεωρήθηκε καν...
Σκέψου ότι ονειρεύτηκα πως μ΄αγαπούσες
χτες που πνιγόμουν σε εκατομμύρια λέξεις - σταγόνες...
Πόσο ακόμα για την τελευταία λέξη;
ακόμα βρέχει...
ΔΙΑΚΟΠΗ ΕΝΟΤΗΤΑΣ / ΕΝΟΤΗΤΑ ΔΙΑΚΟΠΩΝ
ΕΡΩΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Κρεμασμένος απ' το ταβάνι
γύρω από συγκεκριμένο χρόνο
αισθάνομαι τώρα σαν κλουβί
κάγκελα φυλακής το σιδερένιο κορμί μου
φυλακισμένο πουλί κάθε τι εσωτερικό...
δίχως φτερά...
Αισθάνομαι τώρα σαν λάμπα
γυαλί διάφανο το άρρωστο κορμί μου
ηλεκτρική αντίσταση το βάθος της ψυχής μου
δίχως περιθώρια για οξυγόνο...
δίχως ανάσες... δίχως φως...
Αισθάνομαι σα νυχτερίδα
μανδύας σκοτεινός το χτυπημένο κορμί μου
αίμα που κυλά ανάποδα με ξεχειλίζει...
σα να ζαλίζομαι.... μεθάω...
δίχως σταγόνα δίψας στα χείλη μου...
Αισθάνομαι σα φρούτο κάτω απ' το μεγάλο δέντρο προστατευμένο
φλούδα χρωματιστή, ξινή το χάρτινο κορμί μου
ζουμερός γίνεται ο καρπός όταν με στίψεις με μια κίνησή σου...
πιες... θα σε γεμίσω...
Κρεμασμένος απ' το ταβάνι γύρω από συγκεκριμένο χρόνο
δίχως άμεση επαφή με τη γη
κατάφερα να ωριμάσω!
κόβομαι!
αισθάνομαι μια κίνηση... μια πτώση
πέφτω!
αγγίζω το έδαφος που τόσο μου έλειψε...
σπάω!
σκορπίζομαι προς κάθε κατεύθυνση..
προς κάθε κατεύθυνση..
Τελειώνω...
Στις πόλεις νιώσαμε την ανάγκη να ριζώσουμε Να στηρίξουμε την αθέμελη ύπαρξή μας στην αθέμελη ύπαρξη κάποιου άλλου. Ξαφνικά αρχίσαμε να αφιερώνουμε τις στιγμές μας...
(1) ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ
Είναι κουτό να μην καταλαβαίνεις τι συμβαίνει. Εκτός βέβαια αν προσποιείσαι. Στήνεις βωμούς και κλαις για τον μελλοντικό σου θάνατο Δείχνεις στους άλλους την αδυναμία σου. Σε λυπούνται... Αυτό δεν ήθελες; Όχι. Ήθελες κάτι άλλο. Έτσι έκανες το θάνατο πρόσωπο για να σε λυπηθεί κι αυτός... Τι στο διάολο θες να καταφέρεις; Τι θες να εξασφαλίσεις; Μέλλουσα ζωή μήπως; Τόσο πολύ αγάπησες τη ζωή που γέμισες δάκρυα; Τόσο μοναδικός αισθάνεσαι, που είναι αδύνατο να αντικατασταθείς; Κάτσε και κλαίγε τα μέλλοντα Αυτά που δε γνωρίζεις χάσε το υπόλοιπο της ζωής σου μαζί με τα δάκρυα. ο θάνατος μια χρονική στιγμή είναι. Δεν έχει διάρκεια δεν είναι πόρτα για αλλού. Μα κι αν είναι μην το σκέφτεσαι από τώρα. γκρέμισε το βωμό. Άλλωστε θα είναι αφορμή να χτίσεις έναν άλλο...
(2) ΜΟΝΑΞΙΑ (Για τη Δέσποινα Μ.)
Στάσου να πάρεις μιαν απόφαση! τίποτα. Κοντεύω να τρελλαθώ μουσικές για τα σκοτάδια. Τηλεφωνήματα στα κρυφά. Δεν περιμένω απάντηση. Χαμένη πεμπτουσία. Επαφή μέσα από γράμματα. δεν είναι επαφή. Εξωτερικεύομαι. Καπνοί τσιγάρου για να δακρύσουν τα μάτια. Ο εγκέφαλος γεμίζει σκουπίδια. Δίπλα τους φυτρώνει η φυγή. Οι λέξεις που λες ,μοιάζουν με λίπασμα σε υδάτινο κήπο. Είμαι ερωτευμένος. Δίνω τα πάντα. Χάνω ζωή και χρόνο. Λείπεις. Ξανασχηματίζω το νούμερο. Λείπεις. Το κεφάλι βαραίνει και μετρά σχέδια στο πάτωμα. Ξαφνικές μπαλαρίνες με μάσκες και πρόσωπα. Κέρινα ομοιώματα των εαυτών μας. Το κερί λιώνει για να σμίξουμε στο πάτωμα. Παρουσίες σε μικρά σχέδια. Χρώματα ξεθωριάζουν. Είμαι ερωτευμένος. Χάνω οξυγόνο. Σκορπίζω το φόβο μου σε κυκλική τροχιά. Φυλακισμένος. Η σκιά σου χύνεται απ' το ταβάνι. Σε θέλω. Τα δάκρυα παγώνουν και γίνονται σκάλες. Κρυστάλλινες μορφές τσακίζονται πάνω τους. Σε θέλω. Λείπεις...
(3) ΤΩΡΑ ΤΟΥΣ ΘΥΜΑΜΑΙ (αφιερωμένο στο Σάκη Τ.)
Τώρα τελευταία κάποιοι περίεργοι κυκλοφορούν μ' ένα λουλούδι στο χέρι.
Μοναδική συντροφιά της μοναξιάς τους.
Στέκουν στις βιτρίνες για ώρες κι αν φανούν τυχεροί, κάποια στιγμή βλέπουν την αντανάκλασή τους στο τζάμι.
Μαζεύουν δακτυλικά αποτυπώματα από τα λεία κρύσταλλα και τα τοποθετούν με τη μέγιστη προσοχή στο μαγικό τους κουτί. το κουβαλούν πάντα μαζί τους. Δηλώνουν με υπερηφάνεια την αποξένωση τους και τη μοναχικότητά τους.
Καμιά φορά, σχεδόν τυχαία κι ευκαιριακά, πετούν τα αποτσίγαρά τους στο γρασίδι, βγάζοντας ταπεινά το καπέλο τους.
Άλλες φορές στέκουν για ώρες όρθιοι δίπλα σε άδεια παγκάκια και μετρούν τα τραίνα στο σταθμό ή τα πλοία στο λιμάνι, ανάλογα με το οπτικό τους πεδίο.
Στους σεισμούς είναι οι μόνοι που δεν κουνιούνται. Κι όταν περπατούν στα δάση, είναι οι μόνοι που βλέπουν τα πεσμένα φύλλα κι όχι τα πανύψηλα δέντρα. Άλλες φορές δεν περιορίζουν τους εαυτούς τους στο να κοιτούν. μαζεύουν δυο - τρία φύλλα για το μαγικό τους κουτί ή φτιάχνουν μικρούς λόφους κι έπειτα τους καίνε. Σφυρίζουν τελετουργικές μουσικές της Ανατολής καθώς φορούν τα γυαλιά τους. Τρώνε δίπλα στη γυάλα, μαζί με τα χρυσόψαρα. Δεν κοιτούν τ' αεροπλάνα, παρά μόνο τις ουρές που αφήνουν. Γραμμές από καπνό που θέλουν να βαδίσουν πάνω τους πριν διαλυθούν.
Γραμμές από φώτα που δείχνουν πως η σκόνη αναδύεται.
Δεν κουρδίζουν ποτέ τα ρολόγια τους γιατί τους ενοχλεί η εξωτερική μονοτονία. κοιτούν τα τασάκια και τους περνά από το μυαλό να καπνίσουν τις στάχτες και τα φίλτρα.
Περπατούν σε σοκάκια που δεν έχουν φως και βλέπουν εκατό χιλιάδες σκιές του εαυτού τους. όταν συννεφιάσει, ξεσκονίζουν τις κουβέρτες τους και φορούν σακάκια και γούνινα καπέλα. Κρατώντας ένα τσαμπί σταφύλι, λένε πως κρατούν το σύμπαν στα χέρια τους. Κάθε ρόγα, ένας πλανήτης.
Πόσο μικρός είναι ο κόσμος. Ειδικά όταν τον φας όλο...
ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΠΟΛΕΙΣ (ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ)
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 144
Σιδερένια αγάλματα.
Μόνο φωτογραφίες.
Ψάχνουμε για σκιές σ' όλη την οικουμένη.
Οι ώρες κυλούσαν σε φθινοπωρινά ρυάκια.
Θυμήθηκα τα κίτρινα φύλλα.
Πάνω από σιδερένια αγάλματα.
μέσα σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες.
ΑΝΑΜΟΝΗ (ή η πτώση του τηλεφωνικού θαλάμου)
Στεκόμουν όρθιος.
Θυμάμαι την χαρακτηριστική μου στάση σε 'κείνον τον μικρό χώρο.
Είχε περάσει αρκετή ώρα.
Στεκόμουν για πολλή ώρα.
Όρθιος, μέσα σ' αυτόν τον μικρό χώρο.
Ως τη στιγμή που θέλησα να φτερουγίσω...
ΠΙΝΑΚΙΔΑ: «ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΑΠΟΞΕΝΩΣΗΣ
ΠΟΛΥΚΑΤΙΚΙΑ Νο 41
ΟΡΟΦΟΣ 17ος
ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΕΤΟΣ 7»
(4) ΑΦΗΓΗΣΗ (ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ)
Βαρέθηκα τους άρρωστους θεούς σας. Βαρέθηκα τις άρρωστες ιδέες τους. Δοκιμασμένα καπνογόνα και παραισθήσεις εμφανίζονται δίχως να το καλοσκεφτείς. Δεν είναι επιλογή αλλά επιβολή. βαρέθηκα να βλέπω το ρολόι να δείχνει εννέα και είκοσι εδώ και τρεις μέρες. βαρέθηκα να διαιρώ τις αναπαύσεις μου κι έπειτα να τις πολλαπλασιάζω με τους πόνους μου. Τρεις ήλιοι ανέτειλαν για να φωτιστεί η μέρα. τρεις ήλιοι για να καταφέρουν να μας ζεστάνουν.. δοκιμασμένα καπνογόνα και οι παραισθήσεις παραδίνονται στα ατέλειωτα γέλια του πλήθους. Πνιγμοί σε επεισόδια της μισής ώρας. μισή ώρα σε επεισόδια των δέκα λεπτών. Δέκα λεπτά σε επεισόδια του ενός χρόνου. άσκοπα τα δάκρυα κυλούν δίπλα-δίπλα με τις βροχοσταγόνες για να καταλήξουν στους υπονόμους ξεδιψώντας κατσαρίδες και αρουραίους. Χάνω τις αισθήσεις μου για να εκπληρώσω τον χαμένο χρόνο. Χάνω χρόνο για να κερδίσω το ρολόι. εννέα και είκοσι... Είναι η τέταρτη μέρα που συμβαίνει...
ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ Σ' ΕΝΑΝ ΜΑΓΙΚΟ ΚΑΘΡΕΦΤΗ
Έχεις υπ' όψη σου τι συμβαίνει στο δωμάτιό σου πριν ανάψεις το φως;
φυσικά θα κάνεις μια ένεση ζωής στο ετοιμοθάνατο πικ-απ και θα δώσεις χάπια στειρότητας στα ψάρια. Το ενυδρείο δεν σου ανήκει, απλά είναι ένας κακός γείτονας που ποτέ δε συμπάθησες και σε κοιτάει επίμονα όταν τρως. το συνολικό -από οπτική άποψη- άγγιγμα στο αιδοίο μιας άγνωστης, σε προβληματίζει ίσως περισσότερο απ' όσο χρειάζεται. Βρίσκεις τις στιγμές ίδιες, μα όταν σε ρωτούν μοιάζουν δυσανάλογες. Σηκώνεις τα θαυμαστικά από το δρόμο πριν τα πατήσει κανένας ηλίθιος και κλείνεις την πόρτα παράλληλα με το φεγγάρι που δύει. Ρουφάς τη μουσική από τα ακουστικά κι ακούς το πικ-απ να ψιθυρίζει ευχαριστίες για την πνοή που του έδωσες. παίρνεις τα πόδια σου από το κρεββάτι και κάποιος άσχετος εμφανίζεται να σου πάρει τη θέση. κλείνεις τις κουρτίνες και πλένεις τους κομήτες από τις σοκολάτες που χύθηκαν. Ανάβεις ένα πακέτο τσιγάρα και με τη το φως του κεριού σκιαγραφείς το διάδρομο. Ανοίγεις την πόρτα να ανταμώσεις τον χρόνο που φεύγει και ξαφνιασμένος βλέπεις το νερό του ενυδρείου να παγώνει...
ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΜΑΣ. ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. ΜΙΑ ΕΝΑΝΤΙΩΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ. ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ.ΑΥΤΗ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ...
ΣΕΒΑΣΜΟΣ
Ντροπή σου νέε μου! Εδώ που έφτυσες αναπαύομαι...
Κι αν κοίταξες τριγύρω σου και είδες ατέλειωτη γη, γη που ανήκει σε όλους
και κανέναν ταυτόχρονα, τουλάχιστον θα 'πρεπε να σκεφτείς πως υπάρ-
χουν κι άλλοι τάφοι γύρω από τον δικό μου...
ΣΗΜΕΙΩΜΑ
«Αυτή τη στιγμή που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, βρίσκομαι στο διπλανό
δωμάτιο. Αν νιώθεις την ανάγκη να επικοινωνήσεις μαζί μου ή αν έχεις τη
θέληση να ξεκινήσεις οποιαδήποτε περιπέτεια -αν τυχόν είσαι άγνωστος...
- δεν έχεις παρά να τοποθετήσεις ανάμεσα στο πρώτο και το τελευταίο
νούμερο του τηλεφώνου μου, τον αριθμό της ταυτότητάς σου. Αν η επικοι-
νωνία μας σταθεί αδύνατη για οποιοδήποτε λόγο, άφησε το ρολόι σου στο
πόμολο της εξώπορτας. Ευχαριστώ!»
Η ΔΙΠΛΑΝΗ ΠΟΡΤΑ (δίπλα απ' αυτή που λέγαμε «δική μας»)
Εκεί τα όνειρα δεν έχουν αντικλείδια.
Οι ανάσες φαίνονται λευκές στον κρύο αέρα.
Η καθαρή ατμόσφαιρα πνίγει τα μάτια.
Χάνεις τη φαντασία για χάρη της πραγματικότητας.
Οι αξίες διακυβεύονται και τα όρια ξεπερνιούνται.
Εκεί τα όνειρα έχουν τρεις διαστάσεις και με το φως της μέρας
περισσότερες.
Τα μάτια κλειδώνουν και σφραγίζουν τυλιγμένα σ' έναν ατσάλινοιστό αράχνης.
Τοπία με φωτισμένες ψυχές, πρόσφατα ποτισμένες.Τα λεωφορεία που περνούν από 'κει δεν σταματούν.
Μόνο ένας τύπος με καπέλο, αριθμεί κάθε τόσο τους νέους
κάτοικους της πόλης.
Αυτή η πόλη πρέπει να γίνει «δική μας»...ΣΤΑ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ
Σ' αυτά γίνονται καυτές συζητήσεις.
Σ' αυτά αγκαλιάζουμε τους εαυτούς μας.
Σ' αυτά φτύνουμε καθημερινά την κοινωνία μας.
Σ' αυτά ξαπλωνόμαστε μεθυσμένοι.
Σ' αυτά κλωτσάμε τα σκυλιά που περνούν.
Σ' αυτά σκεφτόμαστε.
Σ' αυτά τραγουδάμε τις ελπίδες μας.
Σ' αυτά συζητάμε με φίλους.
Σ' αυτά ακούμε τους άλλους να συζητούν...
«- Δεν τις μπορώ τέτοιες σκηνές.
- Εννοείς πως δε μπορείς γενικώς τις στιγμές?
- Ναι, ακριβώς αυτό!
- Τότε να τις πάρεις και να πας σε κάμπινγκ...»
- Εννοείς πως δε μπορείς γενικώς τις στιγμές?
- Ναι, ακριβώς αυτό!
- Τότε να τις πάρεις και να πας σε κάμπινγκ...»
Σ' αυτά συνυπάρχουμε.
Σ' αυτά ανταμώνουμε.
Σ' αυτά μου ήρθε η ιδέα να πεζοδρομίσω το δωμάτιό μου...
(5) ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΨΑΛΜΙΚΑ (αφιερωμένο στην Κατερίνα Π.)
Τα μάτια της αναδύθηκαν από δυο ρόζους στο γραφείο.
Τύλιξε τη μορφή μου με τον καπνό απ' το τσιγάρο της.
Κάθε πινελιά, κερί που έλιωνε, έτρεχε και ξαναπάγωνε.
Κατοικεί σε όστρακα, έχει όμως πνεύμονες.
ήταν μικρή όταν της είπαν πως «πνοή είναι ζωή» και τους ένιωσε.
Καλπάζει σαν ιππόκαμπος, άλογο κουτσό που χοροπηδάει σε
απύθμενο ροντέο.
Καλπάζει στους παλμούς μου, τρελλές ανάσες με δονούν.Έχει και όνομα, είναι γυναίκα της γης μα μοιάζει στη Σελήνη.
Γεννιέται και πεθαίνει στις φλόγες των κεριών.
Κεριά αφιερωμένα στους ψαλμούς.
σήμερα θα 'ρθει πάλι Πανσέληνος.
Να αγκαλιάσει την τρωτή σκιά μου.
Θα φτερουγίσουμε σαν σύννεφα καθώς οι λάμπες θα σπάνε από τις
κραυγές μας.
Εμείς θα παίρνουμε κισσούς για να δεθούμε και οι άγγελοι θα μας τάζουν
τα μωβ...
(6) «ΑΛΛΟ ΒΙΩΝΩ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΕΠΙΒΙΩΝΩ (Δημήτρης Λ.)»
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ
Οι καταστάσεις μοιάζουν να χάνουν το χρώμα τους, το ύφος τους. Δεν ξεφεύγουν από τις πορείες τους γιατί δεν υπάρχουν. Απλά καθορίζονται τη στιγμή που συμβαίνουν. Βήματα για την απομάκρυνση και μόνο. Όμως το βάρος βρίσκεται ήδη στην πλάτη μας κι εμείς λειτουργούμε σαν ανυποψίαστοι αχθοφόροι.
Κάποια στιγμή η γεύση του τσιγάρου μου θυμίζει πίκρες που δε μοιράστηκα με κανέναν. Η αυτοεξόντωση με κάνει να αισθάνομαι δυνατός και απόμακρος. Είναι μόνο στιγμές. Τα άλλα θεωρούνται συμβίωση, συμβιβασμός, συμβιασμός. Ξεσκίζομαι και παρατηρώ το αίμα να παγώνει μόνο στον καθρέφτη. Η παρουσία μου διώκεται από την απουσία μου. Το σκηνικό αλλάζει πάντα όταν δεν το παρατηρώ. Όλα φαίνονται στημένα. Είμαι πειραματόζωο σε κάποιου μανιακού τη γυάλα. Ανθυποβάλλομαι σε θεραπείες για να αποφύγω την αρρώστια. Κάποτε θα με κατασπαράξουν. Η γυάλα παύει να είναι διάφανη. Γεννιέμαι, βγαίνω από αυτή και κλείνομαι στο κορμί μου. Κλειδώνομαι και καταπίνω το κλειδί. Η μακαβριότητα γίνεται σιγά - σιγά γιορτή. Το γλέντι συνεχίζεται χωρίς εμένα. Παύω να τους δίνω τροφή το πνεύμα μου και μου έχουν ήδη αναγγείλει την κατηγορία. Απέχω και με θεωρούν προκλητικό. Ξαναπροσπαθώ με νέα συμμετοχή μου και βρίσκομαι ξοφλημένος. «Νεκρός!» ζητωκραυγάζουν Η γιορτή συνεχίζεται χωρίς εμένα. Απομακρύνομαι χωρίς πληροφορίες στη μνήμη μου. Ο εξαναγκασμός και η πίεση αποχωρούν προς χάρη της σήψης. Η μυρωδιά δεν αρνούμαι πως είναι απαίσια. Και προκλητική.... Ανακατωμένα περιττώματα στο περίγραμμα ενός κρανίου. Στη μέση υπάρχει εγκέφαλος σε ρευστή μορφή χωρίς να λειτουργεί Κάθε φορά που μου το έλεγες αισθανόμουν πιο άτυχος από την προηγούμενη. Τώρα απλά είμαι σίγουρος. Δεν συνέβηκε ποτέ σε μένα. Συμβαίνει συνεχώς σε σας για να μπορώ να το βλέπω και να φοβάμαι. Παύει να γίνεται επειδή παύει να λειτουργεί αποτελεσματικά. Πληρώνω το χρέος μου και φεύγω δίχως να σχολιάσω. Σιωπηλά, απομακρύνομαι.
(7) ΑΥΤΟΣ, ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΦΑΛΑΚΡΑ
Πριν λίγο καιρό τον είδα με τη σοφία. Προχθές ήταν που μου 'λεγε για τη Ζωή Έχει πικραθεί από τη συμπεριφορά της Χαράς. Η Ελπίδα δε θέλει να τον ξέρει. Ακόμα και οι δίδυμες, η Αγάπη και η Πίστη έχουν να σου λένε με τις ώρες. Την Αρετή δε θέλει να την ξαναδεί ενώ η Ευτυχία ακόμα τον αγαπά κι ας λείπει τώρα πια... Περίεργος άνθρωπος, μα την αλήθεια! Καλά του είπαν να γίνει γεωργός, να κρύβει τη φαλάκρα...
ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ (ΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΑΝΗΣΗΣ)
Και πάντα -πριν οργανώσουμε τις ζωές μας-
κάποιοι κάνουν διάγνωση της ασθένειας...
Ξαπλωμένος
Τυλιγμένος
Σε κουβέρτες κίτρινες
Μάλλινες... από μαλλί συνθετικό
Έχοντας να πω
Έχω να φοβάμαι
Με ξεχειλίζεις
Μια ευχή...
Κάποτε πίστευα πως με δέκα μάτια παραπάνω, θα είχα τέλεια οπτική σε κάθε έργο. Οι καιροί έχουν αλλάξει, το ίδιο και τα έργα -πάσης φύσης-. Και τα δύο μοναδικά μάτια που έχω για κάθε έργο, πιστεύω πως είναι αρκετά για να μεταφέρουν το αίσθημα στον εγκέφαλο ή ακόμα, να συλλάβουν αυτό που ονομάζουμε «λεπτομέρεια». Το ίδιο ισχύει και για τα αυτιά, αλλά και για κάθε άλλο αισθητήριο όργανο. Η μνήμη ξεχωρίζει και πάλι και φαντάζει μοναδική και μη αναπληρώσιμη. Χρωστάμε ακόμα χάρη σ' αυτήν που γυρνάμε κάθε βράδυ σπίτια μας -πιστέψτε με, όχι μηχανικά- και που υπάρχουν ανάμεσά μας σ τ ι γ μ έ ς! Η μνήμη πλέκει κάτα κάποιο περίεργο τρόπο τις ζωές μας, ενώ δίνει στις υπάρχουσες αξίες αξία...
Σ΄αγαπώ, το ξέρεις, ταξιδεύω, τα ξανθά μαλλιά σου, το ξερό σου δέρμα, το ξινό σου δάκρυ... ταξί!!!
Ας σημειώσω τα χρέη μου απέναντι στη μνήμη κι ένα ροz χαμόγελο.
Ας σημειώσω επίσης πως θεωρώ τη μνήμη μου, σε κάποιο μέρος νεκρή...
κι αυτό είναι που έχει τις πιο βαθιές στη μνήμη!
Α-μνησία
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 92
Είμαι αιτία της επιθυμίας σου.
Είμαι αφορμή για σκέψη.
Είμαι αποτέλεσμα συνουσίας.
Είμαι το τίποτα στα πάντα.
Είμαι τα πάντα στο τίποτα.
Είμαι το συμπέρασμα που μας κρατά μακρυά.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ
Μια προσευχή σε άλλη γλώσσα
Η διάλεκτος ανύπαρκτη.
Φόβος της προφητείας.
Μια προσευχή για το καλό δεν εισακούεται πάντα.
Προφητεία φόβου.
Κι έρχεται ο καιρός να χρησιμοποιήσουμε τα φάρμακα της ίασης.
ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ
σε μια άλλη διάσταση, νέες θάλασσες ψάχνουν σχεδόν απελπισμένα για φθινοπωρινά κύματα που θα καλπάσουν στις ράχες τους, μιας και τα ανοιξιάτικα έχουν ήδη μεταναστεύσει, εκεί όπου τα ζήτησαν...
σε άλλη διάσταση, βασιλεύει το «Θ»
Θολή διάσταση, Θαυμάσια και Θέρμη, θεέ μου πίστεψέ με, δίχως Θάνατο, δίχως Θερινές οπτασίες, η ακτή δίχως Θίνες, επίπεδο Θέαμα, Θαλασσί ζωγραφισμένο, Θάρρος και Θράσος το βασικό του Θέμα, δίχως Θέληση, ούτε και συγκεκριμένες Θέσεις για όλους όσους Θα πρωταγωνιστούν σ' αυτό το νεκρό Θέατρο...
Από μικροί τις ξέρουμε: Θέμις και Θέτις...
Χαμένη πόλη η Θαρσίς...
Πεδίο οι Θερμοπύλες...
Θάνατος τριγυρνά στα στενά Θεμέλιά τους...
αΘέμελα σοκάκια που σε γεφύρια οδηγούν...
αΘέμελα κι αυτά...
αΘέμελες και οι ζωές μας...
Χαμένες στο συνωστισμό του σήμερα.
Με πένθιμες στολές θα αντικρύσουμε το αύριο.
Ανείπωτες λαχτάρες...
Όσα κι αν έρθουν να μας βρούν
συνέχεια εμείς θα φεύγουμε, το ξέρεις....
και... «παντού» γεμάτο από εμάς
Όλα τα φώτα μας πκηγώνουν... μας ξεσκίζουν!
Παράπονα μόνο για το σκοτάδι...
Φόβοι μας οδηγούν σ' αυτήν την πορεία
προς το άγνωστο
Βαδίζουμέ πάνω σε καπνισμένες μαρμάρινες πλάκες...
Ανατολή μιας νέας μέρας
Για τις ψυχές που σκέφτηκαν τη νύχτα αυτή...
Για τις καρδιές που θέλουν να χτυπούν
Ανατολή ακόμα μια φορά...
Όλα καινούργια φαίνονται
κι ας πέρασαν σωρός τα χρόνια
Ο ήλιος μ' άλλη μάσκα
Στου τηλεσκόπιου το βάθος φαίνεται η αλλαγή
Όλα καινούργια σήμερα
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ
Οι καταστάσεις μοιάζουν να χάνουν το χρώμα τους, το ύφος τους. Δεν ξεφεύγουν από τις πορείες τους γιατί δεν υπάρχουν. Απλά καθορίζονται τη στιγμή που συμβαίνουν. Βήματα για την απομάκρυνση και μόνο. Όμως το βάρος βρίσκεται ήδη στην πλάτη μας κι εμείς λειτουργούμε σαν ανυποψίαστοι αχθοφόροι.
Κάποια στιγμή η γεύση του τσιγάρου μου θυμίζει πίκρες που δε μοιράστηκα με κανέναν. Η αυτοεξόντωση με κάνει να αισθάνομαι δυνατός και απόμακρος. Είναι μόνο στιγμές. Τα άλλα θεωρούνται συμβίωση, συμβιβασμός, συμβιασμός. Ξεσκίζομαι και παρατηρώ το αίμα να παγώνει μόνο στον καθρέφτη. Η παρουσία μου διώκεται από την απουσία μου. Το σκηνικό αλλάζει πάντα όταν δεν το παρατηρώ. Όλα φαίνονται στημένα. Είμαι πειραματόζωο σε κάποιου μανιακού τη γυάλα. Ανθυποβάλλομαι σε θεραπείες για να αποφύγω την αρρώστια. Κάποτε θα με κατασπαράξουν. Η γυάλα παύει να είναι διάφανη. Γεννιέμαι, βγαίνω από αυτή και κλείνομαι στο κορμί μου. Κλειδώνομαι και καταπίνω το κλειδί. Η μακαβριότητα γίνεται σιγά - σιγά γιορτή. Το γλέντι συνεχίζεται χωρίς εμένα. Παύω να τους δίνω τροφή το πνεύμα μου και μου έχουν ήδη αναγγείλει την κατηγορία. Απέχω και με θεωρούν προκλητικό. Ξαναπροσπαθώ με νέα συμμετοχή μου και βρίσκομαι ξοφλημένος. «Νεκρός!» ζητωκραυγάζουν Η γιορτή συνεχίζεται χωρίς εμένα. Απομακρύνομαι χωρίς πληροφορίες στη μνήμη μου. Ο εξαναγκασμός και η πίεση αποχωρούν προς χάρη της σήψης. Η μυρωδιά δεν αρνούμαι πως είναι απαίσια. Και προκλητική.... Ανακατωμένα περιττώματα στο περίγραμμα ενός κρανίου. Στη μέση υπάρχει εγκέφαλος σε ρευστή μορφή χωρίς να λειτουργεί Κάθε φορά που μου το έλεγες αισθανόμουν πιο άτυχος από την προηγούμενη. Τώρα απλά είμαι σίγουρος. Δεν συνέβηκε ποτέ σε μένα. Συμβαίνει συνεχώς σε σας για να μπορώ να το βλέπω και να φοβάμαι. Παύει να γίνεται επειδή παύει να λειτουργεί αποτελεσματικά. Πληρώνω το χρέος μου και φεύγω δίχως να σχολιάσω. Σιωπηλά, απομακρύνομαι.
(7) ΑΥΤΟΣ, ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΦΑΛΑΚΡΑ
Πριν λίγο καιρό τον είδα με τη σοφία. Προχθές ήταν που μου 'λεγε για τη Ζωή Έχει πικραθεί από τη συμπεριφορά της Χαράς. Η Ελπίδα δε θέλει να τον ξέρει. Ακόμα και οι δίδυμες, η Αγάπη και η Πίστη έχουν να σου λένε με τις ώρες. Την Αρετή δε θέλει να την ξαναδεί ενώ η Ευτυχία ακόμα τον αγαπά κι ας λείπει τώρα πια... Περίεργος άνθρωπος, μα την αλήθεια! Καλά του είπαν να γίνει γεωργός, να κρύβει τη φαλάκρα...
ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ (ΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΑΝΗΣΗΣ)
Και πάντα -πριν οργανώσουμε τις ζωές μας-
κάποιοι κάνουν διάγνωση της ασθένειας...
Ξαπλωμένος
Τυλιγμένος
Σε κουβέρτες κίτρινες
Μάλλινες... από μαλλί συνθετικό
Έχοντας να πω
Έχω να φοβάμαι
Με ξεχειλίζεις
Μια ευχή...
Κάποτε πίστευα πως με δέκα μάτια παραπάνω, θα είχα τέλεια οπτική σε κάθε έργο. Οι καιροί έχουν αλλάξει, το ίδιο και τα έργα -πάσης φύσης-. Και τα δύο μοναδικά μάτια που έχω για κάθε έργο, πιστεύω πως είναι αρκετά για να μεταφέρουν το αίσθημα στον εγκέφαλο ή ακόμα, να συλλάβουν αυτό που ονομάζουμε «λεπτομέρεια». Το ίδιο ισχύει και για τα αυτιά, αλλά και για κάθε άλλο αισθητήριο όργανο. Η μνήμη ξεχωρίζει και πάλι και φαντάζει μοναδική και μη αναπληρώσιμη. Χρωστάμε ακόμα χάρη σ' αυτήν που γυρνάμε κάθε βράδυ σπίτια μας -πιστέψτε με, όχι μηχανικά- και που υπάρχουν ανάμεσά μας σ τ ι γ μ έ ς! Η μνήμη πλέκει κάτα κάποιο περίεργο τρόπο τις ζωές μας, ενώ δίνει στις υπάρχουσες αξίες αξία...
Σ΄αγαπώ, το ξέρεις, ταξιδεύω, τα ξανθά μαλλιά σου, το ξερό σου δέρμα, το ξινό σου δάκρυ... ταξί!!!
Ας σημειώσω τα χρέη μου απέναντι στη μνήμη κι ένα ροz χαμόγελο.
Ας σημειώσω επίσης πως θεωρώ τη μνήμη μου, σε κάποιο μέρος νεκρή...
κι αυτό είναι που έχει τις πιο βαθιές στη μνήμη!
Α-μνησία
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 92
Είμαι αιτία της επιθυμίας σου.
Είμαι αφορμή για σκέψη.
Είμαι αποτέλεσμα συνουσίας.
Είμαι το τίποτα στα πάντα.
Είμαι τα πάντα στο τίποτα.
Είμαι το συμπέρασμα που μας κρατά μακρυά.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ
Μια προσευχή σε άλλη γλώσσα
Η διάλεκτος ανύπαρκτη.
Φόβος της προφητείας.
Μια προσευχή για το καλό δεν εισακούεται πάντα.
Προφητεία φόβου.
Κι έρχεται ο καιρός να χρησιμοποιήσουμε τα φάρμακα της ίασης.
ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ
σε μια άλλη διάσταση, νέες θάλασσες ψάχνουν σχεδόν απελπισμένα για φθινοπωρινά κύματα που θα καλπάσουν στις ράχες τους, μιας και τα ανοιξιάτικα έχουν ήδη μεταναστεύσει, εκεί όπου τα ζήτησαν...
σε άλλη διάσταση, βασιλεύει το «Θ»
Θολή διάσταση, Θαυμάσια και Θέρμη, θεέ μου πίστεψέ με, δίχως Θάνατο, δίχως Θερινές οπτασίες, η ακτή δίχως Θίνες, επίπεδο Θέαμα, Θαλασσί ζωγραφισμένο, Θάρρος και Θράσος το βασικό του Θέμα, δίχως Θέληση, ούτε και συγκεκριμένες Θέσεις για όλους όσους Θα πρωταγωνιστούν σ' αυτό το νεκρό Θέατρο...
Από μικροί τις ξέρουμε: Θέμις και Θέτις...
Χαμένη πόλη η Θαρσίς...
Πεδίο οι Θερμοπύλες...
Θάνατος τριγυρνά στα στενά Θεμέλιά τους...
αΘέμελα σοκάκια που σε γεφύρια οδηγούν...
αΘέμελα κι αυτά...
αΘέμελες και οι ζωές μας...
Χαμένες στο συνωστισμό του σήμερα.
Με πένθιμες στολές θα αντικρύσουμε το αύριο.
Ανείπωτες λαχτάρες...
Όσα κι αν έρθουν να μας βρούν
συνέχεια εμείς θα φεύγουμε, το ξέρεις....
Αρχαία χαμόγελα γεμίζουν τα πρόσωπά μας
χρωματισμένα δάκρυα από ιώδιο στα μάτια
ανταύγειες από καλό και κακό πάνω στα μαλιά
και στο μυαλό μας κίνηση...
μέσα κι έξω απ' αυτό.
Το κενό μεγιστοποιείται: κενό παντούχρωματισμένα δάκρυα από ιώδιο στα μάτια
ανταύγειες από καλό και κακό πάνω στα μαλιά
και στο μυαλό μας κίνηση...
μέσα κι έξω απ' αυτό.
και... «παντού» γεμάτο από εμάς
Όλα τα φώτα μας πκηγώνουν... μας ξεσκίζουν!
Παράπονα μόνο για το σκοτάδι...
Φόβοι μας οδηγούν σ' αυτήν την πορεία
προς το άγνωστο
Βαδίζουμέ πάνω σε καπνισμένες μαρμάρινες πλάκες...
Τίποτα δε μας αγγίζει
Τίποτα δε μας ενώνει
Τίποτα για να μας ενώσει...
Και συνέχεια βρίσκουμε τον εαυτό μας
Χαμένο σε κάποιου άλλου το κορμί...
Τίποτα δε μας ενώνει
Τίποτα για να μας ενώσει...
Και συνέχεια βρίσκουμε τον εαυτό μας
Χαμένο σε κάποιου άλλου το κορμί...
Ανατολή μιας νέας μέρας
Για τις ψυχές που σκέφτηκαν τη νύχτα αυτή...
Για τις καρδιές που θέλουν να χτυπούν
Ανατολή ακόμα μια φορά...
Όλα καινούργια φαίνονται
κι ας πέρασαν σωρός τα χρόνια
Ο ήλιος μ' άλλη μάσκα
Στου τηλεσκόπιου το βάθος φαίνεται η αλλαγή
Όλα καινούργια σήμερα
κι η μέρα φαίνεται ίδια...
η μέρα φαίνεται ίδια
η μέρα φαίνεται ίδια
η μέρα φαίνεται ίδια
η μέρα φαίνεται ίδια
η μέρα φαίνεται ίδια
η μέρα φαίνεται ίδια
η μέρα φαίνεται ίδια
η μέρα φαίνεται ίδια
ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΝΕΚΡΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ, Ο ΧΡΟΝΟΣ
ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ... (μέρος δεύτερο Α')
«Τελειώνουν σιγά-σιγά όλα
κι ας άρχισαν γρήγορα όπως λέμε...
τελειώνουν κι ίσως αυτό να έχει
τη μεγαλύτερη σημασία...»
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 36
Πιασμένοι
χέρι-χέρι
θα κοιτάμε
το φεγγάρι
ν' ανατέλλει
στους παλμούς
των παιδικών σκιών
που μοιραστήκαμε...
ΑΚΟΜΑ ΕΝΑΣ ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ
ΑΔΕΙΟ ΚΕΦΑΛΙ ΕΝΟΣ ΠΙΘΗΚΟΥ... (μέρος δεύτερο Β')
Δεν είναι τίποτα σπουδαίο
μόνο ένα χελιδόνι Μπερτολούτσι
Ένα ζουζουνάκι που κάνει τη διαφορά
αδιάφορα με τα χέρια του
Κινήσεις που παρατηρούμε
ώρες ολόκληρες, γεμάτες θαυμαστικά
ένα φινάλε που θα ακολουθήσει
όλη αυτή την πορεία
που δεν ήταν / είχε θέμα
ένα απλό πρελούδιο
γιατί;
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 42
Στάσου όρθιος.
το νερό να βρίσκει το δρόμο του.
Οι πηγές να φανούν μακρινές -ακόμα κι αν δεν είναι-
Και να χαμογελάς, να φαίνεσαι ευγνώμων.
Όσο κι αν το θελήσεις, μην ζητήσεις δεύτερο.
Προς Θεού...
Στάσου όρθιος!
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ (συν την αναστάτωση)
Οι λέξεις που υπογράμμισα, θα κατάλαβες πως απευθύνονται σε σένα. μπορείς να καυχιέσαι πως, μετά από τόσο καιρό, έχω κάτι ακόμα για σένα. Η αλήθεια είναι πως, έχω στην πραγματικότητα πάρα πολλά ακόμα για σένα, για 'μας αν το θέλεις, κι όμως νιώθω πως ο χρόνος καταλαμβάνει σαν έκταση πλέον τούτο το χώρο. Κι αυτό το υστερόγραφο για σένα... κι ακόμα σ' αγαπώ, και... τίποτα γαμώτο, Τ Ι Π Ο Τ Α !
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 109
Ζούμε μια κίνηση.
Σαν χορός στο βωμό του θανάτου.
Να τρεξουμε πιο γρήγορα.
Όλο και γρηγορότερα.
Τι θα προλάβουμε να δούμε;
Τι θα προλάβουμε να νιώσουμε;
Τι είμαστε και τι θα καταλήξουμε;
ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟ:
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ της παρα-πλάνησης, της παραίσθησης,
της ερμηνείας, της συμβίωσης...
Γεννήθηκα σε μία από τις πολλές υγρές στοές εκείνης της πόλης που, μέχρι τα δώδεκά μου χρόνια δεν ξανάδα. Μέχρι το λαιμό στολισμένος με το αίμα της που πότιζε την ψυχή μου, στεφανώνοντας το νικητή και σκοτώνοντας το χαμένο. Οι αναμνήσεις που παρασύρουν την ηλιόλουστη μέρα στη σχόλη του σκοταδιού. παρασύρουν τα αισθήματα στην ασφάλεια της αισθητικής. Χαμένος σε συνειρμικά δαχτυλίδια της ίδιας αλυσίδας, ποικίλης διάρκειας, ύφους και μεγεθών...
Τα μάτια της δάκρυζαν καθώς η ψυχή της χανόταν, ενώ τα δικά μου αντανακλούσαν τη λάμψη από την αυγή του επόμενου αιώνα. Καταστρέφοντας το διάδρομο φυγής - με το φόβο της σκέψης ότι μπορεί να μ' ακολουθήσουν κι άλλοι - απέφυγα τη δέσμευση του παρελθόντος. Μόνο που η δέσμευση, είναι τόσο αφηρημένη σαν έννοια που, συνεχώς γενικεύεται...
Η φωνή σου σήμερα τυλιγμένη σε καλώδια να δηλώνει απορία κι ανασφάλεια "Μην το κάνεις!" Σίγουρα ήμασταν στο παρελθόν. Κάποτε αγαπήσαμε κι απλωθήκαμε στο σύμπαν. κάποτε κάναμε έρωτα και χυθήκαμε στο άπειρο. κάποτε ψιθυρίσαμε λέξεις και οι απόηχοι μας κυνηγούν σαν σκιές φαντασμάτων, που κρύφτηκαν σε ηλεκτρικές συσκευές καθημερινής χρήσης...
Τα στοιχεία γύρω μας, αλλάζουν ή, τα στοιχεία γύρω, μας αλλάζουν. Η άποψή σου, ξαπλώνει σ' ένα κρεββάτι με τη δική μου. Η ματιά σου ταξιδεύει στο ίδιο βαγόνι με τη δική μου. Οι τύψεις και οι φόβοι μας, πρόλαβαν να κάνουν έρωτα πριν εκδηλωθούν... Παρ' όλα αυτά, είμαστε ακόμα δυο ξένα σώματα που μένουν δίχως άγγιγμα...
Η εικόνα των δακρύων της ξαναγυρνά. Είναι από τις στιγμές εκείνες, που νιώθω το λαιμό μου στεγνό... στερεμένο πηγάδι. Οι αναμνήσεις που παρασύρουν το φως του ήλιου σε σκιερά τοπία, με άσπρα και μαύρα σημεία. Σκακιέρα ή πιάνο; Ο ήλιος βρίσκεται στη δύση του και τα δάκρυα της γίναν κόκκινα. Η βασιλική πορφύρα! Οι στρατιώτες, νεκροί στο πεδίο μάχης...
Μ α τ!
Ήταν δεύτερη φορά που συνέβαινε αυτό ή, η πρώτη που φορά που θυμόμουν. Το παρελθόν έμοιαζε με ιστό αράχνης. Κάτι εύθραυστο που έχει για φόντο τον ορίζοντα. Κάτι εύθραυστο που παγιδεύει και σκοτώνει. τοποθετώ ένα άγαλμα και το άυλο γεμίζει όνειρα, με βάρος και όγκο. Αφήνω τα αισθήματα να αλληλοδιαδέχονται και να αλληλοσυγκρούονται. Οι ήχοι που φτιάξαμε, κλειδωμένοι στον ίδιο χώρο, κλειδωμένοι στις κοινές μας αναμνήσεις, κλειδωμένος στην ίδια υγρή στοά, σε μια πόλη που πολιορκείται από ηλίθια ανθρωποειδή, δήθεν εξωγήινοι ποιητές που καλά κάνω και δεν τους δίνω σημασία. Δεν μπορώ να καταλάβω πως ανυψώθηκα ως τον ουρανό!
Η κάτοψη ήταν εξίσου ηλίθια - έπρεπε να το έχω φανταστεί! Δεν είναι τόπος αυτός! κούνησες ρυθμικά το πόδι και η κίνηση μεταφέρθηκε στο κορμί σου, στα χέρια σου, στο κεφάλι σου κι από 'κει στο έδαφος. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως τόσο εύκολο ήταν ν' αποκεφαλίσεις έναν φτερωτό άνθρωπο - ή άγγελο;...
Το ωρολογιακό μυαλό μου, σημείωσε κάθε λεπτομέρεια της σκηνής και αρνήθηκε να δεχτεί οποιαδήποτε επόμενα στοιχεία. Οι επόμενες φορές, εγκλωβίστηκαν σε μία και μόνη χρονική μονάδα, σχεδόν μονοδιάστατη, δίχως συναισθηματικό πλέον αντίκτυπο. και η φωνή σου ακούγεται περιοδικά, όταν το πρόσωπο της σελήνης γεμάτο από χαρά, φτύνει τον ήλιο!...
ΧΑΜΕΝΟΙ Σ' ΕΝΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ... ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΝΤΥΜΕΝΑ ΣΤΗΝ
ΠΟΡΦΥΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ
ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΑ. ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΑ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΤΑ.
ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ Ν' ΑΝΟΙΧΤΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!
ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ...
Είπαμε κάποτε να βγάλουμε τις μάσκες, να δείξουμε ο ένας στον άλλο τα πρόσωπά μας. Όλοι νιώσαμε τη μεγαλειότητα της αποκάλυψης, μόνο που τώρα πια, κανείς μας δεν έχει χρώμα. Ίσως λοιπόν χρειάζεται να τις φορέσουμε ξανά, ακόμα κι αν είναι οι παλιές μας...
Αποχωριστήκαμε τις αγαπημένες μας υπάρξεις, καθώς χανόμαστε σε νούμερα και αδιάφορες συναντήσεις, κεντρίζοντας το ενδιαφέρον γελαστών περαστικών. Κι αν ξαφνικά, συναντηθούμε μετά από τόσο καιρό, θα λέμε γεμάτοι ικανοποίηση πως ανάμεσά μας, υπήρχε ένα "μείον"...
Έχουμε να κάνουμε πολλά πράγματα για ν΄αγαπήσουμε τις ζωές μας. Έχουμε να αγαπήσουμε και κάποιους άλλους. Έχουμε πολλά όνειρα να δούμε. Κάθε φορά που νιώθουμε τη φλόγα, ανάβουμε ένα σπίρτο και λέμε γεμάτοι πίκρα: ακόμα γερνώ... κι ας έχουμε ακόμα πάρα πολλά!
ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΗΔΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ ΓΙΑ...
Όλα γύρω μας ψεύτικα και τα δάκρυα κυλούν
Δάκρυ με δάκρυ θα ξεχειλίσουμε τους ωκεανούς.
Θέλουμε να φωνάξουμε να πούμε τι νιώθουμε
ΟΛΑ όσα νιώθουμε
Και πάντα μας ακολουθεί
μια ατέλειωτη σιωπή...
Εδώ κι εκεί θα τριγυρνάμε, παρατηρώντας ζωγραφικούς πίνακες, συλλέγοντας στοιχεία, χαζεύοντας στις φωτεινές βιτρίνες και θα θυμόμαστε περιπάτους καλοκαιρινούς, την ανεμελιά που χάσαμε και πως πάλι θα πάμε καθυστερημένοι στη δουλειά...
Αυτό που επιθυμείς, είναι αυτό που χρησιμοποιείς. Αυτό που αγαπάς είναι αυτό που έχασες. Αυτά που βλέπεις, είναι αυτά που κατέκτησες. Όλα αυτά που νιώθεις δεν είναι τίποτα περισσότερο, από αυτά που ήδη γνωρίζεις. Οι αναζητήσεις σου μπορούν να τελειώσουν, όταν σου δοθούν κάποιες απαντήσεις. Ρώτα κάποια από τις Μούσες. Βρίσκονται στην άκρη της νύχτας...
Νωχελικές κινήσεις... Τα άκρα μακραίνουν... Το όραμα παίρνει χρώμα και ήχο... Τα αισθήματα αναδύθηκαν ήδη και τα αντικείμενα μένουν και παγώνουν σαν ανύποπτες αυτόνομες σκιές Η γοργόνα θα ρωτήσει:
"ζει;"
Ποια θα είναι η απάντησή σου;
Είναι μεγάλες οι νύχτες που μας σκεπάζουν, μας δίνουν τη σιγουριά του σκοταδιού και μας προκαλούν να ξετυλίξουμε τα κορμιά μας από τα διάφανα πέπλα. Είναι μεγάλες οι νύχτες που μας λένε πως έχουμε τα κύτταρά μας χωριστά κι αυτή είναι η πιο μεγάλη ευκαιρία να τα αφήσουμε να ενωθούν αφηνιασμένα!
Είναι κάποια μοναχικά πρωϊνά που σου γεμίζουν με πίκρα και κενό το στόμα. Πρωϊνά που δέχεσαι τη μοναξιά της ψυχής σου σαν προνόμιο.
Τότε που ο καθρέφτης γεμίζει πρόσωπα άγνωστα, πλάσματα αγγελικά, της φαντασίας απορρίμματα Πρωϊνά πνιγμένα στην υγρασία της προγραμματισμένης μελλούμενης μέρας, που πεθαίνουν με το πρώτο σκοτάδι...
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ (μέρος τρίτο και δεύτερο Α')
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 61
Κάθε φορά που νιώσαμε τόσο δυνατά τα αισθήματά μας
είδαμε έπειτα να ραγίζουμε σαν πήλινα αγαλματάκια
Τουλάχιστον να μην μετρούσαμε τις ρωγμές...
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 26
Σαν τα χειμερινά καταφύγια
που προσφέρουν προστασία και ζεστασιά
μέχρι να περάσει η μπόρα
Έτσι και οι άνθρωποι αναπτύσσουν
και καταστρέφουν τις σχέσεις τους
Ποιος ο λόγος μετά για καλημέρα;
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11
Βυθισμένες ζωές σε κίτρινο χρώμα
πνιγμένες σε βιομηχανικά απόβλητα
Η επόμενη κίνηση 8α είναι να ντυθώ καλά
να ανοίξω την πόρτα και
να αισθανθώ για τελευταία - παντοτινή φορά
το κρύο!...
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 83
Κι αν μιλούσαμε για αντίδραση
ή δράση
ή έστω τίποτα απ΄αυτά
-αφού η ολοκλήρωση εμπεριέχει το θάνατο-
τούτη η βροχή ήταν μαγική!
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 94
Δυο νότες μόνο.
Δυο πινελιές στο τοπίο.
Και δυο στιχάκια που αγαπάμε.
Κι ένα σακάκι για το κρύο.
Ας δούμε τις συνέπειες των φθινοπωρινών ψυχών μας
να πλημμυρίζουν χρώμα...
ΤΕΛΟΣ (μέρος τρίτο και δεύτερο Β')
υπότιτλος: Τηλεφωνικές απειλές
ΑΡΙΘΜΟΣ
«Όσο περισσότερο απομακρύνεσαι, τόσο περισσότερο ελεύθερο χώρο μου
αφήνεις για να σε φτάσω!»
ΑΡΙΘΜΟΣ (β)
«Χρειαζόμαστε λες μια φωνή, να φωνάξει για όλους μας και πάντα είσαι
βραχνιασμένη!»
ΑΡΙΘΜΟΣ (γ)
«Αυτή τη φορά σε είδα ότι έκλαιγες στ' αλήθεια γι' αυτό, άσε αυτήν την
περίφημη δικαιολογία πως τάχα, ιδρώνουν τα μάτια σου»
ΑΡΙΘΜΟΣ (δ)
«Το να έχουμε φτερά, δε σημαίνει πως θα πετάξουμε μαζί. Το να μην
έχουμε τίποτα όμως, σημαίνει πως είμαστε ίδιοι!»
Εν αρχή ην ο φόβος...
Εφόσον πόλη και ασθένεια, δηλώνουν απέχθεια η μία προς την άλλη,
οφείλω να εξηγήσω το δράμα της παρα-πλάνησης...
Παρα-πλάνηση
Το «παρά» είναι παράφραση του «περί».
έτσι η παρα-πλάνηση ισχύει σαν «περι-πλάνηση» και η παράφραση σαν
«περίφραξη».
Εν αρχή ην ο φόβος που μας φύτεψαν σαν μαρούλι κάποιοι «υπεύθυνοι»...
Κι αυτός ο φόβος κρατάει ακόμα...
Σε κοίταξα βιαστικά, πριν η ματιά των «άλλων», προλάβει να με κατηγορήσει.
Σε φίλησα προτού αγγίξεις το κορμί μου. Δίνοντάς ένα τριαντάφυλλο,
προσποιήθηκα πως διάλεξα λάθος άνθρωπο. Γρήγορες λέξεις που δεν πρόλαβες ν' ακούσεις, παράλληλα με γρήγορα χάδια, πριν σηκωθεί η σκόνη του δρόμου και μας κρατήσει με τα δεσμά της...
Όποτε βλέπω την πανσέληνο, νιώθω την τρέλλα να με κυριεύει. Έξω απ' το παράθυρο, η κίνηση έρπει δίχως τη δική μου επιβεβαίωση. Στριμωγμένα, φωτεινά διαφημιστικά μηνύματα. Πολιτικές παρατάξεις σαν graffiti από τοίχο σε τοίχο. Οι βιτρίνες τρεμοπαίζουν και μοιάζουν με μαγικούς καθρέφτες αυτοσυστολής. Τούτη η πόλη αλλάζει συνεχώς! Κι ο κλειστός θάλαμος του λεωφορείου, ακίνητος. Βυθίζομαι λες; Είδες τι συμβαίνει; Να! Μόλις πέρασε για τρίτη φορά. Θα κάτσει, δίπλα μου άραγε; Μόνο να μη δίναμε τροφή στο μύθο. μια γυναίκα να κάτσει δίπλα μου....
«Εδώ είναι λεωφορείο κι όχι τα χωράφια της φαντασίας»
Εξάλλου, αν καθόταν δίπλα μου, όλα θα είχαν τελειώσει... Ούτε να στρίψω το κεφάλι μου δε θα μπορούσα. Σκέψου να με ρώταγε τι ώρα είναι ή πόση ώρα θέλει να φτάσει στο τέρμα... Θα πέθαινα!
Μα... νάτην! Ξαναπερνά!
Μου χαμογέλασε ή έτσι μου φάνηκε;
τουλάχιστον, να μη δίναμε τροφή στο μύθο...
«Το περπάτημα είναι δύσκολο όταν οι πατούσες σου, φυτρώνουν στα γόνατα Μετά βυθίζεσαι στην άσφαλτο και περπατάς με τα χέρια. τα πόδια χάθηκαν και τα αυτοκίνητα κολυμπούν δίπλα σου και σε μουσκεύουν. μετά λιώνεις σιγά - σιγά και οι σταγόνες σου σμίγουν με τη ρευστή άσφαλτο και χάνεσαι...
Το πλήθος μεταφέρεται συνέχεια. Σκοπός το θέαμα. η διασκέδαση από το θέαμα! Στην πλατεία: τους βρίσκεις να πλάθουν αγώνες. Έξω από τους κινηματογράφους. Ξερνούν στις νυχτερινές πίστες. Υπογράφουν στην πλάτη σου. Σε βρίζουν. Κι έπειτα ο μώμος τους καλύπτει. Και πάλι απ' την αρχή!
Προσπαθείς να πιεις νερό. Οι κινήσεις ίδιες. Το κάψιμο αυτή τη φορά, εκδηλώνεται στη μύτη. Ο εγκέφαλος λειουργεί δίχως απαγορεύσεις: αυτόνομα! Προσπαθείς να επιβληθείς - επίκληση στις απαγορεύσεις - για να σωθείς και τρως χαστούκια. Ο εγκέφαλοςπου πίεζες ασυνείδητα, κυριαρχεί! Σειρά του! Λίγο αλλά δυνατό...
Ακόμα ένα χαστούκι Τον ξεγελάς με επιστημονικές αναλύσεις. Ομως... τα ΠΑΝΤΑ απέναντι στον εγκέφαλο, είναι σαν ένα κερί απέναντι στον Λαμπαδία!
Ξεστομίζεις μια λέξη - αλήθεια! πόσα χρόνια είχες να τη νιώσεις; -και τρέχεις να κρυφτείς απ' αυτό που κρύβεις μέσα στο κεφάλι σου!
Τρέχεις να κρυφτείς απ' αυτό που Ε Ι Σ Α Ι!
Φ Ο Β Α Μ Α Ι...»
ΘΕΛΕΤΕ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ; ΞΕΚΙΝΗΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ!
Αν δεν ήμαστε έτοιμοι να απορρίψουμε όλα αυτά που πιστεύουμε και που έχουμε σαν αξίες και όπλα, τότε γιατί τα πιστεύουμε;
«ΑΗΔΙΕς»
Η κακή αρχή ενός βιβλίου
Σκηνή από ένα σταυρόλεξο: μια λέξη με τρία γράμματα που αρχίζει από «ουκ». Απαγόρευση και πάλι
«Πάλι» και πάλι
Πάλη για το πάλι
Συννεφιάζει απότομα
Η φύση μας υπενθυμίζει:«σ' όλους τους επόμενους τόνους ως τα χριστούγεννα, θα είναι φθινόπωρο».
Τα δευτερόλεπτα αυτή την εποχή έχουν τη διπλάσια διάρκεια από τα δευτερόλεπτα κάθε άλλης εποχής.
Δεν πίστευες πως ήταν αστείο και το αποτέλεσμα ήταν, να σκοτωθείς
Στην κηδεία δεν σου έφεραν λουλούδια επειδή ήσουν αλλεργικός
Καθένας με τα βίτσια του, δε βαριέσαι
Αλήθεια... μήπως είσαι ακόμα;
Αν προλάβω να κουρευτώ πριν σε φυτέψουν, θα αφήσω περισσότερα μόρια από τα δικά σου, στο σπίτι που δεν έχει στέγη
Είναι όμορφο να βλέπεις τ' αστέρια του φθινοπωρινού ουρανού από
οριζόντια θέση...
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ (ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟ ΚΑΙ... ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ)
Καθημερινή απόδειξη άυλων υπάρξεων, ο καπνός από τα τσιγάρα που...
Σιγά - σιγά μεταφράζεται σε άυλες μορφές που...
Ραγίζουν πάνω στο ξερό έδαφος που...
Αρχίζει να κινείται...
Μικρές δονήσεις με κουνούν και με κάνουν επαναλαμβανόμενο
Μια κουβέντα, «που λέει ο λόγος» - ποτέ όμως ο άνθρωπος!
Δακρυσμένα πρόσωπα, πνιγμένα από την απρόσμενη χαρά
Ξαφνικές επιθέσεις από φώτα
«Να σου αγγίξω το χέρι κι ας φοράς γάντια»
Μικρές επιθυμίες που σε κάνουν να αισθάνεσαι
Ξεφεύγεις για τόσο μικρά διαστήματα που...
Αν τα βάλεις δίπλα - δίπλα, αμέσως έχεις μια πλήρη εικόνα του κελιού σου
Τόσο μικρά χρονικά διαστήματα
Τόσο μικροί για ν' αντέξουμε μεγαλύτερα
«Πρτρσ τν πτσ μ π τν τρτσ ττρρφς πλκτκς μ τ μτ νς πδ π... δ μλσ
όταν μεγαλώσει θα γν πστς».
Λεπτομέρεια στην περιγραφή, καθώς οι λέξεις κλειδώθηκαν σε μικρά τετράγωνα
Τ ο κ ο υ τ ί τ η ς Π α ν δ ώ ρ α ς ή τ α ν κ λ ε μ έ ν ο !
Και τα λόγια μας - όταν παίρνουν ηχητική υπόσταση - βαραίνουν
«Ο λόγος είναι άυλος / ο λόγος φτιάχνει ύλη»
Πηγή φωτός οι ήλιοι
Κραυγές τρόμου που μας κάνουν να επιθυμούμε ο ένας τον άλλο
Ως πότε θα παρερμηνεύουμε τα μηνύματα που...
Μας ξυπνούν χαμένες αισθήσεις στη δεξιά πλευρά του εγκεφάλου;
Απαγορεύεσαι ? Δεν πρόλαβες να αγορεύσεις
«Ούτε να αγοράσεις, ούτε να γυρίσεις, ούτε να γνωρίσεις, ούτε να νανουρίσεις, ούτε να νιαουρίσεις, ούτε να μυρίσεις...»
ΦΟΡΜΟΛΗ όπως οι γύρω σου
Με εκείνον τον χορό για δύο, θα τελειώσουμε την πιο μεγάλη μας νύχτα
Αυτή τη νύχτα θα την έχουμε φτιάξει με τα ίδια τους τα νύχια
Σκισμένες κουρτίνες για να επενδύσουμε τη σαρκική μας επαφή
Θα πιούμε απ' το ίδιο σύννεφο / Θα επιζήσουμε πεινασμένοι για μια νύχτα παραπάνω
Δεν θα μας το επιτρέψουν / Θα το πάρουμε μόνοι μας
Κράτα με σφιχτά...
«Αισθάνομαι να λιώνω. Ρούφηξε με καθώς θα διπλώνομαι στα τέσσερα!»
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΣ ΓΕΦΥΡΩΣΟΥΜΕ ΤΟ «ΧΑΟΣ»
Αποτύπωσα τα βιώματά μου σε χάρτινες κόλλες και διάφορα άλλα αντικείμενα προσπαθώντας να κερδίσω, σε βάρος του φετιχισμού. Είχα την εικόνα μπρος μου ξεκάθαρη και ζωντανή. Είχα την εικόνα που ήθελα να αποφύγω ή, την εικόνα που με δυσαρεστούσε μ' έναν ξένο πρωταγωνιστή. Οι ξαφνικές ματιές που έκαναν επιθέσεις με τρόμαζαν, τα ξαφνικά βήματα και η πτωτική τάση με βύθιζαν στην απέχθεια προς το θέαμα και η αντικατάσταση του ήρωα από τον εαυτό μου, με ωθούσε στη λύπη, στην αποδιοργάνωση, στη μετάνοια και στο θάνατο, όπως αυτός μου είχε δοθεί. Ένιωσα λύπη για ένα θέαμα που ο πρωταγωνιστής του, λάτρευε να το παρουσιάζει, να το προωθεί, να το επιδεικνύει. Ένιωσα φόβους ακαθόριστους, πιθανολογώντας πως είμαι ο επόμενος πρωταγωνιστής. Ένιωσα απέχθεια βλέποντας το λογικό ον, να υποδύεται τα αρχέγονα ζώα, έχοντας τη φαντασία στον παράδεισο και το κορμί στην κόλαση. Κι άλλες βουτιές...
Υπέφερα κατά κάποιο περίεργο τρόπο που καθοδηγούσε την κάθε κίνησή μου και την κάθε αντίδρασή μου. Είναι η ανθρώπινη φύση να βυθίζεται κάποιος σε στενοχώριες, για να ικανοποιεί τον πραγματικά στενοχωρημένο (συμπαράσταση). Είναι η ανθρώπινη φύση να τιμωρούμε τους εαυτούς μας, για να μπορούμε να ελέγχουμε τα κενά μας που καθημερινά, πληθαίνουν.
Ίσως γίνομαι πολύ συναισθηματικός, διευρύνοντας το οπτικό πεδίο του συναισθηματικού μου υποκόσμου. Καταλήγω στο να λυπάμαι, να ενοχλούμαι, να δηλώνω την απέχθειά μου δημόσια, να θέλω να αποτραβηχτώ, να μείνω μόνος για να ξεχαστώ. Να ξεχάσω τα αίτια που με έκαναν συναισθηματικό έρμαιο συμπαράστασης του κάθε ηλιθίου!
Το καλύτερο μεθύσι, σφραγίζεται με ένα τελευταίο ποτό, αρκετές ώρες μετά. Τότε, όλα έχουν ξεκαθαρίσει, κι αν κάτι φαίνεται σκοτεινό και πιστεύεις πως έμεινε για την επόμενη φορά, αυτό το ποτό θα το εξαφανίσει. Μένεις έπειτα να απορείς, τι έκανες όλες αυτές τις ώρες; Που καθυστερούσες; Αυτή ήταν η ανάπαυση που ζητούσες κι έλεγες πως ποτέ δε θα έρθει ή θα ερχόταν για να σε κουράσει ακόμα περισσότερο;
Ψυχική ηρεμία.. Κι ας σε πουν καιροσκόπο και δόλιο. Εσύ να είσαι καλά! Τους άλλους, ποιος τους πηδάει στο κάτω-κάτω; Καιρός είναι να σταματήσουμε τους θρήνους και τα δάκρυα για τους άλλους... Έχουμε και τους εαυτούς μας! Και θέλουμε ακόμα να γελάμε δίχως να μας φορτώνεται κανένας!
(Η ματιά μου, ήταν κριτικά δραματική.
Κι όλα φρόντισαν να είναι αναλόγως δραματικά...
Η φύση παραμένει ανθρώπινη.
Αυτό σημαίνει πως είναι υπεράνθρωπη.
Εμείς την κάνουμε ζώο για να την
χρησιμοποιήσουμε σαν μέρος της πιθανής
τιμωρίας που θα επιβάλλουμε...)
Αυτό κι αν είναι δράμα...
ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ
ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ / ΔΙΑΛΟΓΟΙ
ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΙ ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ και διάφορες μικρές,
μίζερες, αξιοθρήνητες, κωμικές καταστάσεις...
Πέρασε κιόλας μια βδομάδα. Δεν είχα νέα σου και πληροφορίες
δεν μπορώ να ζητήσω από κανέναν. Δεν ανησυχώ για το αν είσαι καλά.
Απλά...
Θα 'θελα να σου μιλήσω. Θα 'θελα να μου μιλούσες...
Πέρασε μια βδομάδα και...
Αν μπορούσα να μισήσω κάτι από σένα, αυτό το "κάτι" θα ήταν η ανωνυμία σου...
Δε χρειάζεται κάθε φορά που πηγαίνουμε κάπου σε άγνωστα μέρη να προτείνεις κάποιον για οδηγό... ΑΣ ΧΑΘΟΥΜΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!
Δεν περίμενα ποτέ πως, κάτω από ένα τόσο δα βοτσαλάκι σ' αυτή την έρημη από κόσμο ακτή, θα έβρισκα το δαχτυλίδι που σου χάρισα όταν είμασταν παιδιά. Ούτε βέβαια ότι αυτό το δαχτυλίδι θα βρισκόταν ακόμα στο χέρι σου...
Δεκατρία δάκρυα έτρεξαν στα μάγουλά σου και κανείς δε φάνηκε να ρωτήσει αν χρειαζόσουν μαντήλι. Εκτός από 'κείνον τον περίεργο που ξεφορτώθηκε το μαραμένο του τριαντάφυλλο, κερδίζοντας τη συμπάθειά σου...
Θυμάσαι το μικρό μαύρο μαρκαδοράκι που μου είχες κάνει δώρο; Αν ήταν το μοναδικό στον κόσμο, αυτή τη στιγμή θα ήμουν μόνος ύποπτος κάποιας από αυτές που αποκαλούμε "κακές πράξεις..."
Ήταν κάποτε ένας χαμαιλέοντας, που είχε τεράστια, κατάλευκα, φτερά κι έπαιζε κιθάρα απ' το πρωΐ ως αργά το βράδυ. Κάποιο μεσημέρι ένας περαστικός, ζήτησε από το χαμαιλέοντα να του παίξει ένα συγκεκριμένο τραγούδι (My way, ξέρετε!...), για να κάτσει να ξεκουραστεί. Ο χαμαιλέοντας κούνησε τα φτερά του, καθάρισε τη φωνή του, πήρε την κιθάρα και την έσπασε στο κεφάλι του περαστικού που είχε κιόλας στρογγυλοκαθίσει! Αν δε με πιστεύεις, τα κομμάτια της είναι πάνω στο βράχο, κάτω από τη μεγάλη βελανιδιά...
Σηκώθηκε, ξυρίστηκε, έβαλε τα ρούχα του, φόρεσε τα καινούργια του μποτάκια, ήπιε τον καφέ του και περνώντας μπροστά απ' τον καθρέφτη κοντοστάθηκε..."Σήμερα θα μείνω σιωπηλός..." ψιθύρισε κι έφυγε. Στο δρόμο τον ρώτησαν τι ώρα είναι κι αυτός απάντησε: "σήμερα θα μείνω σιωπηλός". Στο γραφείο τον ρώτησε τ' αφεντικό του γιατί άργησε κι αυτός απάντησε: "σήμερα θα μείνω σιωπηλός". Το ίδιο έγινε πολλές φορές. Κάποιοι τον ρωτούσαν διάφορα και αυτός απαντούσε: "σήμερα θα μείνω σιωπηλός"... Το βράδυ, γύρισε σπίτι του. Έβγαλε τα κλειδιά του, άνοιξε, μπήκε, κοντοστάθηκε στον καθρέφτη και γεμάτος ικανοποίηση -σχεδόν γελαστός- ψιθύρισε...: "Αύριο θα τα πω όλα!"
Ξεσκόνισα κάποια βιβλία με μαύρο εξώφυλλο. Κάτω απ' το παχύ στρώμα που τα προστάτευε, αναδύθηκε σα νεκρή Αφροδίτη μόνο ένας τίτλος: "ΕΤΟΣ 1988 - Η χρονιά με τα 13 φεγγάρια και τις 29 μέρες του Φεβρουαρίου". Αναρωτήθηκα αν η σκόνη είναι το πέπλο που καλύπτει τα τραύματα των καιρών... Πριν δώσω απάντηση, ένα πέπλο σκόνης έντυσε τη χορεύτρια στη σκηνή...
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να κρυβόμαστε πίσω απ' τους φόβους μας, είναι πολύ γλυκιά για να στηρίξουμε κάποιο ήθος, είναι αυθόρμητη και δε μπορούμε ν' απαιτούμε σεβασμό κι άλλες επίκτητες δουλικές κινήσεις. Η ζωή είμαστε εμείς! Και δεν μας νοιάζει ΠΟΣΟ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ! Τα παραμύθια σωφρονισμού λοιπόν, πίσω στα βιβλία τους!
Το μοναδικό βράδυ που ονειρεύτικα πως πετούσα δίχως τα φτερά μου χάθηκα πάνω από ένα συννεφιασμένο δάσος με σημίδες, ενώ στα υγρά, καταπράσινα, μισοσκότεινα σοκάκια του έβλεπες μόνο σκίουρους. Προτού προλάβω να χαθώ σε τουριστικού ύφους εντυπώσεις, οι σκίουροι με πλησίασαν και μου έδωσαν να φάω μια μερίδα πατάτες. Έπειτα, άναψαν μία μαγάλη φωτιά κι αφού μαζευτήκαμε όλοι γύρω απ' αυτήν, μου είπαν πως όλα τα θυλυκά λέγονταν Τσιπ και όλα τα αρσενικά λέγονταν Νταίηλ. Όταν ξύπνησα, ήπια ένα διπλό καφέ, πήρα τηλέφωνο και ματαίωσα το ταξίδι...
"Νιώθω τον άνεμο να σκίζει τις πτυχές μου, καθώς καλπάζει πάνω μου..."
Ήρθε σαν τους ταξιδιώτες, κατάκοπος, λερωμένος και ενθουσιασμένος. Κρατούσε μια κιθάρα και μία μικρή βαλίτσα. Μας είπε πως ήταν τροβαδούρος στην αυλή κάποιου βασιλιά. Τα δάχτυλά του είχαν ματώσει - σίγουρα σε κάποιο σκουπιδότοπο ψάχνοντας για φαΐ...
Ίσως να μην είχε και τίποτα να πει. Άλλωστε τον έδιωξαν πολύ βιαστικά...
Κραυγές υστερίας που προτείνουν τρόπους επιβίωσης. Η δίωξη συνεχίζεται. Οι δρόμοι φυγής ωστόσο, έχουν χαθεί κάτω από σωρούς ψεύτικων υποσχέσεων. Και τώρα οι φωνές τους, για να προσέχεις όλο και περισσότερο, δυναμώνουν. "Αν συνεχίσεις να μαζεύεις όμορφα στοιχεία για τη μνήμη σου, έχασες και το παιχνίδι!"
Η επιλογή όμως, σου δηλώνουν πως είναι δική σου!
Τελικά η παρατήρηση, επιβεβαιώνει απλώς τις υπάρχουσες διαστάσεις ή μήπως, ταράζει κατασταλαγμένες ισορροπίες που προκλήθηκαν, θυμίζοντας την καθολική αστάθεια και την ανώμαλη μορφολογία κάποιας συναισθηματικής μνήμης;
Όλα θα πάνε καλά για σένα. Φτάνει να μην σου σουσκώσουν τα μυαλά τίποτα πλουμιστά περιστέρια ή, καμμιά πολυταξιδεμμένη κουκουβάγια.
Άλλωστε πρέπει να μάθεις να είσαι ταπεινός, να σέβαισαι τη φύση και να μην ξεχνάς πως, δεν είσαι τίποτα περισσότερο από ένα μικρό σπουργίτι.
Σηκώθηκε, τίναξε το παντελόνι της από τα χώματα, πήρε τα τελευταία φτερά απ' το πάτωμα κι ανοίγοντας το παράθυρο, άρχισε να λιώνει, πεισμένη 'οτι ο Ίκαρος την έπαιρρνε κοντά του, στον καυτό ήλιο...
Σιγά - σιγά, σταματάμε να κοιτάζουμε τριγύρω μας και συγκεντρώνουμε τις ματιές μας στις σκοτεινές ρυτίδες των προσώπων μας που, όλο και πιο πολύ μας γεμίζουν δέος, δηλώνοντας με έντεχνο χιούμορ πως τα τοπία, αλλάζουν!...
"Αν το ρολόι μου μπορούσε να νοιώσει τι σημαίνει στέρηση ελευθερίας, κλείνοντάς το σε ένα κλουβί, το ίδιο θα ένιωθε και η ώρα του;"
ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ... (μέρος δεύτερο Α')
«Τελειώνουν σιγά-σιγά όλα
κι ας άρχισαν γρήγορα όπως λέμε...
τελειώνουν κι ίσως αυτό να έχει
τη μεγαλύτερη σημασία...»
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 36
Πιασμένοι
χέρι-χέρι
θα κοιτάμε
το φεγγάρι
ν' ανατέλλει
στους παλμούς
των παιδικών σκιών
που μοιραστήκαμε...
ΑΚΟΜΑ ΕΝΑΣ ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ
ΑΔΕΙΟ ΚΕΦΑΛΙ ΕΝΟΣ ΠΙΘΗΚΟΥ... (μέρος δεύτερο Β')
Δεν είναι τίποτα σπουδαίο
μόνο ένα χελιδόνι Μπερτολούτσι
Ένα ζουζουνάκι που κάνει τη διαφορά
αδιάφορα με τα χέρια του
Κινήσεις που παρατηρούμε
ώρες ολόκληρες, γεμάτες θαυμαστικά
ένα φινάλε που θα ακολουθήσει
όλη αυτή την πορεία
που δεν ήταν / είχε θέμα
ένα απλό πρελούδιο
γιατί;
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 42
Στάσου όρθιος.
το νερό να βρίσκει το δρόμο του.
Οι πηγές να φανούν μακρινές -ακόμα κι αν δεν είναι-
Και να χαμογελάς, να φαίνεσαι ευγνώμων.
Όσο κι αν το θελήσεις, μην ζητήσεις δεύτερο.
Προς Θεού...
Στάσου όρθιος!
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ (συν την αναστάτωση)
Οι λέξεις που υπογράμμισα, θα κατάλαβες πως απευθύνονται σε σένα. μπορείς να καυχιέσαι πως, μετά από τόσο καιρό, έχω κάτι ακόμα για σένα. Η αλήθεια είναι πως, έχω στην πραγματικότητα πάρα πολλά ακόμα για σένα, για 'μας αν το θέλεις, κι όμως νιώθω πως ο χρόνος καταλαμβάνει σαν έκταση πλέον τούτο το χώρο. Κι αυτό το υστερόγραφο για σένα... κι ακόμα σ' αγαπώ, και... τίποτα γαμώτο, Τ Ι Π Ο Τ Α !
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 109
Ζούμε μια κίνηση.
Σαν χορός στο βωμό του θανάτου.
Να τρεξουμε πιο γρήγορα.
Όλο και γρηγορότερα.
Τι θα προλάβουμε να δούμε;
Τι θα προλάβουμε να νιώσουμε;
Τι είμαστε και τι θα καταλήξουμε;
ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟ:
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ της παρα-πλάνησης, της παραίσθησης,
της ερμηνείας, της συμβίωσης...
Γεννήθηκα σε μία από τις πολλές υγρές στοές εκείνης της πόλης που, μέχρι τα δώδεκά μου χρόνια δεν ξανάδα. Μέχρι το λαιμό στολισμένος με το αίμα της που πότιζε την ψυχή μου, στεφανώνοντας το νικητή και σκοτώνοντας το χαμένο. Οι αναμνήσεις που παρασύρουν την ηλιόλουστη μέρα στη σχόλη του σκοταδιού. παρασύρουν τα αισθήματα στην ασφάλεια της αισθητικής. Χαμένος σε συνειρμικά δαχτυλίδια της ίδιας αλυσίδας, ποικίλης διάρκειας, ύφους και μεγεθών...
Τα μάτια της δάκρυζαν καθώς η ψυχή της χανόταν, ενώ τα δικά μου αντανακλούσαν τη λάμψη από την αυγή του επόμενου αιώνα. Καταστρέφοντας το διάδρομο φυγής - με το φόβο της σκέψης ότι μπορεί να μ' ακολουθήσουν κι άλλοι - απέφυγα τη δέσμευση του παρελθόντος. Μόνο που η δέσμευση, είναι τόσο αφηρημένη σαν έννοια που, συνεχώς γενικεύεται...
Η φωνή σου σήμερα τυλιγμένη σε καλώδια να δηλώνει απορία κι ανασφάλεια "Μην το κάνεις!" Σίγουρα ήμασταν στο παρελθόν. Κάποτε αγαπήσαμε κι απλωθήκαμε στο σύμπαν. κάποτε κάναμε έρωτα και χυθήκαμε στο άπειρο. κάποτε ψιθυρίσαμε λέξεις και οι απόηχοι μας κυνηγούν σαν σκιές φαντασμάτων, που κρύφτηκαν σε ηλεκτρικές συσκευές καθημερινής χρήσης...
Τα στοιχεία γύρω μας, αλλάζουν ή, τα στοιχεία γύρω, μας αλλάζουν. Η άποψή σου, ξαπλώνει σ' ένα κρεββάτι με τη δική μου. Η ματιά σου ταξιδεύει στο ίδιο βαγόνι με τη δική μου. Οι τύψεις και οι φόβοι μας, πρόλαβαν να κάνουν έρωτα πριν εκδηλωθούν... Παρ' όλα αυτά, είμαστε ακόμα δυο ξένα σώματα που μένουν δίχως άγγιγμα...
Η εικόνα των δακρύων της ξαναγυρνά. Είναι από τις στιγμές εκείνες, που νιώθω το λαιμό μου στεγνό... στερεμένο πηγάδι. Οι αναμνήσεις που παρασύρουν το φως του ήλιου σε σκιερά τοπία, με άσπρα και μαύρα σημεία. Σκακιέρα ή πιάνο; Ο ήλιος βρίσκεται στη δύση του και τα δάκρυα της γίναν κόκκινα. Η βασιλική πορφύρα! Οι στρατιώτες, νεκροί στο πεδίο μάχης...
Μ α τ!
Ήταν δεύτερη φορά που συνέβαινε αυτό ή, η πρώτη που φορά που θυμόμουν. Το παρελθόν έμοιαζε με ιστό αράχνης. Κάτι εύθραυστο που έχει για φόντο τον ορίζοντα. Κάτι εύθραυστο που παγιδεύει και σκοτώνει. τοποθετώ ένα άγαλμα και το άυλο γεμίζει όνειρα, με βάρος και όγκο. Αφήνω τα αισθήματα να αλληλοδιαδέχονται και να αλληλοσυγκρούονται. Οι ήχοι που φτιάξαμε, κλειδωμένοι στον ίδιο χώρο, κλειδωμένοι στις κοινές μας αναμνήσεις, κλειδωμένος στην ίδια υγρή στοά, σε μια πόλη που πολιορκείται από ηλίθια ανθρωποειδή, δήθεν εξωγήινοι ποιητές που καλά κάνω και δεν τους δίνω σημασία. Δεν μπορώ να καταλάβω πως ανυψώθηκα ως τον ουρανό!
Η κάτοψη ήταν εξίσου ηλίθια - έπρεπε να το έχω φανταστεί! Δεν είναι τόπος αυτός! κούνησες ρυθμικά το πόδι και η κίνηση μεταφέρθηκε στο κορμί σου, στα χέρια σου, στο κεφάλι σου κι από 'κει στο έδαφος. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως τόσο εύκολο ήταν ν' αποκεφαλίσεις έναν φτερωτό άνθρωπο - ή άγγελο;...
Το ωρολογιακό μυαλό μου, σημείωσε κάθε λεπτομέρεια της σκηνής και αρνήθηκε να δεχτεί οποιαδήποτε επόμενα στοιχεία. Οι επόμενες φορές, εγκλωβίστηκαν σε μία και μόνη χρονική μονάδα, σχεδόν μονοδιάστατη, δίχως συναισθηματικό πλέον αντίκτυπο. και η φωνή σου ακούγεται περιοδικά, όταν το πρόσωπο της σελήνης γεμάτο από χαρά, φτύνει τον ήλιο!...
ΧΑΜΕΝΟΙ Σ' ΕΝΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ... ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΝΤΥΜΕΝΑ ΣΤΗΝ
ΠΟΡΦΥΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ
ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΑ. ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΑ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΤΑ.
ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ Ν' ΑΝΟΙΧΤΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!
ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ...
Είπαμε κάποτε να βγάλουμε τις μάσκες, να δείξουμε ο ένας στον άλλο τα πρόσωπά μας. Όλοι νιώσαμε τη μεγαλειότητα της αποκάλυψης, μόνο που τώρα πια, κανείς μας δεν έχει χρώμα. Ίσως λοιπόν χρειάζεται να τις φορέσουμε ξανά, ακόμα κι αν είναι οι παλιές μας...
Αποχωριστήκαμε τις αγαπημένες μας υπάρξεις, καθώς χανόμαστε σε νούμερα και αδιάφορες συναντήσεις, κεντρίζοντας το ενδιαφέρον γελαστών περαστικών. Κι αν ξαφνικά, συναντηθούμε μετά από τόσο καιρό, θα λέμε γεμάτοι ικανοποίηση πως ανάμεσά μας, υπήρχε ένα "μείον"...
Έχουμε να κάνουμε πολλά πράγματα για ν΄αγαπήσουμε τις ζωές μας. Έχουμε να αγαπήσουμε και κάποιους άλλους. Έχουμε πολλά όνειρα να δούμε. Κάθε φορά που νιώθουμε τη φλόγα, ανάβουμε ένα σπίρτο και λέμε γεμάτοι πίκρα: ακόμα γερνώ... κι ας έχουμε ακόμα πάρα πολλά!
ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΗΔΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ ΓΙΑ...
Όλα γύρω μας ψεύτικα και τα δάκρυα κυλούν
Δάκρυ με δάκρυ θα ξεχειλίσουμε τους ωκεανούς.
Θέλουμε να φωνάξουμε να πούμε τι νιώθουμε
ΟΛΑ όσα νιώθουμε
Και πάντα μας ακολουθεί
μια ατέλειωτη σιωπή...
Εδώ κι εκεί θα τριγυρνάμε, παρατηρώντας ζωγραφικούς πίνακες, συλλέγοντας στοιχεία, χαζεύοντας στις φωτεινές βιτρίνες και θα θυμόμαστε περιπάτους καλοκαιρινούς, την ανεμελιά που χάσαμε και πως πάλι θα πάμε καθυστερημένοι στη δουλειά...
Αυτό που επιθυμείς, είναι αυτό που χρησιμοποιείς. Αυτό που αγαπάς είναι αυτό που έχασες. Αυτά που βλέπεις, είναι αυτά που κατέκτησες. Όλα αυτά που νιώθεις δεν είναι τίποτα περισσότερο, από αυτά που ήδη γνωρίζεις. Οι αναζητήσεις σου μπορούν να τελειώσουν, όταν σου δοθούν κάποιες απαντήσεις. Ρώτα κάποια από τις Μούσες. Βρίσκονται στην άκρη της νύχτας...
Νωχελικές κινήσεις... Τα άκρα μακραίνουν... Το όραμα παίρνει χρώμα και ήχο... Τα αισθήματα αναδύθηκαν ήδη και τα αντικείμενα μένουν και παγώνουν σαν ανύποπτες αυτόνομες σκιές Η γοργόνα θα ρωτήσει:
"ζει;"
Ποια θα είναι η απάντησή σου;
Είναι μεγάλες οι νύχτες που μας σκεπάζουν, μας δίνουν τη σιγουριά του σκοταδιού και μας προκαλούν να ξετυλίξουμε τα κορμιά μας από τα διάφανα πέπλα. Είναι μεγάλες οι νύχτες που μας λένε πως έχουμε τα κύτταρά μας χωριστά κι αυτή είναι η πιο μεγάλη ευκαιρία να τα αφήσουμε να ενωθούν αφηνιασμένα!
Είναι κάποια μοναχικά πρωϊνά που σου γεμίζουν με πίκρα και κενό το στόμα. Πρωϊνά που δέχεσαι τη μοναξιά της ψυχής σου σαν προνόμιο.
Τότε που ο καθρέφτης γεμίζει πρόσωπα άγνωστα, πλάσματα αγγελικά, της φαντασίας απορρίμματα Πρωϊνά πνιγμένα στην υγρασία της προγραμματισμένης μελλούμενης μέρας, που πεθαίνουν με το πρώτο σκοτάδι...
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ (μέρος τρίτο και δεύτερο Α')
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 61
Κάθε φορά που νιώσαμε τόσο δυνατά τα αισθήματά μας
είδαμε έπειτα να ραγίζουμε σαν πήλινα αγαλματάκια
Τουλάχιστον να μην μετρούσαμε τις ρωγμές...
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 26
Σαν τα χειμερινά καταφύγια
που προσφέρουν προστασία και ζεστασιά
μέχρι να περάσει η μπόρα
Έτσι και οι άνθρωποι αναπτύσσουν
και καταστρέφουν τις σχέσεις τους
Ποιος ο λόγος μετά για καλημέρα;
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11
Βυθισμένες ζωές σε κίτρινο χρώμα
πνιγμένες σε βιομηχανικά απόβλητα
Η επόμενη κίνηση 8α είναι να ντυθώ καλά
να ανοίξω την πόρτα και
να αισθανθώ για τελευταία - παντοτινή φορά
το κρύο!...
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 83
Κι αν μιλούσαμε για αντίδραση
ή δράση
ή έστω τίποτα απ΄αυτά
-αφού η ολοκλήρωση εμπεριέχει το θάνατο-
τούτη η βροχή ήταν μαγική!
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 94
Δυο νότες μόνο.
Δυο πινελιές στο τοπίο.
Και δυο στιχάκια που αγαπάμε.
Κι ένα σακάκι για το κρύο.
Ας δούμε τις συνέπειες των φθινοπωρινών ψυχών μας
να πλημμυρίζουν χρώμα...
ΤΕΛΟΣ (μέρος τρίτο και δεύτερο Β')
υπότιτλος: Τηλεφωνικές απειλές
ΑΡΙΘΜΟΣ
«Όσο περισσότερο απομακρύνεσαι, τόσο περισσότερο ελεύθερο χώρο μου
αφήνεις για να σε φτάσω!»
ΑΡΙΘΜΟΣ (β)
«Χρειαζόμαστε λες μια φωνή, να φωνάξει για όλους μας και πάντα είσαι
βραχνιασμένη!»
ΑΡΙΘΜΟΣ (γ)
«Αυτή τη φορά σε είδα ότι έκλαιγες στ' αλήθεια γι' αυτό, άσε αυτήν την
περίφημη δικαιολογία πως τάχα, ιδρώνουν τα μάτια σου»
ΑΡΙΘΜΟΣ (δ)
«Το να έχουμε φτερά, δε σημαίνει πως θα πετάξουμε μαζί. Το να μην
έχουμε τίποτα όμως, σημαίνει πως είμαστε ίδιοι!»
Εν αρχή ην ο φόβος...
Εφόσον πόλη και ασθένεια, δηλώνουν απέχθεια η μία προς την άλλη,
οφείλω να εξηγήσω το δράμα της παρα-πλάνησης...
Παρα-πλάνηση
Το «παρά» είναι παράφραση του «περί».
έτσι η παρα-πλάνηση ισχύει σαν «περι-πλάνηση» και η παράφραση σαν
«περίφραξη».
Εν αρχή ην ο φόβος που μας φύτεψαν σαν μαρούλι κάποιοι «υπεύθυνοι»...
Κι αυτός ο φόβος κρατάει ακόμα...
Σε κοίταξα βιαστικά, πριν η ματιά των «άλλων», προλάβει να με κατηγορήσει.
Σε φίλησα προτού αγγίξεις το κορμί μου. Δίνοντάς ένα τριαντάφυλλο,
προσποιήθηκα πως διάλεξα λάθος άνθρωπο. Γρήγορες λέξεις που δεν πρόλαβες ν' ακούσεις, παράλληλα με γρήγορα χάδια, πριν σηκωθεί η σκόνη του δρόμου και μας κρατήσει με τα δεσμά της...
Όποτε βλέπω την πανσέληνο, νιώθω την τρέλλα να με κυριεύει. Έξω απ' το παράθυρο, η κίνηση έρπει δίχως τη δική μου επιβεβαίωση. Στριμωγμένα, φωτεινά διαφημιστικά μηνύματα. Πολιτικές παρατάξεις σαν graffiti από τοίχο σε τοίχο. Οι βιτρίνες τρεμοπαίζουν και μοιάζουν με μαγικούς καθρέφτες αυτοσυστολής. Τούτη η πόλη αλλάζει συνεχώς! Κι ο κλειστός θάλαμος του λεωφορείου, ακίνητος. Βυθίζομαι λες; Είδες τι συμβαίνει; Να! Μόλις πέρασε για τρίτη φορά. Θα κάτσει, δίπλα μου άραγε; Μόνο να μη δίναμε τροφή στο μύθο. μια γυναίκα να κάτσει δίπλα μου....
«Εδώ είναι λεωφορείο κι όχι τα χωράφια της φαντασίας»
Εξάλλου, αν καθόταν δίπλα μου, όλα θα είχαν τελειώσει... Ούτε να στρίψω το κεφάλι μου δε θα μπορούσα. Σκέψου να με ρώταγε τι ώρα είναι ή πόση ώρα θέλει να φτάσει στο τέρμα... Θα πέθαινα!
Μα... νάτην! Ξαναπερνά!
Μου χαμογέλασε ή έτσι μου φάνηκε;
τουλάχιστον, να μη δίναμε τροφή στο μύθο...
«Το περπάτημα είναι δύσκολο όταν οι πατούσες σου, φυτρώνουν στα γόνατα Μετά βυθίζεσαι στην άσφαλτο και περπατάς με τα χέρια. τα πόδια χάθηκαν και τα αυτοκίνητα κολυμπούν δίπλα σου και σε μουσκεύουν. μετά λιώνεις σιγά - σιγά και οι σταγόνες σου σμίγουν με τη ρευστή άσφαλτο και χάνεσαι...
Το πλήθος μεταφέρεται συνέχεια. Σκοπός το θέαμα. η διασκέδαση από το θέαμα! Στην πλατεία: τους βρίσκεις να πλάθουν αγώνες. Έξω από τους κινηματογράφους. Ξερνούν στις νυχτερινές πίστες. Υπογράφουν στην πλάτη σου. Σε βρίζουν. Κι έπειτα ο μώμος τους καλύπτει. Και πάλι απ' την αρχή!
Προσπαθείς να πιεις νερό. Οι κινήσεις ίδιες. Το κάψιμο αυτή τη φορά, εκδηλώνεται στη μύτη. Ο εγκέφαλος λειουργεί δίχως απαγορεύσεις: αυτόνομα! Προσπαθείς να επιβληθείς - επίκληση στις απαγορεύσεις - για να σωθείς και τρως χαστούκια. Ο εγκέφαλοςπου πίεζες ασυνείδητα, κυριαρχεί! Σειρά του! Λίγο αλλά δυνατό...
Ακόμα ένα χαστούκι Τον ξεγελάς με επιστημονικές αναλύσεις. Ομως... τα ΠΑΝΤΑ απέναντι στον εγκέφαλο, είναι σαν ένα κερί απέναντι στον Λαμπαδία!
Ξεστομίζεις μια λέξη - αλήθεια! πόσα χρόνια είχες να τη νιώσεις; -και τρέχεις να κρυφτείς απ' αυτό που κρύβεις μέσα στο κεφάλι σου!
Τρέχεις να κρυφτείς απ' αυτό που Ε Ι Σ Α Ι!
Φ Ο Β Α Μ Α Ι...»
ΘΕΛΕΤΕ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ; ΞΕΚΙΝΗΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ!
Αν δεν ήμαστε έτοιμοι να απορρίψουμε όλα αυτά που πιστεύουμε και που έχουμε σαν αξίες και όπλα, τότε γιατί τα πιστεύουμε;
«ΑΗΔΙΕς»
Η κακή αρχή ενός βιβλίου
Σκηνή από ένα σταυρόλεξο: μια λέξη με τρία γράμματα που αρχίζει από «ουκ». Απαγόρευση και πάλι
«Πάλι» και πάλι
Πάλη για το πάλι
Συννεφιάζει απότομα
Η φύση μας υπενθυμίζει:«σ' όλους τους επόμενους τόνους ως τα χριστούγεννα, θα είναι φθινόπωρο».
Τα δευτερόλεπτα αυτή την εποχή έχουν τη διπλάσια διάρκεια από τα δευτερόλεπτα κάθε άλλης εποχής.
Δεν πίστευες πως ήταν αστείο και το αποτέλεσμα ήταν, να σκοτωθείς
Στην κηδεία δεν σου έφεραν λουλούδια επειδή ήσουν αλλεργικός
Καθένας με τα βίτσια του, δε βαριέσαι
Αλήθεια... μήπως είσαι ακόμα;
Αν προλάβω να κουρευτώ πριν σε φυτέψουν, θα αφήσω περισσότερα μόρια από τα δικά σου, στο σπίτι που δεν έχει στέγη
Είναι όμορφο να βλέπεις τ' αστέρια του φθινοπωρινού ουρανού από
οριζόντια θέση...
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ (ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟ ΚΑΙ... ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ)
Καθημερινή απόδειξη άυλων υπάρξεων, ο καπνός από τα τσιγάρα που...
Σιγά - σιγά μεταφράζεται σε άυλες μορφές που...
Ραγίζουν πάνω στο ξερό έδαφος που...
Αρχίζει να κινείται...
Μικρές δονήσεις με κουνούν και με κάνουν επαναλαμβανόμενο
Μια κουβέντα, «που λέει ο λόγος» - ποτέ όμως ο άνθρωπος!
Δακρυσμένα πρόσωπα, πνιγμένα από την απρόσμενη χαρά
Ξαφνικές επιθέσεις από φώτα
«Να σου αγγίξω το χέρι κι ας φοράς γάντια»
Μικρές επιθυμίες που σε κάνουν να αισθάνεσαι
Ξεφεύγεις για τόσο μικρά διαστήματα που...
Αν τα βάλεις δίπλα - δίπλα, αμέσως έχεις μια πλήρη εικόνα του κελιού σου
Τόσο μικρά χρονικά διαστήματα
Τόσο μικροί για ν' αντέξουμε μεγαλύτερα
«Πρτρσ τν πτσ μ π τν τρτσ ττρρφς πλκτκς μ τ μτ νς πδ π... δ μλσ
όταν μεγαλώσει θα γν πστς».
Λεπτομέρεια στην περιγραφή, καθώς οι λέξεις κλειδώθηκαν σε μικρά τετράγωνα
Τ ο κ ο υ τ ί τ η ς Π α ν δ ώ ρ α ς ή τ α ν κ λ ε μ έ ν ο !
Και τα λόγια μας - όταν παίρνουν ηχητική υπόσταση - βαραίνουν
και π
έ
φ
τ
ο
υ
ν
Σε κάνουν να πιστέψεις πως όλα όσα έχουμε πει, είναι μια μερίδα αμμόλοφωνέ
φ
τ
ο
υ
ν
«Ο λόγος είναι άυλος / ο λόγος φτιάχνει ύλη»
Πηγή φωτός οι ήλιοι
Κραυγές τρόμου που μας κάνουν να επιθυμούμε ο ένας τον άλλο
Ως πότε θα παρερμηνεύουμε τα μηνύματα που...
Μας ξυπνούν χαμένες αισθήσεις στη δεξιά πλευρά του εγκεφάλου;
Απαγορεύεσαι ? Δεν πρόλαβες να αγορεύσεις
«Ούτε να αγοράσεις, ούτε να γυρίσεις, ούτε να γνωρίσεις, ούτε να νανουρίσεις, ούτε να νιαουρίσεις, ούτε να μυρίσεις...»
ΦΟΡΜΟΛΗ όπως οι γύρω σου
Με εκείνον τον χορό για δύο, θα τελειώσουμε την πιο μεγάλη μας νύχτα
Αυτή τη νύχτα θα την έχουμε φτιάξει με τα ίδια τους τα νύχια
Σκισμένες κουρτίνες για να επενδύσουμε τη σαρκική μας επαφή
Θα πιούμε απ' το ίδιο σύννεφο / Θα επιζήσουμε πεινασμένοι για μια νύχτα παραπάνω
Δεν θα μας το επιτρέψουν / Θα το πάρουμε μόνοι μας
Κράτα με σφιχτά...
«Αισθάνομαι να λιώνω. Ρούφηξε με καθώς θα διπλώνομαι στα τέσσερα!»
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΣ ΓΕΦΥΡΩΣΟΥΜΕ ΤΟ «ΧΑΟΣ»
Αποτύπωσα τα βιώματά μου σε χάρτινες κόλλες και διάφορα άλλα αντικείμενα προσπαθώντας να κερδίσω, σε βάρος του φετιχισμού. Είχα την εικόνα μπρος μου ξεκάθαρη και ζωντανή. Είχα την εικόνα που ήθελα να αποφύγω ή, την εικόνα που με δυσαρεστούσε μ' έναν ξένο πρωταγωνιστή. Οι ξαφνικές ματιές που έκαναν επιθέσεις με τρόμαζαν, τα ξαφνικά βήματα και η πτωτική τάση με βύθιζαν στην απέχθεια προς το θέαμα και η αντικατάσταση του ήρωα από τον εαυτό μου, με ωθούσε στη λύπη, στην αποδιοργάνωση, στη μετάνοια και στο θάνατο, όπως αυτός μου είχε δοθεί. Ένιωσα λύπη για ένα θέαμα που ο πρωταγωνιστής του, λάτρευε να το παρουσιάζει, να το προωθεί, να το επιδεικνύει. Ένιωσα φόβους ακαθόριστους, πιθανολογώντας πως είμαι ο επόμενος πρωταγωνιστής. Ένιωσα απέχθεια βλέποντας το λογικό ον, να υποδύεται τα αρχέγονα ζώα, έχοντας τη φαντασία στον παράδεισο και το κορμί στην κόλαση. Κι άλλες βουτιές...
Υπέφερα κατά κάποιο περίεργο τρόπο που καθοδηγούσε την κάθε κίνησή μου και την κάθε αντίδρασή μου. Είναι η ανθρώπινη φύση να βυθίζεται κάποιος σε στενοχώριες, για να ικανοποιεί τον πραγματικά στενοχωρημένο (συμπαράσταση). Είναι η ανθρώπινη φύση να τιμωρούμε τους εαυτούς μας, για να μπορούμε να ελέγχουμε τα κενά μας που καθημερινά, πληθαίνουν.
Ίσως γίνομαι πολύ συναισθηματικός, διευρύνοντας το οπτικό πεδίο του συναισθηματικού μου υποκόσμου. Καταλήγω στο να λυπάμαι, να ενοχλούμαι, να δηλώνω την απέχθειά μου δημόσια, να θέλω να αποτραβηχτώ, να μείνω μόνος για να ξεχαστώ. Να ξεχάσω τα αίτια που με έκαναν συναισθηματικό έρμαιο συμπαράστασης του κάθε ηλιθίου!
Το καλύτερο μεθύσι, σφραγίζεται με ένα τελευταίο ποτό, αρκετές ώρες μετά. Τότε, όλα έχουν ξεκαθαρίσει, κι αν κάτι φαίνεται σκοτεινό και πιστεύεις πως έμεινε για την επόμενη φορά, αυτό το ποτό θα το εξαφανίσει. Μένεις έπειτα να απορείς, τι έκανες όλες αυτές τις ώρες; Που καθυστερούσες; Αυτή ήταν η ανάπαυση που ζητούσες κι έλεγες πως ποτέ δε θα έρθει ή θα ερχόταν για να σε κουράσει ακόμα περισσότερο;
Ψυχική ηρεμία.. Κι ας σε πουν καιροσκόπο και δόλιο. Εσύ να είσαι καλά! Τους άλλους, ποιος τους πηδάει στο κάτω-κάτω; Καιρός είναι να σταματήσουμε τους θρήνους και τα δάκρυα για τους άλλους... Έχουμε και τους εαυτούς μας! Και θέλουμε ακόμα να γελάμε δίχως να μας φορτώνεται κανένας!
(Η ματιά μου, ήταν κριτικά δραματική.
Κι όλα φρόντισαν να είναι αναλόγως δραματικά...
Η φύση παραμένει ανθρώπινη.
Αυτό σημαίνει πως είναι υπεράνθρωπη.
Εμείς την κάνουμε ζώο για να την
χρησιμοποιήσουμε σαν μέρος της πιθανής
τιμωρίας που θα επιβάλλουμε...)
«Αντίο...»
Αυτό κι αν είναι δράμα...
ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ
ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ / ΔΙΑΛΟΓΟΙ
ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΙ ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ και διάφορες μικρές,
μίζερες, αξιοθρήνητες, κωμικές καταστάσεις...
Πέρασε κιόλας μια βδομάδα. Δεν είχα νέα σου και πληροφορίες
δεν μπορώ να ζητήσω από κανέναν. Δεν ανησυχώ για το αν είσαι καλά.
Απλά...
Θα 'θελα να σου μιλήσω. Θα 'θελα να μου μιλούσες...
Πέρασε μια βδομάδα και...
Αν μπορούσα να μισήσω κάτι από σένα, αυτό το "κάτι" θα ήταν η ανωνυμία σου...
Δε χρειάζεται κάθε φορά που πηγαίνουμε κάπου σε άγνωστα μέρη να προτείνεις κάποιον για οδηγό... ΑΣ ΧΑΘΟΥΜΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!
Δεν περίμενα ποτέ πως, κάτω από ένα τόσο δα βοτσαλάκι σ' αυτή την έρημη από κόσμο ακτή, θα έβρισκα το δαχτυλίδι που σου χάρισα όταν είμασταν παιδιά. Ούτε βέβαια ότι αυτό το δαχτυλίδι θα βρισκόταν ακόμα στο χέρι σου...
Δεκατρία δάκρυα έτρεξαν στα μάγουλά σου και κανείς δε φάνηκε να ρωτήσει αν χρειαζόσουν μαντήλι. Εκτός από 'κείνον τον περίεργο που ξεφορτώθηκε το μαραμένο του τριαντάφυλλο, κερδίζοντας τη συμπάθειά σου...
Θυμάσαι το μικρό μαύρο μαρκαδοράκι που μου είχες κάνει δώρο; Αν ήταν το μοναδικό στον κόσμο, αυτή τη στιγμή θα ήμουν μόνος ύποπτος κάποιας από αυτές που αποκαλούμε "κακές πράξεις..."
Ήταν κάποτε ένας χαμαιλέοντας, που είχε τεράστια, κατάλευκα, φτερά κι έπαιζε κιθάρα απ' το πρωΐ ως αργά το βράδυ. Κάποιο μεσημέρι ένας περαστικός, ζήτησε από το χαμαιλέοντα να του παίξει ένα συγκεκριμένο τραγούδι (My way, ξέρετε!...), για να κάτσει να ξεκουραστεί. Ο χαμαιλέοντας κούνησε τα φτερά του, καθάρισε τη φωνή του, πήρε την κιθάρα και την έσπασε στο κεφάλι του περαστικού που είχε κιόλας στρογγυλοκαθίσει! Αν δε με πιστεύεις, τα κομμάτια της είναι πάνω στο βράχο, κάτω από τη μεγάλη βελανιδιά...
Σηκώθηκε, ξυρίστηκε, έβαλε τα ρούχα του, φόρεσε τα καινούργια του μποτάκια, ήπιε τον καφέ του και περνώντας μπροστά απ' τον καθρέφτη κοντοστάθηκε..."Σήμερα θα μείνω σιωπηλός..." ψιθύρισε κι έφυγε. Στο δρόμο τον ρώτησαν τι ώρα είναι κι αυτός απάντησε: "σήμερα θα μείνω σιωπηλός". Στο γραφείο τον ρώτησε τ' αφεντικό του γιατί άργησε κι αυτός απάντησε: "σήμερα θα μείνω σιωπηλός". Το ίδιο έγινε πολλές φορές. Κάποιοι τον ρωτούσαν διάφορα και αυτός απαντούσε: "σήμερα θα μείνω σιωπηλός"... Το βράδυ, γύρισε σπίτι του. Έβγαλε τα κλειδιά του, άνοιξε, μπήκε, κοντοστάθηκε στον καθρέφτη και γεμάτος ικανοποίηση -σχεδόν γελαστός- ψιθύρισε...: "Αύριο θα τα πω όλα!"
Ξεσκόνισα κάποια βιβλία με μαύρο εξώφυλλο. Κάτω απ' το παχύ στρώμα που τα προστάτευε, αναδύθηκε σα νεκρή Αφροδίτη μόνο ένας τίτλος: "ΕΤΟΣ 1988 - Η χρονιά με τα 13 φεγγάρια και τις 29 μέρες του Φεβρουαρίου". Αναρωτήθηκα αν η σκόνη είναι το πέπλο που καλύπτει τα τραύματα των καιρών... Πριν δώσω απάντηση, ένα πέπλο σκόνης έντυσε τη χορεύτρια στη σκηνή...
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να κρυβόμαστε πίσω απ' τους φόβους μας, είναι πολύ γλυκιά για να στηρίξουμε κάποιο ήθος, είναι αυθόρμητη και δε μπορούμε ν' απαιτούμε σεβασμό κι άλλες επίκτητες δουλικές κινήσεις. Η ζωή είμαστε εμείς! Και δεν μας νοιάζει ΠΟΣΟ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ! Τα παραμύθια σωφρονισμού λοιπόν, πίσω στα βιβλία τους!
Το μοναδικό βράδυ που ονειρεύτικα πως πετούσα δίχως τα φτερά μου χάθηκα πάνω από ένα συννεφιασμένο δάσος με σημίδες, ενώ στα υγρά, καταπράσινα, μισοσκότεινα σοκάκια του έβλεπες μόνο σκίουρους. Προτού προλάβω να χαθώ σε τουριστικού ύφους εντυπώσεις, οι σκίουροι με πλησίασαν και μου έδωσαν να φάω μια μερίδα πατάτες. Έπειτα, άναψαν μία μαγάλη φωτιά κι αφού μαζευτήκαμε όλοι γύρω απ' αυτήν, μου είπαν πως όλα τα θυλυκά λέγονταν Τσιπ και όλα τα αρσενικά λέγονταν Νταίηλ. Όταν ξύπνησα, ήπια ένα διπλό καφέ, πήρα τηλέφωνο και ματαίωσα το ταξίδι...
"Νιώθω τον άνεμο να σκίζει τις πτυχές μου, καθώς καλπάζει πάνω μου..."
Ήρθε σαν τους ταξιδιώτες, κατάκοπος, λερωμένος και ενθουσιασμένος. Κρατούσε μια κιθάρα και μία μικρή βαλίτσα. Μας είπε πως ήταν τροβαδούρος στην αυλή κάποιου βασιλιά. Τα δάχτυλά του είχαν ματώσει - σίγουρα σε κάποιο σκουπιδότοπο ψάχνοντας για φαΐ...
Ίσως να μην είχε και τίποτα να πει. Άλλωστε τον έδιωξαν πολύ βιαστικά...
Κραυγές υστερίας που προτείνουν τρόπους επιβίωσης. Η δίωξη συνεχίζεται. Οι δρόμοι φυγής ωστόσο, έχουν χαθεί κάτω από σωρούς ψεύτικων υποσχέσεων. Και τώρα οι φωνές τους, για να προσέχεις όλο και περισσότερο, δυναμώνουν. "Αν συνεχίσεις να μαζεύεις όμορφα στοιχεία για τη μνήμη σου, έχασες και το παιχνίδι!"
Η επιλογή όμως, σου δηλώνουν πως είναι δική σου!
Τελικά η παρατήρηση, επιβεβαιώνει απλώς τις υπάρχουσες διαστάσεις ή μήπως, ταράζει κατασταλαγμένες ισορροπίες που προκλήθηκαν, θυμίζοντας την καθολική αστάθεια και την ανώμαλη μορφολογία κάποιας συναισθηματικής μνήμης;
Όλα θα πάνε καλά για σένα. Φτάνει να μην σου σουσκώσουν τα μυαλά τίποτα πλουμιστά περιστέρια ή, καμμιά πολυταξιδεμμένη κουκουβάγια.
Άλλωστε πρέπει να μάθεις να είσαι ταπεινός, να σέβαισαι τη φύση και να μην ξεχνάς πως, δεν είσαι τίποτα περισσότερο από ένα μικρό σπουργίτι.
Σηκώθηκε, τίναξε το παντελόνι της από τα χώματα, πήρε τα τελευταία φτερά απ' το πάτωμα κι ανοίγοντας το παράθυρο, άρχισε να λιώνει, πεισμένη 'οτι ο Ίκαρος την έπαιρρνε κοντά του, στον καυτό ήλιο...
Σιγά - σιγά, σταματάμε να κοιτάζουμε τριγύρω μας και συγκεντρώνουμε τις ματιές μας στις σκοτεινές ρυτίδες των προσώπων μας που, όλο και πιο πολύ μας γεμίζουν δέος, δηλώνοντας με έντεχνο χιούμορ πως τα τοπία, αλλάζουν!...
"Αν το ρολόι μου μπορούσε να νοιώσει τι σημαίνει στέρηση ελευθερίας, κλείνοντάς το σε ένα κλουβί, το ίδιο θα ένιωθε και η ώρα του;"
Μην απαντήσετε
δεν είναι ερώτηση
δεν είναι ερώτηση
Μπορείς να λες με τόση άνεση πως, σου είπα πάλι ψέματα, όμως...
Τι ψέματα είναι αυτά που νιώθουμε κι έχουμε λόγια να τα λέμε και σε άλλους; Στο κάτω - κάτω , η μόνη μας αλήθεια είναι αυτές μας οι αισθήσεις!...
Κοινές ασθένειες που έκαναν μυστικούς τους οργασμούς μας και μας έσπρωξαν στην προστασία της μήτρας. Θα κοιτάμε τ' αστέρια καθώς θα έρπουμε σε φόβουςκαι στη λύτρωση κάποιας πίστης, θ' αφήσουμε κάθε μας ελπίδα;...
Τα σοκάκια φωτίστηκαν από φεγγάρια καθώς χτυπούσα το κεφάλι μου στο πάτωμα. Καθώς κομματιαζόταν το πρόσωπό μου, κάθε ρωγμή έσταζε δάκρυα φοβισμένα... Κι έξω το χιόνι έπεφτε ασταμάτητα. Όταν οι φόβοι μας παγώσουν, θα κομματιαστούν...
Πάντα θα είμαστε έτοιμοι να απορρίψουμε τους πόθους μας για χάρη της οριακής μας ασφάλειας.
Πάντα θα κόβουμε λουλούδια και θα αφαιρούμε ζωές για να δείξουμε την αγάπη μας στους δύσπιστους και,
πάντα θα νιώθουμε όμορφα εφόσον μπορούμε να εξουσιάζουμε έστω κι ένα κοχύλι. Σίγουρα δεν αλλάζουμε!
Αν αυτό φαίνεται από τόσο νωρίς, δε σημαίνει πως θα γίνει δρόμος μας!...
Ο άνθρωπος είναι κατοικίδιο ζώο.
Μπόρεσε να ακρωτιριάσει τα αγάλματα και να τα θαυμάζερι ανάπηρα στα μουσεία. Κατόρθωσε να ορίσει ζώνες και κλείστηκε μέσα σ' αυτές. Λάτρψε πτώματα, αναποδογύρισε τις πυραμίδες, έφτιξε είδωλα των κεραυνών. Κληρονόμισε όλες τις θεολογικές διαθήκες! Δηλητηρίασε τις τροφές του για να πεθαίνει όποιος τολμήσει να τον φάει. Έγινε βασιλιάς γιατί μόνον έτσι μπορεί να επιβιώσει. Έκανε πόλεμο γιατί είχε καταφύγια και απέδειξε πως μπορεί να επιβιώσει. Έφτιξε και μία μηχανή να κλαίει, αντί γι' αυτόν... Είναι η εποχή που οι προφήτες ανατινάζονται!
ΒΩΜΟΣ ΖΟΔΙΝΟΥ ΑΡ. 1
Το μεσημέρι σκέφτομαι. Τώρα δεν είναι μεσημέρι.
Ίσως απλά, θυμάμαι τις σκέψεις μου...
Κάθε τι που περνά στα όρια της παρατήρησής μου, προσπαθώ να το
αποκαλύψω, να το κάνω αδύνατο, να το καταστρέψω.
Το μεσημέρι σκέφτομαι διάφορα. βέβαια, μετά το μεσημέρι δεν υπάρχουν αναμνήσεις. υπάρχει συνέχεια σκέψεων ή απλά κι άλλες σκέψεις. Τα μεσημέρια τώρα τελευταία έχουν πληθύνει. Έχουν αυξηθεί. Ποσοστό όχι και τόσο ανάλογο. Τα μεσημέρια, παρατηρώ μια σχετική κίνηση στους δρόμους. Φεύγουν από 'δω και πάνε εκεί. κι αυτοί που είναι εκεί, έρχονται εδώ. Η ισπρροπία ξανάρχεται. Στην ουσία, ποτέ δε φεύγει. Τα μεσημέρια παρατηρώ ότι δεν υπάρχει ισορροπία κινήσεων. Παρατηρώ, χωρίς να σκέφτομαι την παρατήρηση. Στιγμές, νομίζω πως σκέφτομαο δύο ή και περισσότερα πράγματα ταυτόχρονα. Όμως μπερδεύομαι γρήγορα. Σταματώ και ισορροπώ
Τα μεσημέρια σκέφτομαι. Δεν φοβάμαι μήπως τελειώσει. Άλλωστε, ένα ατέλειωτο μεσημέρι δεν θα είχε πληθυντικό ούτε αλλαγές. Ίσως να 'ταν βαρετό. Ζητάμε συχνά αυτά, που δε ζούμε. Ίσως γι' αυτό το λόγο σκέφτομαι όταν μεσημεριάσει. Τα μεσημέρια εκνευρίζομαι εύκολα. εύκολα και φαινομενικά. τα μεσημέρια είναι αρκετά τώρα τελευταία. Ίσως πληθύνουν με τον καιρό. το εύχομαι στ' αλήθεια! Για να μπορώ κι εγώ να στριμώχνω τις σκέψεις μου μέσα σ' αυτά τα....
(μεσημέρι: απρόσωπο τοπίο)
Στέκομαι, παρατηρώ την κίνηση, ώρα ατελείωτη...
Τι ψέματα είναι αυτά που νιώθουμε κι έχουμε λόγια να τα λέμε και σε άλλους; Στο κάτω - κάτω , η μόνη μας αλήθεια είναι αυτές μας οι αισθήσεις!...
Κοινές ασθένειες που έκαναν μυστικούς τους οργασμούς μας και μας έσπρωξαν στην προστασία της μήτρας. Θα κοιτάμε τ' αστέρια καθώς θα έρπουμε σε φόβουςκαι στη λύτρωση κάποιας πίστης, θ' αφήσουμε κάθε μας ελπίδα;...
Τα σοκάκια φωτίστηκαν από φεγγάρια καθώς χτυπούσα το κεφάλι μου στο πάτωμα. Καθώς κομματιαζόταν το πρόσωπό μου, κάθε ρωγμή έσταζε δάκρυα φοβισμένα... Κι έξω το χιόνι έπεφτε ασταμάτητα. Όταν οι φόβοι μας παγώσουν, θα κομματιαστούν...
Πάντα θα είμαστε έτοιμοι να απορρίψουμε τους πόθους μας για χάρη της οριακής μας ασφάλειας.
Πάντα θα κόβουμε λουλούδια και θα αφαιρούμε ζωές για να δείξουμε την αγάπη μας στους δύσπιστους και,
πάντα θα νιώθουμε όμορφα εφόσον μπορούμε να εξουσιάζουμε έστω κι ένα κοχύλι. Σίγουρα δεν αλλάζουμε!
Αν αυτό φαίνεται από τόσο νωρίς, δε σημαίνει πως θα γίνει δρόμος μας!...
Ο άνθρωπος είναι κατοικίδιο ζώο.
Μπόρεσε να ακρωτιριάσει τα αγάλματα και να τα θαυμάζερι ανάπηρα στα μουσεία. Κατόρθωσε να ορίσει ζώνες και κλείστηκε μέσα σ' αυτές. Λάτρψε πτώματα, αναποδογύρισε τις πυραμίδες, έφτιξε είδωλα των κεραυνών. Κληρονόμισε όλες τις θεολογικές διαθήκες! Δηλητηρίασε τις τροφές του για να πεθαίνει όποιος τολμήσει να τον φάει. Έγινε βασιλιάς γιατί μόνον έτσι μπορεί να επιβιώσει. Έκανε πόλεμο γιατί είχε καταφύγια και απέδειξε πως μπορεί να επιβιώσει. Έφτιξε και μία μηχανή να κλαίει, αντί γι' αυτόν... Είναι η εποχή που οι προφήτες ανατινάζονται!
ΒΩΜΟΣ ΖΟΔΙΝΟΥ ΑΡ. 1
Το μεσημέρι σκέφτομαι. Τώρα δεν είναι μεσημέρι.
Ίσως απλά, θυμάμαι τις σκέψεις μου...
Κάθε τι που περνά στα όρια της παρατήρησής μου, προσπαθώ να το
αποκαλύψω, να το κάνω αδύνατο, να το καταστρέψω.
(Ο αριθμός 1 είναι παραπλανητικός. Δεν προϋποθέτει αριθμό
2 ούτε έπεται του μηδενός. Κλείνει η παρένθεση.
Το συνολικό δεν μετράει πλέον. Η αξία είναι τεμαχισμένη. Η θέληση κομματιασμένη Η ώθηση ξεσκισμένη. Η αγνότητα περιορίζεται σε μόρια. το συνολικό δε μετράει πλέον. Μάλλον παύει να ισχύει το σύνολο. Τα συμπεράσματα -αν τελικά οδηγηθούμε σ' αυτά- δεν πρέπει να ανακατευτούν με το παρελθόν. δεν πρέπει να ανακατέψουμε τα τμήματα. Η συνολική όψη, δε θα είναι όψη. Είναι σαλάτα "λίγο απ' όλα". Συνολικά δεν μετράει.2 ούτε έπεται του μηδενός. Κλείνει η παρένθεση.
Το μεσημέρι σκέφτομαι διάφορα. βέβαια, μετά το μεσημέρι δεν υπάρχουν αναμνήσεις. υπάρχει συνέχεια σκέψεων ή απλά κι άλλες σκέψεις. Τα μεσημέρια τώρα τελευταία έχουν πληθύνει. Έχουν αυξηθεί. Ποσοστό όχι και τόσο ανάλογο. Τα μεσημέρια, παρατηρώ μια σχετική κίνηση στους δρόμους. Φεύγουν από 'δω και πάνε εκεί. κι αυτοί που είναι εκεί, έρχονται εδώ. Η ισπρροπία ξανάρχεται. Στην ουσία, ποτέ δε φεύγει. Τα μεσημέρια παρατηρώ ότι δεν υπάρχει ισορροπία κινήσεων. Παρατηρώ, χωρίς να σκέφτομαι την παρατήρηση. Στιγμές, νομίζω πως σκέφτομαο δύο ή και περισσότερα πράγματα ταυτόχρονα. Όμως μπερδεύομαι γρήγορα. Σταματώ και ισορροπώ
Τα μεσημέρια σκέφτομαι. Δεν φοβάμαι μήπως τελειώσει. Άλλωστε, ένα ατέλειωτο μεσημέρι δεν θα είχε πληθυντικό ούτε αλλαγές. Ίσως να 'ταν βαρετό. Ζητάμε συχνά αυτά, που δε ζούμε. Ίσως γι' αυτό το λόγο σκέφτομαι όταν μεσημεριάσει. Τα μεσημέρια εκνευρίζομαι εύκολα. εύκολα και φαινομενικά. τα μεσημέρια είναι αρκετά τώρα τελευταία. Ίσως πληθύνουν με τον καιρό. το εύχομαι στ' αλήθεια! Για να μπορώ κι εγώ να στριμώχνω τις σκέψεις μου μέσα σ' αυτά τα....
(μεσημέρι: απρόσωπο τοπίο)
Στέκομαι, παρατηρώ την κίνηση, ώρα ατελείωτη...
η ώρα ατελείωτη...
ατελείωτη ώρα...
ώρες ατελείωτες...
δυο ώρες ατελείωτες...
ατελείωτη ώρα...
ώρες ατελείωτες...
δυο ώρες ατελείωτες...
Πρέπει να συγκεκριμενοποιήσω. Πρέπει να συγκεκριμενοποιηθώ. Πρέπει να αυτοσυγκεντρωθώ, συγκεντρώνοντας το βάρος μου στους «άλλους» και την ώθηση στα «άλλα». Πρέπει να ΠΡΕΠΕΙ! Πρέπει να ΝΑ... Στέκομαι παρατηρώντας την κίνηση που μοιάζει με πληγή. Οι ώρες φαίνονται ατελείωτες. Πονοκέφαλος από χρώματα και οι τρεις διαστάσεις φαίνονται σαν δέκα, ή σαν ένα επίπεδο, ή μια ακίδα... Παρατηρώ την κίνηση. Στέκομαι και παρατηρώ. Ατελείωτες ώρες.
«Η κίνηση ίδια με χθες Δεν βλέπω τους ανθρώπους ή τ' αυτοκίνητα».
Παρατηρώ την κίνηση. Στέκω... παρατηρώ... ώρες... ατελείωτες...
Οι ώρες ατελείωτες όταν στέκομαι και παρατηρώ.
Όταν στέκομαι, παρατηρώ ώρες ατελείωτες.
Αν στέκομαι ώρες ατελείωτες, παρατηρώ.
Όταν καταλάβω πως οι ώρες είναι ατελείωτες, παρατηρώ πως στέκομαι.
Βυθίζομαι σε παιχνίδια όμοια με 'κείνα τα κουρδιστά -θυμάσαι;
Ξεχνώ ποιος είμαι, υποδυόμενος ίσως το ρόλο άλλου
Ξαφνικά βλέπω πως δε μπορεί να υπάρξει άλλος και -θυμάμαι!
Βυθίζομαι σε παιχνίδια, όμοια με 'κείνα που με αναστάτωναν.
Οι μέρες κύλισαν τόσο, που λέμε «χρόνια», μιλάμε για αιώνες.
Βυθίζομαι τόσο ώστε ο βυθός φαίνεται παράδεισος.
Θυμάμαι εκείνη τη μέρα... βγήκα από τη θάλασσα της κοιλιάς της,
κατάκοπος, κόκκινα εξαντλημένος και, στην προσπάθειά μου για ανάσα
(πνοή:ζωή), έκλαψα με λυγμούς...
Βυθίζομαι τόσο που, κάποιες στιγμές σκέφτομαι πως... τέλμα!
Θυμάμαι τα βήματα... τον αριθμό...
Δεν θυμάμαι όμως, κάτω από ποιο δέντρο...
19 Σεπτέμβρη 1930...
Μια βροχερή Τετάρτη Στο Σικάγο...
Πριν τρεις μέρες, γεννήθηκε ένας μπόμπιρας. Μόλις σήμερα τον έφεραν στο σπίτι. Η μητέρα του γεμάτη χαμόγελα, φαντάζεται το μέλλον του γιόκα της. Βέβαια!
Βρήκε κάποιον να βγάλει το χαμένο της ερωτισμό και ταυτόχρονα της, δίνεται η ευκαιρία να πλάσει αυτόν τον "κάποιο", όπως αυτή θέλει!
Πουτάνα ψυχή...
Ο μπόμπιρας δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα κλασσικό, ηλίθιο, χαμογελαστό με δόντια τεράστια μωράκι. Το θύμα κάθε διεστραμμένου!...
Η μητέρα υπογράφει το δημιούργημά της, γεμάτη υπερηφάνεια και δέος... Είναι απόλυτα φυσικό: της έσκισαν το μουνί για να βγει αυτό το μωρό!
Και μόνο γι' αυτό το λόγο -κανενός άλλου το μουνί δε σκίστηκε- νιώθει την εσωτερική ανάγκη να εξουσιάσει αυτό που δημιούργησε!
Πουτάνα ψυχή...
Θα του δώσει το όνομα του σκύλου της γιατί, της θυμίζει το όνομα του πρώτου της εραστή. Θα το κάνει να λατρέψει οτιδήποτε έχει σχέση μ' αυτή έτσι ώστε δίχως αυτά, να είναι μόνιμα ανασφαλής. Μόνο η μήτρα παρέχει προστασία! Θα το μάθει να αγαπάει όλες τις γυναίκες, όπως κι αυτή ήθελε να την αγαπούν. Θα το μάθει να κάνει έρωτα σαν τέλειος εραστής, έρμαιο πόθων συστολής και λαγνείας ανέκφραστης (ίσως και ανέραστης..)
«Κάθε φορά που θα γαμάς μια απ' αυτές τις πουτάνες γιόκα μου, η μορφή μου θα σε κυνηγά σα νοσταλγική φιγούρα! Σ' έχω σκλαβώσει!»
Πουτάνα ψυχή...
«Θα κρυφοκοιτάς όταν θ' αλλάζω εσώρουχα, θα αυνανίζεσαι όταν θα είμαι στο ντους, θα βυθίζεσαι στην αγκαλιά μου ψάχνοντας τη θηλή του στήθους μου, όταν θα παίζουμε κρυφτό θα κρύβεσαι κάτω απ' τη φούστα μου, θα χαϊδεύεις τα πόδια μου όσο θα βλέπουμε τηλεόραση κι όταν σε λούζω, θα ζητάς να σου δείξω την πόρτα που σ' έφερε σ' αυτόν τον φωτισμένο κόσμο!»
Πουτάνα ψυχή...
«Θα ζητάς παραμύθια για να σου αγγίζω το κεφάλι, όταν θα απομακρύνεσαι από τα άλλα παιδιά, θα μπορείς να κλαις στην αγκαλιά μου και μεγαλώνοντας θα μου λες να σκοτώσουμε τον πατέρα σου και να φύγουμε μόνοι μας για το πουθενά, θα θες να σκίσεις το βωμό σου, να χύνεις τα υγρά σου προσπαθώντας να ξαναμπείς μέσα μου, να ριζώσεις στη σκοτεινή ασφάλεια του μουνιού μου όμως, τότε θα είναι πολύ αργά... μωρό μου, θα 'ναι πολύ αργά...»
Πουτάνα ψυχή...
«Μωρό μου... Ζήτα τη λύτρωση δολοφονώντας τα κύτταρα που σου χάρησα
Μαστίγωσε τις επιθυμίες που σ' έκαναν αξιολάτρευτο
Πούλησε το κορμί σου στη λάγνα ψυχή μιας άλλης πουτάνας
Να είσαι πιο καλός απ' τον πατέρα σου
Είσαι δικός μου καρπός κι ο δικός σου καρπός πρέπει να 'ν' αντάξιος του δικού μου... το κυνήγι δε σταματά πουθενά.
Θα σαπίζεις στη φυλακή της υγρής προστασίας που νοσεί
Θα ξεματώνεις μα θα ΄σαι αναίσθητος για να καταλάβεις
Σ' αγαπώ μωρό μου... σ' αγαπώ!»
«Τούτη η κωμωδία... είθε να γίνει το σάβανο της ιερής μου θυσίας...»
Πουτάνα ψυχή!
«Στα κέρινα κελιά, μην ανάβεις φωτιές
θα μείνεις ξεκρέμαστος... χαμένος...»
σ' αγαπώ μωρό μου σ'αγαπώ...
Η ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ
ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΣΑΠΙΖΕΙ ΠΡΙΝ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ
ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ...
Αυτοί που φοβάμαι πιο πολύ στις συναυλίες
είναι αυτοί που κάθονται μπροστά - μπροστά
δήθεν να έχουν οπτική επαφή
Κι εγώ που όλο και πιο πολύ τους φοβάμαι
ανάμεσα στους στίχους μου τους θυμίζω
πως αυτοί που είναι πίσω ακούν τουλάχιστον καλύτερα
απ' αυτούς που βλέπουν καλύτερα
Σιγά - σιγά οπισθοχωρούν
Θα μπορούσες να μου κόψεις τα μακαρόνια
Θα μπορούσες να 'ήσουν πιο φιλικός
Θα μπορούσες να μην πετάς τ' αποτσίγαρα στο πάτωμα
Θα μπορούσες να ήσουν ο εαυτός σου κι όχι η αντίδραση στην κάθε μου λέξη
Εσύ προτίμησες να πάρεις έναν μπαλτά και να σπάσεις το πιάτο
Εσύ προτίμησες την έχθρα
Προτίμησες να πλένεις τα πόδια σου με την οδοντόβουρτσά μου
Προτίμησες να σαπίσεις για να μυρίζουν όλα γύρω σου άσχημα
Απαγορευμένος καρπός από ένα άλλο αιδοίο
Ηλεκτρικό νύχι για αυτόματο ξέσκισμα
Απαγορευμένα φώτα με αντιδράσεις που τρέμουν
Απαγορευμένες σκέψεις από μια οπτασία
Μορφή για άλλους πλανήτες
Φυγή-
Αιώρηση στο κενό
Διάσταση έξω απ' το χώρο... πέρα απ' την όραση
Ταξίδι μέσα στο χρόνο ή πάνω σ' αυτόν
έλλειψη ολοκλήρωσης... κύκλος ελλειπτικός
Παιχνίδια για την αρρώστια του εγκεφάλου
Υποφέρεις επειδή στο είπαν κι όχι επειδή το ένιωσες
"Απαγορευμένος καρπός"... είπαν πως επιδρά στη μνήμη
Χάνεσαι... ή βρίσκεσαι; Αναζήτηση;
Από που δραπετεύεις;
Που θες να οδηγηθείς;
Φοβάσαι;
- Με τη σιωπή δεν δείχνεις τίποτα... -Θα σου πουν
Μόνο εμείς έχουμε καταλάβει;
Ζωγραφιά... Πάνω σε δακρυσμένο πίνακα
Αποξένωση απ' το τίποτα για το πάντα
Αίσχος! Αρχή...
Τυλιγμένος σε μια σκόνη από ξερά περιττώματα
Τυλιγμένος όμορφα σαν αυριανό δωράκι
Κάπου... κάποιος ... υπάρχει!
Θέλει να πονάει
Τελειώνει χωρίς εμάς... μόνος!
Δεν του χρειάζεται οίκτος
Μια παρουσία μόνο... τη δική σου!
Τέλος... τέλος... τέλος... τέλος... τέλος... τέλος... τέλος... τέλος...
ΤΕΛΟΣ ΓΑΜΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΜΟΥ!
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ
- ΘΑ ΔΕΧΤΕΙΤΕ ΤΗ ΧΡΕΩΣΗ; -
Η Λίζα ήρθε χτες
Κατέβηκε απ' το ελικόπτερο δίχως το κεφάλι της
Κάποιος στο δρόμο τη βοήθησε να βρει ταξί
- Ερώτηση;
- Απάντηση!
- Μήπως ξέρετε αν μπορώ να βρω κάποιο άτομο που να μπορεί να με βοηθήσει σε μια μετακόμιση; Πληρώνω αρκετά καλά.
- Ψάχνεις για μαλάκες;
- Μα... ξέρετε, εγώ....
- Όχι τίποτ' άλλο. Απλά, αν ψάχνεις τους βρήκες!
- Ωραία! Μόνο που θα 'θελα να ξέρω το ιστορικό αυτών των ατόμων.
- Τι δηλαδή;
Τίποτα σπουδαίο. Πράγματα τυπικά Ληξιαρχική πράξη γέννησης, απολυτήριο στρατού, αριθμός ταυτότητας, αριθμός διαβατηρίου, που ψηφίζει, τι ψηφίζει, σε ποιες σχολές έχει σπουδάσει, τι νούμερο παπούτσια φοράει κι άλλα παρόμοια.
- Κι αν αυτά που ζητάς δεν υπάρχουν;
- Λυπάμαι αλλά, η υποτιθέμενη συνεργασία μας δεν, μπορεί να υπάρξει.
- Και η μετακόμιση;
- Δεν κολλάω στις λεπτομέρειες. Μ' ενδιαφέρει μόνο η δουλειά!
- Μήπως έχετε φωτιά;
- Ναι. Εσείς;
- Κι εγώ.
- Πολύ ωραία!
- Το κακό είναι πως δεν έχω όρεξη για οποιαδήποτε κουβέντα.
- Έχεις φωτιά;
- Ναι. Εσύ;
- Ναι, αλλά θα μπορούσαμε τουλάχιστον τα κρατήσουμε τους τύπους...
- Τι έχεις;
- Διαύγεια.
- Τι νιώθεις;
- Καούρες.
- Τι έγινε; Έκανες λάθος;
- Εμπρός;
- Το θέμα ξέρεις ποιο είναι;
- Ποιο;
- Από που σε κουβάλησα;
- Από την Πάρμα στη Νάπολη με λίγη πατάτα.
- Έχεις;
- Έχω.
- Πόσα είναι;
- 12, 15, 19...
Σκηνή πέμπτη
Σκοτεινό τοπίο ομίχλης
Σκηνή έκτη
Λίθινη εποχή. Τυπογραφείο
Το μέρος που γεννιούνται τα λάθη. Ώρες εργασίας. Απορώ γιατί ονομάστηκαν έτσι. βασική απασχόληση η έκδοση μιας αφίσας, μεγάλων διαστάσεων...
Σκηνή έκτη (2)
Λίθινη εποχή. Λεωφορείο (αστικό)
Τετράγωνος βράχος. Μισό εισιτήριο. Κάποιος με τεράστια κοτρώνα. Κάρτα απεριορίστων διαδρομών. Κάποιος με άμμο στις χούφτες και πίσω ο ελεγκτής...
«Τι ειν' αυτό;»
«Έπεσε κάτω κι έσπασε!»
Ο επόμενος κρατάει μια μικρή πέτρα κι ένα λευκό, τετράγωνο μάρμαρο...
«Μισό βέβαια... και η κάρτα μου!»
Και κάπου πίσω απ' τη βιτρίνα των προσώπων, πίσω από τα σε σχήμα μπανάνας χαμόγελα, πίσω από τις έντονες ματιές που ανταλλάζουμε...
ξεπροβάλλει ο ερωτισμός μας! Ολοκλήρωση σημαίνει σαρκική επαφή. Άσχετο και ανούσιο το ότι μας οδηγεί συνέχεια κάπου... (που δε θέλουμε).
Είναι λοιπόν από 'κείνα τα γυναικεία εσώρουχα που δε βιάζεσαι να πετάξεις. Αντίθετα, εύχεσαι κρυφά να μείνουν για πάντα στη θέση τους. Αποσπάς μια μικρή ποσότητα αρώματος και την καταχωρείς στη μνήμη σου. Σε ακολουθεί το το ύφος της μεγαλοπρέπειας, ενώ αισθάνεσαι για πρώτη φορά -όπως λες κι ο ίδιος- τη μαγεία που κρύβει, η μυρωδιά του αιδοίου της!
Είναι αργά για να γευτείς ένα ακόμα...
Ουσιαστικά ανούσιες κινήσεις που θυμίζουν πως τα πρόσωπα αλλάζουν πάντα, ενώ στην πραγματικότητα, επαναλαμβάνουμε τους εαυτούς μας. Οι ώρες περνούν και φεύγουν, εκτός από 'κείνες που δεν περνούν με τίποτα. Είναι εκείνες οι -λεγόμενες προσωπικές στιγμές- στιγμές, που η μυρωδιά της κυριεύει τον εγκέφαλο και θυμίζει εσώρουχα που είναι μάλλον καλύτερο να μη βγουν από τη θέση τους και μας κάνουν να αισθανόμαστε πως καταλήγουμε στο ίδιο σημείο απ' όπου ξεκινήσαμε - πόσο μακρινό φαίνεται μερικές φορές...
Κάθε αιδοίο, θήκη για μαχαίρι. Άσυλο μέλλοντα φόνου. Κάθε αιδοίο, παράδεισος της παρακμής. Τα ονόματα και οι σκέψεις σε τροχιές. Η φαντασία αλητεύει στις ευθείες. Κάθε σου βήμα, ύπαρξη στο κενό. Οι προσευχές μοιχούν με τους διαβόλους. Τα νούμερα θα σου θυμίζουν πάντα.
Τούρτες για τον χαιρετισμό. δάκρυα για τις προσωπικές στιγμές. Σταγόνες αίματος που μεγενθύνουν πρόσωπα. Κάθε αιδοίο, άσυλο καταστάσεων. Κρησφύγετο του πόνου. Αίτιο για αφορμή και πόθο. Κάθε αιδοίο κι ένας κόσμος. Άλλες ζωές. Άλλοι χρόνοι.
Κάθε αιδοίο, μπαούλο για αντίκες. Κάθε αιδοίο, μπαούλο για τραυματίες. Πλάσμα ξεχωριστό. Βωμός του πόνου.
Στο ΄χω πει αμέτρητες φορές πως η βροχή δεν είναι ψώρα. Απλά όταν εσύ θες να περπατήσουμε στη βροχή, δε βρέχει. Κι όταν θέλω εγώ. είσαι κρυωμένη κι έχεις περίοδο. μόνη σου μου εκμυστηρεύτηκες πως, πρώτη φορά περπάτησες στη βροχή
μαζί μου.
Θυμάσαι εκείνη την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα;
Ή έχεις περίοδο;
Ένα τόσο δα αιδοίο, πνίγει μέσα του τις μεγαλύτερες προσωπικότητες. Για τόσο ασήμαντους λόγους... ένα τόσο δα αιδοίο μπορεί να μας κρατά ζωντανούς για χρόνια. Ή για λίγες καταστάσεις... Ένα τόσο δα αιδοίο είναι ότι μεγαλύτερο μπορούσε να προκύψει σ' αυτόν τον πλανήτη. Για μια ολική ή μερική καταστροφή... Ένα τόσο δα αιδοίο είναι ο λόγος της πραγματικής μας ύπαρξης. Είναι η απόδειξη πως γεννηθήκαμε. Για τίποτα στον κόσμο δε θ' άλλαζε η ροή των πραγμάτων, εκτός από... ένα άλλο τόσο δα μικρό αιδοίο...
Στη ματιά σου θα δακρύζω...
Στο άγγιγμά σου θα σβήνω τις επιθυμίες μου...
Στον έρωτά σου θα προδίδω τα όνειρά μου...
Στα φιλιά σου θα προσκυνώ το σκοτάδι...
Στο θάνατό σου θα ψάχνω τη λύτρωσή μου...
Ερωτισμός που εκδηλώνεται διακριτικά, κάτω από φώτα χαμηλών τόνων, συνοδευόμενος από χαμόγελα κι απρόσμενες κινήσεις. Αίσθηση και αισθησιασμός. Στο τέλος του τρίτου τσιγάρου, να θυμηθούμε να τσουγκρίσουμε τα ποτήρια. Η τελετή να κλείσει με δικό της ήχο.
Οι εραστές είναι πλάσματα που βυθίζονται σε υγρές διαστάσεις, κρυσταλλοποιώντας συνεχώς τα αισθήματά τους. Παίρνουν το ρόλο του θυληκού ή του αρσενικού και αναπτύσουν σχέσεις φορτισμένες αισθητικά κι αισθηματικά, απ' άκρη σ' άκρη. Αδιαφορούν για το χρόνο που τρέχει γύρω τους και το χρόνο που τους πιέζει. Η τροφή τους είναι το μέλι και η ζάχαρη. Οι εραστές είναι πλάσματα αποδημιτικά. Πάντα γυρνούν στον τόπο που λατρεύουν, ακόμα και με ξένα πρόσωπα.
Μαύρο κι άσπρο, σε μια ατέλειωτη ένωση, δίχως αρχή και τέλος, μια τελετή για συναισθηματικούς παροξυσμούς, ηρεμία της απλότητας, συνεχές ξεπέρασμα ορίων και το γκρι... το γκρι ναμας τυλίγει σαν κουβέρτα. Οι στάχτες όλων αυτών που ζήσαμε σαν φλόγες, να μας βυθίζουν στην τελματώδη αιωνιότητα...
«Έχω την ελπίδα πως, κάτι ανάμεσά μας θα μείνει άθικτο...»
Μοιάζει με ανάγκη για εναντίωση. Ίσως η έλλειψη γνώσης, αυτή η αστάθεια και οι κινήσεις που δεν ισορρόπησαν... Να λοιπόν, τι δεχόμαστε για οδηγό σε τέτοιες - σημαντικές - καταστάσεις. Κι αν τώρα φώναζα πως ένα φιλί σου θα μου έπαιρνε οποιοδήποτε ίχνος πνοής, θα ήταν αλήθεια.
Ίσως οι αναζητήσεις να 'ναι ανούσιες.... τόσο όσο και υποκειμενικές. Εξάλλου, και δίχως να φωνάξω, αυτό που έγραψα νιώθω πως είναι αληθινό. Κι αυτή η κατάληξη με σαστίζει. Νιώθω πως δε χρειάζομαι χρονομέτρηση. Ούτε κι αυτό που λέμε ζύγισμα. Εφόσον με όχημα τη φαντασία διαιωνίζω μια εικόνα, η πραγματική εικόνα δεν παύει να αλλοιώνεται. Δεν την αντέχω τη φθορά. Κι η παρακμή μοιάζει σαγηνευτική!
Αναρωτιέμαι... θα βγάλουμε φτερά κι έπειτα θα τα μαδήσουμε για να μην πετάξουμε;
Με την υποψία και μόνο της παρακμής, παρακμάζουμε. Κι έπειτα κάνουμε μια καθολική επίκληση για μια καταιγίδα συναισθημάτων. Πάλι καλά που τα καταφέρνουμε... Κάποιοι στο σύνολο έχουν χάσει ήδη το χρώμα τους... οι πιο πολλοί όμως, χάνουν τις λέξεις.
«Όσο ο φόβος μας εξακολουθεί να κατέχει σημαντική θέση, καθώς αναζητούμε λύσεις για ανώδυνο βίο, τόσο οι πράξεις μας θα χαρακτηρίζονται από έλλειψη δύναμης. Ο φόβος που μάθαμε, μας έκανεεπιφυλακτικούς. Ας μην αφήνουμε τη λέξη «πρόσεχε» να προβάλλει τόσο συχνά, καταλαμβάνοντας μέρη των αισθήσεών μας».
Η εικόνα πάλι αλλάζει. Θολά σχήματα και αντικείμενα, οι γραμμές
παύουν να είναι ευθείες, τα μάτια της μετέωρα στο πουθενά, το κορμί της
κινείται αργά, το υπόγειο σοκάκι γίνεται περισσότερο κατηφορικό και η
κορνίζα του πίνακα μεταμορφώνεται σε αμέτρητα βέλη..
Και απ' όλα όσα απορρίψαμε, έμειναν οι φιγούρες τους, να εμφανίζονται
σαν ουράνιο τόξο μετά τη βροχή, να δηλώνουν την απουσία τους με την
παρουσία τους, την κρυμένη ομορφιά τους με την ευθύτητα μιας καμπύλης...
Παθητικά αντικείμενα της φύσης. Σίγουρα αποδίδουμε πιστά τους
ρόλους μας. Όλα φαίνονται βολικά για να τιμωρούν. Μετράμε τις πληγές του
χρόνου ή τον ίδιο το χρόνο που μετατρέψαμε σε πληγή. Εξακολουθούμε να
ήμαστε ασαφείς και να χρησιμοποιούμε δυσνόητες προτάσεις. Εκεί που δεν
είχαμε τίποτα, φτιάξαμε τις αξίες και τα μυστήρια σα μέσο επαφής. Δεν
ήμαστε υπέροχοι;
Η μάσκα με το χαμόγελο είναι έτοιμη Σιδερωμένη και με μια υπέροχη
τσάκιση που δεν υπήρχε την προηγούμενη φορά. Η μάσκα είναι έτοιμη.
Μόνο που δε θα την χρειαστούμε στις συναντήσεις μας. Θα ήμαστε
αληθινοί!
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΛΕΜΕ ΠΟΙΟΣ
ΗΤΑΝ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ;
Πριν από κάθε δεδομένη στιγμή, υπάρχει η επανάληψη. Η ζωή μας
κάνει κύκλους πριν προσγειωθεί στα αεροδρόμια των συναισθηματικών
μας κατακτήσεων. Πως να μεταφέρουμε με λέξεις αυτά που είδαμε; Μία και
μόνο εικόνα, μία και μόνο στιγμή... Πλημμύρα συναισθημάτων και το μόνο
που μας μένει για ξεκίνημα, το τρίξιμο των φρένων κατά την προσγείωση...
Αυτή η δόνηση που οδηγεί τα πάντα μέσα μου στη διάχυση. Και η βροχή
να κάνει το τοπίο γραμμικό, απ' άκρη σ' άκρη... Η σκουριά - που κάποτε
ήταν λάμψη - φαίνεται μέσα απ' τις υδάτινες μπάλες σαν κόκκινος ήλιος.
Αστέρι που πεθαίνει. Το αίμα του ξεραίνεται και το σώμα του περνά στην
μικρο-υπαρξία...
Ένας μικρός χάρακας μπροστά μας, φαντάζει σαν τεράστια σανίδα. Στη
μικρή λίμνη του κεριού κολυμπά μια γοργόνα. Βουτάς δίπλα της,
της χαρίζεις ένα τριαντάφυλλο και το κερί σβήνει.. Ναι! θα μείνεις μαζί της...
για πάντα!
Κουαρτέτο εγχόρδων που μεταφέρει με νότες συναισθήματα, που
βιώθηκαν παρατηρώντας τα φεγγάρια του Δία. Αντίπαλος του τίτλου το
περιεχόμενο. Η ανάλυση αναιρεί τις κεντρικές ιδέες. Ποιος σου είπε πως
η σκιά σου στο σεληνόφως είναι κρυστάλλινη; Τα ίχνη μας χάνονται
με τον πρώτο πυρετό. Τα μάτια μας δακρύζουν και μ' ένα φτέρνισμα.
Οι δείκτες του ρολογιού, κινούνται αν τους παρατηρείς. έξω απ' τη δική σου
επιβεβαίωση, δεν υπάρχει πραγματικότητα. Σπρώχνεις τον εαυτό μου
σ' έναν αιώνιο θάνατο.
Τα χρόνια μας κλειδώνουν. Κάθε μέρα καταπίνουμε το κλειδί της
εξώπορτας. Η σκιά να σε κρατά στα όρια του τοίχου. το κορμί σου
στηρίζεται στην περιγραφή του τοπίου. Στο στόμα σου φυτρώνουν
αγκάθια και στα ρουθούνια σου κοιμάται ο Κέρβερος. Θες νέο ήχο
γιατί ο παλιός είναι άπλυτος και μυρίζει κλεισούρα. Οι λέξεις
κλειδωμένες κι αυτές σε βιβλία, να κιτρινίζουν σα θυμός. «Μια
ωραία πεταλούδα» και εξασκείσαι στη σκοποβολή με ενέσεις. Η
καμήλα στηρίζεται σε τέσσερις κάκτους κι οι πυραμίδες στο
φόντο, γέμισαν επίπεδες σκιές. Η γιορτή ξεκινά! Για μύρισε και πες
Βρέχει... κραυγές θα σπάσουν τη μονοτονία μας
Σταγόνες θα ξεχειλίσουν τα κέρινα μάτια μας
κι η ψυχή μας θα πνιγεί στη σιωπή του πόθου
Βρέχει μέσα στη νύχτα
Βρέχει πέρα από 'μας
Το χώμα μαλακώνει κι οι νεκροί παραμένουν στην υγρασία τους
Μόνος ήχος, η κίνησή σου... Που πας;
Μ' αγγίζεις. Είσαι υγρή.
Προσπαθώ ν' αποκρούσω την παγωμένη σου ματιά
Αφήνομαι για λίγο... μόνο για λίγο
Γελάς!
Μ' ακουμπάς με τα παγωμένα χέρια σου.
Γελάς!
Δε μπορώ να σ' αγγίξω... μ' αγκαλιάζεις
Γελάς!
Συνεχώς το γέλιο σου να σκίζει τη βροχή
Δεν είναι δάκρυ, μόνο μια σταγόνα παραπάνω...
Δεν είναι δάκρυ στα κέρινα μάτια μας...
Δεν είναι τίποτα! Δεν υπάρχει τίποτα να γεμίσει την όρασή μας!
Μόνο η βροχή... και το γέλιο σου...
Με πονάς... μα η σιωπή μας πνίγει...
Ανακαλύψαμε τίποτα ψεύτικο σήμερα σήμερα για να ρίξουμε στη φωτιά;
Ή θα φτιάξουμε μόνοι μας; δεν πρέπει να ξεχνάμε τις παλιές μας συνήθειες
ούτε και τον κοινωνικό παραδειγματισμό. Να μην ξεχνάμε τη φιέστα
και τις ιερές μας ανυπαρξίες. Μην γεμίσουμε συναισθηματικούς δημιουργούς
και άπιστους γιατί θα χάσουμε την εξουσία. Όλα τα πρόσωπα
ευθυγραμμισμένα, καρφωμένα στην ίδια σανίδα. Να κοιτούν στον ίδιο
παραμορφωτικό καθρέφτη. Τα πόδια όλων στην αλμύρα κι σβέρκος
έτοιμος για σφαλιάρα! Να διαλέξουμε και δέκα - δώδεκα για τραγικά
συμβάντα της μοίρας. Πρέπει ν' αυξήσουμε τη συμπόνια της λαϊκής ψυχής.
Να δώσουμε κίνητρα για τραγούδια. Αχ! αυτή η ψυχή μας στηρίζει...
MEDRIA CONSIGA PRASTLE
Οι βροχερές στιγμές ενός παλτού, σκονισμένο από τη σήψη της
κάλυψης και της προστασίας απέναντι στο χρόνο που από μέσα του, ξεπηδούν
οργισμένα περιστέρια, εναντιωμένα σε άθλιες προφητείες -που είναι
ταυτόχρονα τιμωρίες αφήνοντας σύννεφα και ουράνιους δρόμους, δίχως την
απαιτούμενη -για την ισορροπία υγρασία ενός έγχρωμου πλανήτη, που
κατακτήθηκε από άχρωμα τοπία...
Αναδυόμενη από το βούρκο ενός απέραντου βάλτου, συγκαλυμένη από
επιθυμίες και θέληση με τα φτερά της ανοιγμένα, χαρίζει χαμόγελα στον
ήλιο και πυροβολεί την σελήνη γεμίζοντας αυθαίρετα το σύμπαν σταγόνες
αίματος, έχοντας ξαφνικές αναμνήσεις αναστολής και εξορίας, φορά τα
γυαλιά της μπρος σ' έναν υδάτινο καθρέφτη κόβει τα μαλλιά της...
Και ενώ η βροχή ξεχύνεται στο παρελθόν, οι σταγόνες έχουν σχηματίσει
πυρσούς στις άκρες των πάντων, απορροφώντας τις μακρινές ακτίνες του
ήλιου και δημιουργώντας την ψευδαίσθηση του κρυστάλλου, ξαφνικές
δονήσεις τις σπρώχνουν στην ερωτική ένωση με το ήδη υγρό χώμα,
παρατείνοντας την σκουρόχρωμη όψη του τοπίου, που ζητά το αιώνιο σαν
στάση ζωής και τη ζωή σαν στάση πνοής, αφήνοντας τον άνεμο στην
κυριαρχία των μυστικοπαθών ανεμώνων...
Αιχμάλωτη στα νύχια εξαδάκτυλων αετών με τα μάτια τους στο αόρατο
βυθίζεσαι στην προσπάθειά σου να ξεφύγεις , χάνοντας όλο και πιο πολύ
την δύναμη της παρατήρησης, σαρκάζοντας σε βάρος των προπαρασκευα-
σμένων απόψεων καθοδήγησης ενώ η απόγνωση τηρεί τις απαγορεύσεις
δημιουργώντας κίνητρα, τα νύχια του να βυθιστούν ως το κόκκαλο και το
αίμα σου να γίνει βροχή στις απόκρημνες πλαγιές του...
Το περίγραμμα του τοπίου διασπάται από αλλεπάλληλες τομές χρωμα-
τισμένων διαδρόμων που τα ταβάνια τους στάζουν κάνοντας τη δοκιμασία
τίμημα και την υποψία ελευθέρωση, εναντιώνοντας μέσω ασυνείδητων
αποτυπωμένων καταστάσεων, τις απόψεις που σχηματίστηκαν με αφορμή τη
συνεχόμενη παρατήρηση, στη συγκεκριμένη και γνωστή βαθύτητα της
σήραγγας που χρησίμευε σαν κάτι παραπάνω από απλό καταφύγιο...
Πιάνεις τα δυο ξερά κλαδιά ζυγίζοντας τις μελλούμενες ευθύνες,
κρατάς τις άκρες τους και τα ενώνεις, τα χτυπάς δυνατά στο λυγισμένο σου
γόνατο κι αυτά σπάνε, ελευθερώνοντας έναν ήχο που τρυπά τα τύμπανα
των αυτιών ενώ οι σκλήθρες καρφώνονται στο κορμί σου που σωριάζεται,
μην αντέχοντας την πρόκληση της εξάντλησης που καθοδηγείται από το
θάνατο...
Τελευταία ανάσα για έρωτα
τελευταίος έρωτας για μια ανάσα που ίσως δεν αντέξεις να πάρεις
τελευταία λέξη πριν την ανάσα και μετράς τα δευτερόλεπτα που δεν
περνούν.
Χαμένος χρόνος φαίνεται και το οξυγόνο λιγοστεύει για λίγα λόγια
παραπάνω
έστω κι αν κανείς δε σ΄ακούει
Στιγμές τρέλλας καθώς μετράς τις τελευταίες σου κινήσεις που τίποτα δεν
τις γεμίζει
Πλήρες κενό
Πληρότητα από άδεια πράγματα που ως αυτή τη στιγμή δεν άγγιζαν αξίες
Τώρα είναι οι στιγμές που σε πονούν και δεν υπάρχει μάχη για κάποια
εκδίκηση τιμής
Χρονόμετρο ακολουθεί τους εγκεφαλικούς παλμούς σου και το αίμα σου
τώρα το κυβίζεις.
Άσκοπες κινήσεις, μόνο μια καθυστέρηση είναι και θα περάσει πιο γρήγορα
από ποτέ.
Άσκοπες ματιές τριγύρω, για σένα μια συνολική άποψη όλων αυτών που
άσκοπα έζησες.
Δυσαρέσκεια συνοδεύει τις τελευταίες σκέψεις που μοιάζουν με κινήσεις
στο άπειρο.
Ανακυκλώνεις το χρόνο προσπαθώντας να πείσεις για το πόσο ανέτοιμος
είσαι.
Ανούσια όλα τα στερητικά αφού η στέρηση σε πνίγει
Τα δάκρυα παραδίδουν τις ψυχές τους και συ ξεσπάς σε λυγμούς.
Χθες ήταν που θυμόσουν πάλι και σήμερα σου αρνούνται το μέλλον
Το παρόν στερείται χρονικής διάρκεια άρα σκέψεως και φαντασίας
Ρίχνεις μια πέτρα στο νερό να ξαναδείς τους κύκλους που επαναλαμβά-
νουν τους εαυτούς τους, έχοντας την ίδια πάντα μήτρα.
Μετράς ακόμα μια φορά και προσπαθείς να κατανοήσεις τι πραγματικά
συμβαίνει
Χρόνος ελάχιστος έχει απομείνει αφού αρχίζεις και πλαισιώνεις το συμβάν
Όλα φαίνονται τεράστια κρατώντας την αναπνοή σου
Η ζωή μοιάζει σα να μην έχει άκρες
Κρατάς την αναπνοή σου κι όταν πειστείς πως είσαι αθάνατος, βγάζεις την
τελευταία φλόγα από το βάθος της ισορροπίας σου και πέφτεις
Τελευταίος έρωτας με μια οπτασία που ποτέ δεν πρόλαβες να δεις ολόκλη-
ρη... ξεκάθαρα... ζωντανή...
Τόσο απλό που δεν μπορείς να το έχεις.
Φεύγεις...
Μέρες και νύχτες που περνούν σα συνήθεια
Συνοδία τσιγάρου
Ο πίνακας έτοιμος χωρίς τα χρώματα
Οι ώρες βαριές και η σιωπή συνεχίζεται από σιωπή
Μια φωνή για να δεις πως ακόμα είσαι εκεί
όλα φαίνονται εντάξει και συνεχίζεις
Πονάς γιατί το ζήτησες
Πονάς γιατί σε λίγο τελειώνει
Πονάς γιατί το ζεις
Πονάς γιατί το κατάφερες
Ο πόνος της γέννας
Μα τι στο διάβολο συμβαίνει με τα όνειρα που μέχρι τώρα έμεναν κρυφά
και δε μπορούσα να ερμηνεύσω; Μήπως ακολουθώ καινούργιες τεχνικές
και καταχωρώ καταστάσεις που πριν ούτε καν θα τολμούσα; Το σαξόφωνο
σήμανε την έναρξη της τελετής και το πλήθος δεν έχει συγκεντρωθεί
ακόμα. Τόσος κόπος δε γίνεται να πάει χαμένος, ειδικά σ΄αυτή την
περίπτωση. Τα φώτα χαμηλώνουν και τα όνειρα ανακυκλώνουν τις ζωές
τους. Η διάρκεια ανύπαρκτη και το μέλλον ουσιαστικό, ενώ απ' τη δική τους
πλευρά καμμιά μετατόπιση, καμμιά μεταβολή. Όχι πως δεν το περίμενες,
απλά, τώρα είναι μπροστά σου, υπάρχει και δεν είναι υπόθεση ούτε φαντα-
σία. Αυτό δεν είναι που φοβάσαι; Αυτό δεν είναι; Το σημείωμα στο τηλέφω-
νο, δεν φωτίζει την κατάσταση... Ούτε η φωνή της σου θυμίζει τίποτα πια...
ΟΤΑΝ ΤΟ ΦΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΚΙΕΣ
ΟΙ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΥΟ!
Κάπως έτσι φαίνεται να συμβαίνει, όμως είναι τόσο διαφορετικό που αν
το δεχτούμε «οπτικά», αλλάζει τελείως ανεξέλεγκτα και οδηγεί εαυτούς
αμφότερους εκτός μάχης. Το ότι μπορούμε να το αναλύσουμε ανά πάσα
στιγμή, είναι μάλλον μία συντηρητική κίνηση του εαυτού μας που, παρακο-
λουθεί την ανούσια πορεία μας δίχως ουσιαστική επέμβαση. Το μόνο και-
νούργιο είναι, οι νέες τακτικές που χρησιμοποιούμε, με μια δόση πειραματι-
σμου, δόση που δίνει στέγη στους παλιούς μας φόβους και τροφή στην
ευθανασία μας. Ίσως ακόμα κι αυτή η παρακολούθηση που απαιτώ κατά
κάποιο τρόπο, να στέκεται αδύνατη μόνο και μόνο επειδή, προηγούνται
τακτικές εκεί ακριβώς που θα έπρεπε να αντιδράσουμε με ευθύτητα.
Αν μόνο μ' ένα καρφί μπορούσα να καρφώσω ολόκληρο το σώμα μου, θα το
έκανα.
Αν με μία ανάσα κατάφερνα να διασχίσω την Ανταρκτική, δεν θα το έκανα.
Αν με ένα ποτήρι νερό έσβηνα τη φωτιά της Ηλιακής δισκέτας, θα το έκανα.
Αν μ' ένα σπίρτο μπορούσα να κάψω τη Σελήνη, δεν θα το έκανα. Θα το
έκανα.
Αν με δυο λόγια μπορούσα να σας εξηγήσω τι σας συμβαίνει, θα χρησιμοποιου-
σα το ένα. Δεν θα το έκανα. Αν το έκανα, θα τελείωνε και δεν θα το έκανα
πλέον.
Αν μια μύγα κοιμόταν στο αυτί μου, θα τη σκότωνα
Αν δυο μύγες πλησίαζαν το αυτί μου, θα τις έδιωχνα.
Αν δεν έφευγαν, θα γινόμουν κουφός.
Αν το αυτί μου ήταν κουφό, θα το έκοβα.
Αν ο Χριστός ζούσε, θα το ξανακόλλαγε. Και θα το ξανάκοβα.
Αν ρίξει ο Μάρτης δυο νερά, σημαίνει πως δεν υπάρχει επάρκεια.
Αν το μυαλό μου ήταν ρευστό, κάθε μέρα θα ήμουν μεθυσμένος.
αν μπορούσα να σταματήσω, θα το έκανα. Όχι για πολύ. Θα το κάνω...
Λανθασμένη εκτίμηση από λάθος εκκίνηση
αποτελέσματα ασυνέπειας
Αρτοποιία - Βαφές φούρνου / Βατσάς πραστός
Κουκουνάρια κόκκινων κούκων κόκοι κουκιών κόκορες κουκουλομένοι
γερνούν
Λαμπάδες που πνίγουν με καυτό κερί τις κρυφές μας επιθυμίες
Χάδια που ζωντανεύουν τις παραισθήσεις μας, νεκρά στα πεζοδρόμια
των γέλιων
Οπτασίες μοιρασμένες με το αύριο, χαμένες μίλια μακριά
Αναζητήσεις δίχως ζητούμενο κρυμμένες στις σπηλιές των ματιών μας
Λανθασμένη εκτίμηση από λάθος αποτέλεσμα
Εκκίνηση ασυνέπειας
Φανοποιία - Ζαχαροπλαστική / Τακτικές Ηθικής
Βζζζ σφήκες του Σιάμ
Ηθική τακτικών και...
«Η κίνηση ίδια με χθες Δεν βλέπω τους ανθρώπους ή τ' αυτοκίνητα».
Παρατηρώ την κίνηση. Στέκω... παρατηρώ... ώρες... ατελείωτες...
Οι ώρες ατελείωτες όταν στέκομαι και παρατηρώ.
Όταν στέκομαι, παρατηρώ ώρες ατελείωτες.
Αν στέκομαι ώρες ατελείωτες, παρατηρώ.
Όταν καταλάβω πως οι ώρες είναι ατελείωτες, παρατηρώ πως στέκομαι.
Βυθίζομαι σε παιχνίδια όμοια με 'κείνα τα κουρδιστά -θυμάσαι;
Ξεχνώ ποιος είμαι, υποδυόμενος ίσως το ρόλο άλλου
Ξαφνικά βλέπω πως δε μπορεί να υπάρξει άλλος και -θυμάμαι!
Βυθίζομαι σε παιχνίδια, όμοια με 'κείνα που με αναστάτωναν.
Οι μέρες κύλισαν τόσο, που λέμε «χρόνια», μιλάμε για αιώνες.
Βυθίζομαι τόσο ώστε ο βυθός φαίνεται παράδεισος.
Θυμάμαι εκείνη τη μέρα... βγήκα από τη θάλασσα της κοιλιάς της,
κατάκοπος, κόκκινα εξαντλημένος και, στην προσπάθειά μου για ανάσα
(πνοή:ζωή), έκλαψα με λυγμούς...
Βυθίζομαι τόσο που, κάποιες στιγμές σκέφτομαι πως... τέλμα!
Θυμάμαι τα βήματα... τον αριθμό...
Δεν θυμάμαι όμως, κάτω από ποιο δέντρο...
19 Σεπτέμβρη 1930...
Μια βροχερή Τετάρτη Στο Σικάγο...
Πριν τρεις μέρες, γεννήθηκε ένας μπόμπιρας. Μόλις σήμερα τον έφεραν στο σπίτι. Η μητέρα του γεμάτη χαμόγελα, φαντάζεται το μέλλον του γιόκα της. Βέβαια!
Βρήκε κάποιον να βγάλει το χαμένο της ερωτισμό και ταυτόχρονα της, δίνεται η ευκαιρία να πλάσει αυτόν τον "κάποιο", όπως αυτή θέλει!
Πουτάνα ψυχή...
Ο μπόμπιρας δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα κλασσικό, ηλίθιο, χαμογελαστό με δόντια τεράστια μωράκι. Το θύμα κάθε διεστραμμένου!...
Η μητέρα υπογράφει το δημιούργημά της, γεμάτη υπερηφάνεια και δέος... Είναι απόλυτα φυσικό: της έσκισαν το μουνί για να βγει αυτό το μωρό!
Και μόνο γι' αυτό το λόγο -κανενός άλλου το μουνί δε σκίστηκε- νιώθει την εσωτερική ανάγκη να εξουσιάσει αυτό που δημιούργησε!
Πουτάνα ψυχή...
Θα του δώσει το όνομα του σκύλου της γιατί, της θυμίζει το όνομα του πρώτου της εραστή. Θα το κάνει να λατρέψει οτιδήποτε έχει σχέση μ' αυτή έτσι ώστε δίχως αυτά, να είναι μόνιμα ανασφαλής. Μόνο η μήτρα παρέχει προστασία! Θα το μάθει να αγαπάει όλες τις γυναίκες, όπως κι αυτή ήθελε να την αγαπούν. Θα το μάθει να κάνει έρωτα σαν τέλειος εραστής, έρμαιο πόθων συστολής και λαγνείας ανέκφραστης (ίσως και ανέραστης..)
«Κάθε φορά που θα γαμάς μια απ' αυτές τις πουτάνες γιόκα μου, η μορφή μου θα σε κυνηγά σα νοσταλγική φιγούρα! Σ' έχω σκλαβώσει!»
Πουτάνα ψυχή...
«Θα κρυφοκοιτάς όταν θ' αλλάζω εσώρουχα, θα αυνανίζεσαι όταν θα είμαι στο ντους, θα βυθίζεσαι στην αγκαλιά μου ψάχνοντας τη θηλή του στήθους μου, όταν θα παίζουμε κρυφτό θα κρύβεσαι κάτω απ' τη φούστα μου, θα χαϊδεύεις τα πόδια μου όσο θα βλέπουμε τηλεόραση κι όταν σε λούζω, θα ζητάς να σου δείξω την πόρτα που σ' έφερε σ' αυτόν τον φωτισμένο κόσμο!»
Πουτάνα ψυχή...
«Θα ζητάς παραμύθια για να σου αγγίζω το κεφάλι, όταν θα απομακρύνεσαι από τα άλλα παιδιά, θα μπορείς να κλαις στην αγκαλιά μου και μεγαλώνοντας θα μου λες να σκοτώσουμε τον πατέρα σου και να φύγουμε μόνοι μας για το πουθενά, θα θες να σκίσεις το βωμό σου, να χύνεις τα υγρά σου προσπαθώντας να ξαναμπείς μέσα μου, να ριζώσεις στη σκοτεινή ασφάλεια του μουνιού μου όμως, τότε θα είναι πολύ αργά... μωρό μου, θα 'ναι πολύ αργά...»
Πουτάνα ψυχή...
«Μωρό μου... Ζήτα τη λύτρωση δολοφονώντας τα κύτταρα που σου χάρησα
Μαστίγωσε τις επιθυμίες που σ' έκαναν αξιολάτρευτο
Πούλησε το κορμί σου στη λάγνα ψυχή μιας άλλης πουτάνας
Να είσαι πιο καλός απ' τον πατέρα σου
Είσαι δικός μου καρπός κι ο δικός σου καρπός πρέπει να 'ν' αντάξιος του δικού μου... το κυνήγι δε σταματά πουθενά.
Θα σαπίζεις στη φυλακή της υγρής προστασίας που νοσεί
Θα ξεματώνεις μα θα ΄σαι αναίσθητος για να καταλάβεις
Σ' αγαπώ μωρό μου... σ' αγαπώ!»
«Τούτη η κωμωδία... είθε να γίνει το σάβανο της ιερής μου θυσίας...»
Πουτάνα ψυχή!
«Στα κέρινα κελιά, μην ανάβεις φωτιές
θα μείνεις ξεκρέμαστος... χαμένος...»
σ' αγαπώ μωρό μου σ'αγαπώ...
Η ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ
ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΣΑΠΙΖΕΙ ΠΡΙΝ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ
ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ...
Αυτοί που φοβάμαι πιο πολύ στις συναυλίες
είναι αυτοί που κάθονται μπροστά - μπροστά
δήθεν να έχουν οπτική επαφή
Κι εγώ που όλο και πιο πολύ τους φοβάμαι
ανάμεσα στους στίχους μου τους θυμίζω
πως αυτοί που είναι πίσω ακούν τουλάχιστον καλύτερα
απ' αυτούς που βλέπουν καλύτερα
Σιγά - σιγά οπισθοχωρούν
Θα μπορούσες να μου κόψεις τα μακαρόνια
Θα μπορούσες να 'ήσουν πιο φιλικός
Θα μπορούσες να μην πετάς τ' αποτσίγαρα στο πάτωμα
Θα μπορούσες να ήσουν ο εαυτός σου κι όχι η αντίδραση στην κάθε μου λέξη
Εσύ προτίμησες να πάρεις έναν μπαλτά και να σπάσεις το πιάτο
Εσύ προτίμησες την έχθρα
Προτίμησες να πλένεις τα πόδια σου με την οδοντόβουρτσά μου
Προτίμησες να σαπίσεις για να μυρίζουν όλα γύρω σου άσχημα
Απαγορευμένος καρπός από ένα άλλο αιδοίο
Ηλεκτρικό νύχι για αυτόματο ξέσκισμα
Απαγορευμένα φώτα με αντιδράσεις που τρέμουν
Απαγορευμένες σκέψεις από μια οπτασία
Μορφή για άλλους πλανήτες
Φυγή-
Αιώρηση στο κενό
Διάσταση έξω απ' το χώρο... πέρα απ' την όραση
Ταξίδι μέσα στο χρόνο ή πάνω σ' αυτόν
έλλειψη ολοκλήρωσης... κύκλος ελλειπτικός
Παιχνίδια για την αρρώστια του εγκεφάλου
Υποφέρεις επειδή στο είπαν κι όχι επειδή το ένιωσες
"Απαγορευμένος καρπός"... είπαν πως επιδρά στη μνήμη
Χάνεσαι... ή βρίσκεσαι; Αναζήτηση;
Από που δραπετεύεις;
Που θες να οδηγηθείς;
Φοβάσαι;
- Με τη σιωπή δεν δείχνεις τίποτα... -Θα σου πουν
Μόνο εμείς έχουμε καταλάβει;
Ζωγραφιά... Πάνω σε δακρυσμένο πίνακα
Αποξένωση απ' το τίποτα για το πάντα
Αίσχος! Αρχή...
Τυλιγμένος σε μια σκόνη από ξερά περιττώματα
Τυλιγμένος όμορφα σαν αυριανό δωράκι
Κάπου... κάποιος ... υπάρχει!
Θέλει να πονάει
Τελειώνει χωρίς εμάς... μόνος!
Δεν του χρειάζεται οίκτος
Μια παρουσία μόνο... τη δική σου!
Τέλος... τέλος... τέλος... τέλος... τέλος... τέλος... τέλος... τέλος...
ΤΕΛΟΣ ΓΑΜΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΜΟΥ!
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ
- ΘΑ ΔΕΧΤΕΙΤΕ ΤΗ ΧΡΕΩΣΗ; -
Η Λίζα ήρθε χτες
Κατέβηκε απ' το ελικόπτερο δίχως το κεφάλι της
Κάποιος στο δρόμο τη βοήθησε να βρει ταξί
- Ερώτηση;
- Απάντηση!
- Μήπως ξέρετε αν μπορώ να βρω κάποιο άτομο που να μπορεί να με βοηθήσει σε μια μετακόμιση; Πληρώνω αρκετά καλά.
- Ψάχνεις για μαλάκες;
- Μα... ξέρετε, εγώ....
- Όχι τίποτ' άλλο. Απλά, αν ψάχνεις τους βρήκες!
- Ωραία! Μόνο που θα 'θελα να ξέρω το ιστορικό αυτών των ατόμων.
- Τι δηλαδή;
Τίποτα σπουδαίο. Πράγματα τυπικά Ληξιαρχική πράξη γέννησης, απολυτήριο στρατού, αριθμός ταυτότητας, αριθμός διαβατηρίου, που ψηφίζει, τι ψηφίζει, σε ποιες σχολές έχει σπουδάσει, τι νούμερο παπούτσια φοράει κι άλλα παρόμοια.
- Κι αν αυτά που ζητάς δεν υπάρχουν;
- Λυπάμαι αλλά, η υποτιθέμενη συνεργασία μας δεν, μπορεί να υπάρξει.
- Και η μετακόμιση;
- Δεν κολλάω στις λεπτομέρειες. Μ' ενδιαφέρει μόνο η δουλειά!
- Μήπως έχετε φωτιά;
- Ναι. Εσείς;
- Κι εγώ.
- Πολύ ωραία!
- Το κακό είναι πως δεν έχω όρεξη για οποιαδήποτε κουβέντα.
- Έχεις φωτιά;
- Ναι. Εσύ;
- Ναι, αλλά θα μπορούσαμε τουλάχιστον τα κρατήσουμε τους τύπους...
- Τι έχεις;
- Διαύγεια.
- Τι νιώθεις;
- Καούρες.
- Τι έγινε; Έκανες λάθος;
- Εμπρός;
- Το θέμα ξέρεις ποιο είναι;
- Ποιο;
- Από που σε κουβάλησα;
- Από την Πάρμα στη Νάπολη με λίγη πατάτα.
- Έχεις;
- Έχω.
- Πόσα είναι;
- 12, 15, 19...
Σκηνή πέμπτη
Σκοτεινό τοπίο ομίχλης
Σκηνή έκτη
Λίθινη εποχή. Τυπογραφείο
Το μέρος που γεννιούνται τα λάθη. Ώρες εργασίας. Απορώ γιατί ονομάστηκαν έτσι. βασική απασχόληση η έκδοση μιας αφίσας, μεγάλων διαστάσεων...
Σκηνή έκτη (2)
Λίθινη εποχή. Λεωφορείο (αστικό)
Τετράγωνος βράχος. Μισό εισιτήριο. Κάποιος με τεράστια κοτρώνα. Κάρτα απεριορίστων διαδρομών. Κάποιος με άμμο στις χούφτες και πίσω ο ελεγκτής...
«Τι ειν' αυτό;»
«Έπεσε κάτω κι έσπασε!»
Ο επόμενος κρατάει μια μικρή πέτρα κι ένα λευκό, τετράγωνο μάρμαρο...
«Μισό βέβαια... και η κάρτα μου!»
Και κάπου πίσω απ' τη βιτρίνα των προσώπων, πίσω από τα σε σχήμα μπανάνας χαμόγελα, πίσω από τις έντονες ματιές που ανταλλάζουμε...
ξεπροβάλλει ο ερωτισμός μας! Ολοκλήρωση σημαίνει σαρκική επαφή. Άσχετο και ανούσιο το ότι μας οδηγεί συνέχεια κάπου... (που δε θέλουμε).
Είναι λοιπόν από 'κείνα τα γυναικεία εσώρουχα που δε βιάζεσαι να πετάξεις. Αντίθετα, εύχεσαι κρυφά να μείνουν για πάντα στη θέση τους. Αποσπάς μια μικρή ποσότητα αρώματος και την καταχωρείς στη μνήμη σου. Σε ακολουθεί το το ύφος της μεγαλοπρέπειας, ενώ αισθάνεσαι για πρώτη φορά -όπως λες κι ο ίδιος- τη μαγεία που κρύβει, η μυρωδιά του αιδοίου της!
Είναι αργά για να γευτείς ένα ακόμα...
Ουσιαστικά ανούσιες κινήσεις που θυμίζουν πως τα πρόσωπα αλλάζουν πάντα, ενώ στην πραγματικότητα, επαναλαμβάνουμε τους εαυτούς μας. Οι ώρες περνούν και φεύγουν, εκτός από 'κείνες που δεν περνούν με τίποτα. Είναι εκείνες οι -λεγόμενες προσωπικές στιγμές- στιγμές, που η μυρωδιά της κυριεύει τον εγκέφαλο και θυμίζει εσώρουχα που είναι μάλλον καλύτερο να μη βγουν από τη θέση τους και μας κάνουν να αισθανόμαστε πως καταλήγουμε στο ίδιο σημείο απ' όπου ξεκινήσαμε - πόσο μακρινό φαίνεται μερικές φορές...
Κάθε αιδοίο, θήκη για μαχαίρι. Άσυλο μέλλοντα φόνου. Κάθε αιδοίο, παράδεισος της παρακμής. Τα ονόματα και οι σκέψεις σε τροχιές. Η φαντασία αλητεύει στις ευθείες. Κάθε σου βήμα, ύπαρξη στο κενό. Οι προσευχές μοιχούν με τους διαβόλους. Τα νούμερα θα σου θυμίζουν πάντα.
Τούρτες για τον χαιρετισμό. δάκρυα για τις προσωπικές στιγμές. Σταγόνες αίματος που μεγενθύνουν πρόσωπα. Κάθε αιδοίο, άσυλο καταστάσεων. Κρησφύγετο του πόνου. Αίτιο για αφορμή και πόθο. Κάθε αιδοίο κι ένας κόσμος. Άλλες ζωές. Άλλοι χρόνοι.
Οδοί στο άπειρο.
Η φαντασία πλήττει.
Η φαντασία νοσεί.
Ωδή στη φαντασία.
Κάθε αιδοίο, μπαούλο για αντίκες. Κάθε αιδοίο, μπαούλο για τραυματίες. Πλάσμα ξεχωριστό. Βωμός του πόνου.
Στο ΄χω πει αμέτρητες φορές πως η βροχή δεν είναι ψώρα. Απλά όταν εσύ θες να περπατήσουμε στη βροχή, δε βρέχει. Κι όταν θέλω εγώ. είσαι κρυωμένη κι έχεις περίοδο. μόνη σου μου εκμυστηρεύτηκες πως, πρώτη φορά περπάτησες στη βροχή
μαζί μου.
Θυμάσαι εκείνη την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα;
Ή έχεις περίοδο;
Ένα τόσο δα αιδοίο, πνίγει μέσα του τις μεγαλύτερες προσωπικότητες. Για τόσο ασήμαντους λόγους... ένα τόσο δα αιδοίο μπορεί να μας κρατά ζωντανούς για χρόνια. Ή για λίγες καταστάσεις... Ένα τόσο δα αιδοίο είναι ότι μεγαλύτερο μπορούσε να προκύψει σ' αυτόν τον πλανήτη. Για μια ολική ή μερική καταστροφή... Ένα τόσο δα αιδοίο είναι ο λόγος της πραγματικής μας ύπαρξης. Είναι η απόδειξη πως γεννηθήκαμε. Για τίποτα στον κόσμο δε θ' άλλαζε η ροή των πραγμάτων, εκτός από... ένα άλλο τόσο δα μικρό αιδοίο...
Στη ματιά σου θα δακρύζω...
Στο άγγιγμά σου θα σβήνω τις επιθυμίες μου...
Στον έρωτά σου θα προδίδω τα όνειρά μου...
Στα φιλιά σου θα προσκυνώ το σκοτάδι...
Στο θάνατό σου θα ψάχνω τη λύτρωσή μου...
Ερωτισμός που εκδηλώνεται διακριτικά, κάτω από φώτα χαμηλών τόνων, συνοδευόμενος από χαμόγελα κι απρόσμενες κινήσεις. Αίσθηση και αισθησιασμός. Στο τέλος του τρίτου τσιγάρου, να θυμηθούμε να τσουγκρίσουμε τα ποτήρια. Η τελετή να κλείσει με δικό της ήχο.
Οι εραστές είναι πλάσματα που βυθίζονται σε υγρές διαστάσεις, κρυσταλλοποιώντας συνεχώς τα αισθήματά τους. Παίρνουν το ρόλο του θυληκού ή του αρσενικού και αναπτύσουν σχέσεις φορτισμένες αισθητικά κι αισθηματικά, απ' άκρη σ' άκρη. Αδιαφορούν για το χρόνο που τρέχει γύρω τους και το χρόνο που τους πιέζει. Η τροφή τους είναι το μέλι και η ζάχαρη. Οι εραστές είναι πλάσματα αποδημιτικά. Πάντα γυρνούν στον τόπο που λατρεύουν, ακόμα και με ξένα πρόσωπα.
Μαύρο κι άσπρο, σε μια ατέλειωτη ένωση, δίχως αρχή και τέλος, μια τελετή για συναισθηματικούς παροξυσμούς, ηρεμία της απλότητας, συνεχές ξεπέρασμα ορίων και το γκρι... το γκρι ναμας τυλίγει σαν κουβέρτα. Οι στάχτες όλων αυτών που ζήσαμε σαν φλόγες, να μας βυθίζουν στην τελματώδη αιωνιότητα...
«Έχω την ελπίδα πως, κάτι ανάμεσά μας θα μείνει άθικτο...»
Μοιάζει με ανάγκη για εναντίωση. Ίσως η έλλειψη γνώσης, αυτή η αστάθεια και οι κινήσεις που δεν ισορρόπησαν... Να λοιπόν, τι δεχόμαστε για οδηγό σε τέτοιες - σημαντικές - καταστάσεις. Κι αν τώρα φώναζα πως ένα φιλί σου θα μου έπαιρνε οποιοδήποτε ίχνος πνοής, θα ήταν αλήθεια.
Ίσως οι αναζητήσεις να 'ναι ανούσιες.... τόσο όσο και υποκειμενικές. Εξάλλου, και δίχως να φωνάξω, αυτό που έγραψα νιώθω πως είναι αληθινό. Κι αυτή η κατάληξη με σαστίζει. Νιώθω πως δε χρειάζομαι χρονομέτρηση. Ούτε κι αυτό που λέμε ζύγισμα. Εφόσον με όχημα τη φαντασία διαιωνίζω μια εικόνα, η πραγματική εικόνα δεν παύει να αλλοιώνεται. Δεν την αντέχω τη φθορά. Κι η παρακμή μοιάζει σαγηνευτική!
Αναρωτιέμαι... θα βγάλουμε φτερά κι έπειτα θα τα μαδήσουμε για να μην πετάξουμε;
Με την υποψία και μόνο της παρακμής, παρακμάζουμε. Κι έπειτα κάνουμε μια καθολική επίκληση για μια καταιγίδα συναισθημάτων. Πάλι καλά που τα καταφέρνουμε... Κάποιοι στο σύνολο έχουν χάσει ήδη το χρώμα τους... οι πιο πολλοί όμως, χάνουν τις λέξεις.
«Όσο ο φόβος μας εξακολουθεί να κατέχει σημαντική θέση, καθώς αναζητούμε λύσεις για ανώδυνο βίο, τόσο οι πράξεις μας θα χαρακτηρίζονται από έλλειψη δύναμης. Ο φόβος που μάθαμε, μας έκανεεπιφυλακτικούς. Ας μην αφήνουμε τη λέξη «πρόσεχε» να προβάλλει τόσο συχνά, καταλαμβάνοντας μέρη των αισθήσεών μας».
Η εικόνα πάλι αλλάζει. Θολά σχήματα και αντικείμενα, οι γραμμές
παύουν να είναι ευθείες, τα μάτια της μετέωρα στο πουθενά, το κορμί της
κινείται αργά, το υπόγειο σοκάκι γίνεται περισσότερο κατηφορικό και η
κορνίζα του πίνακα μεταμορφώνεται σε αμέτρητα βέλη..
Και απ' όλα όσα απορρίψαμε, έμειναν οι φιγούρες τους, να εμφανίζονται
σαν ουράνιο τόξο μετά τη βροχή, να δηλώνουν την απουσία τους με την
παρουσία τους, την κρυμένη ομορφιά τους με την ευθύτητα μιας καμπύλης...
Παθητικά αντικείμενα της φύσης. Σίγουρα αποδίδουμε πιστά τους
ρόλους μας. Όλα φαίνονται βολικά για να τιμωρούν. Μετράμε τις πληγές του
χρόνου ή τον ίδιο το χρόνο που μετατρέψαμε σε πληγή. Εξακολουθούμε να
ήμαστε ασαφείς και να χρησιμοποιούμε δυσνόητες προτάσεις. Εκεί που δεν
είχαμε τίποτα, φτιάξαμε τις αξίες και τα μυστήρια σα μέσο επαφής. Δεν
ήμαστε υπέροχοι;
Η μάσκα με το χαμόγελο είναι έτοιμη Σιδερωμένη και με μια υπέροχη
τσάκιση που δεν υπήρχε την προηγούμενη φορά. Η μάσκα είναι έτοιμη.
Μόνο που δε θα την χρειαστούμε στις συναντήσεις μας. Θα ήμαστε
αληθινοί!
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΛΕΜΕ ΠΟΙΟΣ
ΗΤΑΝ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ;
Πριν από κάθε δεδομένη στιγμή, υπάρχει η επανάληψη. Η ζωή μας
κάνει κύκλους πριν προσγειωθεί στα αεροδρόμια των συναισθηματικών
μας κατακτήσεων. Πως να μεταφέρουμε με λέξεις αυτά που είδαμε; Μία και
μόνο εικόνα, μία και μόνο στιγμή... Πλημμύρα συναισθημάτων και το μόνο
που μας μένει για ξεκίνημα, το τρίξιμο των φρένων κατά την προσγείωση...
Αυτή η δόνηση που οδηγεί τα πάντα μέσα μου στη διάχυση. Και η βροχή
να κάνει το τοπίο γραμμικό, απ' άκρη σ' άκρη... Η σκουριά - που κάποτε
ήταν λάμψη - φαίνεται μέσα απ' τις υδάτινες μπάλες σαν κόκκινος ήλιος.
Αστέρι που πεθαίνει. Το αίμα του ξεραίνεται και το σώμα του περνά στην
μικρο-υπαρξία...
Ένας μικρός χάρακας μπροστά μας, φαντάζει σαν τεράστια σανίδα. Στη
μικρή λίμνη του κεριού κολυμπά μια γοργόνα. Βουτάς δίπλα της,
της χαρίζεις ένα τριαντάφυλλο και το κερί σβήνει.. Ναι! θα μείνεις μαζί της...
για πάντα!
Κουαρτέτο εγχόρδων που μεταφέρει με νότες συναισθήματα, που
βιώθηκαν παρατηρώντας τα φεγγάρια του Δία. Αντίπαλος του τίτλου το
περιεχόμενο. Η ανάλυση αναιρεί τις κεντρικές ιδέες. Ποιος σου είπε πως
η σκιά σου στο σεληνόφως είναι κρυστάλλινη; Τα ίχνη μας χάνονται
με τον πρώτο πυρετό. Τα μάτια μας δακρύζουν και μ' ένα φτέρνισμα.
Οι δείκτες του ρολογιού, κινούνται αν τους παρατηρείς. έξω απ' τη δική σου
επιβεβαίωση, δεν υπάρχει πραγματικότητα. Σπρώχνεις τον εαυτό μου
σ' έναν αιώνιο θάνατο.
Τα χρόνια μας κλειδώνουν. Κάθε μέρα καταπίνουμε το κλειδί της
εξώπορτας. Η σκιά να σε κρατά στα όρια του τοίχου. το κορμί σου
στηρίζεται στην περιγραφή του τοπίου. Στο στόμα σου φυτρώνουν
αγκάθια και στα ρουθούνια σου κοιμάται ο Κέρβερος. Θες νέο ήχο
γιατί ο παλιός είναι άπλυτος και μυρίζει κλεισούρα. Οι λέξεις
κλειδωμένες κι αυτές σε βιβλία, να κιτρινίζουν σα θυμός. «Μια
ωραία πεταλούδα» και εξασκείσαι στη σκοποβολή με ενέσεις. Η
καμήλα στηρίζεται σε τέσσερις κάκτους κι οι πυραμίδες στο
φόντο, γέμισαν επίπεδες σκιές. Η γιορτή ξεκινά! Για μύρισε και πες
μας.... σε ποια λακκούβα είναι το φαΐ σου;
Βρέχει... κραυγές θα σπάσουν τη μονοτονία μας
Σταγόνες θα ξεχειλίσουν τα κέρινα μάτια μας
κι η ψυχή μας θα πνιγεί στη σιωπή του πόθου
Βρέχει μέσα στη νύχτα
Βρέχει πέρα από 'μας
Το χώμα μαλακώνει κι οι νεκροί παραμένουν στην υγρασία τους
Μόνος ήχος, η κίνησή σου... Που πας;
Μ' αγγίζεις. Είσαι υγρή.
Προσπαθώ ν' αποκρούσω την παγωμένη σου ματιά
Αφήνομαι για λίγο... μόνο για λίγο
Γελάς!
Μ' ακουμπάς με τα παγωμένα χέρια σου.
Γελάς!
Δε μπορώ να σ' αγγίξω... μ' αγκαλιάζεις
Γελάς!
Συνεχώς το γέλιο σου να σκίζει τη βροχή
Δεν είναι δάκρυ, μόνο μια σταγόνα παραπάνω...
Δεν είναι δάκρυ στα κέρινα μάτια μας...
Δεν είναι τίποτα! Δεν υπάρχει τίποτα να γεμίσει την όρασή μας!
Μόνο η βροχή... και το γέλιο σου...
Με πονάς... μα η σιωπή μας πνίγει...
Ανακαλύψαμε τίποτα ψεύτικο σήμερα σήμερα για να ρίξουμε στη φωτιά;
Ή θα φτιάξουμε μόνοι μας; δεν πρέπει να ξεχνάμε τις παλιές μας συνήθειες
ούτε και τον κοινωνικό παραδειγματισμό. Να μην ξεχνάμε τη φιέστα
και τις ιερές μας ανυπαρξίες. Μην γεμίσουμε συναισθηματικούς δημιουργούς
και άπιστους γιατί θα χάσουμε την εξουσία. Όλα τα πρόσωπα
ευθυγραμμισμένα, καρφωμένα στην ίδια σανίδα. Να κοιτούν στον ίδιο
παραμορφωτικό καθρέφτη. Τα πόδια όλων στην αλμύρα κι σβέρκος
έτοιμος για σφαλιάρα! Να διαλέξουμε και δέκα - δώδεκα για τραγικά
συμβάντα της μοίρας. Πρέπει ν' αυξήσουμε τη συμπόνια της λαϊκής ψυχής.
Να δώσουμε κίνητρα για τραγούδια. Αχ! αυτή η ψυχή μας στηρίζει...
MEDRIA CONSIGA PRASTLE
Οι βροχερές στιγμές ενός παλτού, σκονισμένο από τη σήψη της
κάλυψης και της προστασίας απέναντι στο χρόνο που από μέσα του, ξεπηδούν
οργισμένα περιστέρια, εναντιωμένα σε άθλιες προφητείες -που είναι
ταυτόχρονα τιμωρίες αφήνοντας σύννεφα και ουράνιους δρόμους, δίχως την
απαιτούμενη -για την ισορροπία υγρασία ενός έγχρωμου πλανήτη, που
κατακτήθηκε από άχρωμα τοπία...
Αναδυόμενη από το βούρκο ενός απέραντου βάλτου, συγκαλυμένη από
επιθυμίες και θέληση με τα φτερά της ανοιγμένα, χαρίζει χαμόγελα στον
ήλιο και πυροβολεί την σελήνη γεμίζοντας αυθαίρετα το σύμπαν σταγόνες
αίματος, έχοντας ξαφνικές αναμνήσεις αναστολής και εξορίας, φορά τα
γυαλιά της μπρος σ' έναν υδάτινο καθρέφτη κόβει τα μαλλιά της...
Και ενώ η βροχή ξεχύνεται στο παρελθόν, οι σταγόνες έχουν σχηματίσει
πυρσούς στις άκρες των πάντων, απορροφώντας τις μακρινές ακτίνες του
ήλιου και δημιουργώντας την ψευδαίσθηση του κρυστάλλου, ξαφνικές
δονήσεις τις σπρώχνουν στην ερωτική ένωση με το ήδη υγρό χώμα,
παρατείνοντας την σκουρόχρωμη όψη του τοπίου, που ζητά το αιώνιο σαν
στάση ζωής και τη ζωή σαν στάση πνοής, αφήνοντας τον άνεμο στην
κυριαρχία των μυστικοπαθών ανεμώνων...
Αιχμάλωτη στα νύχια εξαδάκτυλων αετών με τα μάτια τους στο αόρατο
βυθίζεσαι στην προσπάθειά σου να ξεφύγεις , χάνοντας όλο και πιο πολύ
την δύναμη της παρατήρησης, σαρκάζοντας σε βάρος των προπαρασκευα-
σμένων απόψεων καθοδήγησης ενώ η απόγνωση τηρεί τις απαγορεύσεις
δημιουργώντας κίνητρα, τα νύχια του να βυθιστούν ως το κόκκαλο και το
αίμα σου να γίνει βροχή στις απόκρημνες πλαγιές του...
Το περίγραμμα του τοπίου διασπάται από αλλεπάλληλες τομές χρωμα-
τισμένων διαδρόμων που τα ταβάνια τους στάζουν κάνοντας τη δοκιμασία
τίμημα και την υποψία ελευθέρωση, εναντιώνοντας μέσω ασυνείδητων
αποτυπωμένων καταστάσεων, τις απόψεις που σχηματίστηκαν με αφορμή τη
συνεχόμενη παρατήρηση, στη συγκεκριμένη και γνωστή βαθύτητα της
σήραγγας που χρησίμευε σαν κάτι παραπάνω από απλό καταφύγιο...
Πιάνεις τα δυο ξερά κλαδιά ζυγίζοντας τις μελλούμενες ευθύνες,
κρατάς τις άκρες τους και τα ενώνεις, τα χτυπάς δυνατά στο λυγισμένο σου
γόνατο κι αυτά σπάνε, ελευθερώνοντας έναν ήχο που τρυπά τα τύμπανα
των αυτιών ενώ οι σκλήθρες καρφώνονται στο κορμί σου που σωριάζεται,
μην αντέχοντας την πρόκληση της εξάντλησης που καθοδηγείται από το
θάνατο...
Τελευταία ανάσα για έρωτα
τελευταίος έρωτας για μια ανάσα που ίσως δεν αντέξεις να πάρεις
τελευταία λέξη πριν την ανάσα και μετράς τα δευτερόλεπτα που δεν
περνούν.
Χαμένος χρόνος φαίνεται και το οξυγόνο λιγοστεύει για λίγα λόγια
παραπάνω
έστω κι αν κανείς δε σ΄ακούει
Στιγμές τρέλλας καθώς μετράς τις τελευταίες σου κινήσεις που τίποτα δεν
τις γεμίζει
Πλήρες κενό
Πληρότητα από άδεια πράγματα που ως αυτή τη στιγμή δεν άγγιζαν αξίες
Τώρα είναι οι στιγμές που σε πονούν και δεν υπάρχει μάχη για κάποια
εκδίκηση τιμής
Χρονόμετρο ακολουθεί τους εγκεφαλικούς παλμούς σου και το αίμα σου
τώρα το κυβίζεις.
Άσκοπες κινήσεις, μόνο μια καθυστέρηση είναι και θα περάσει πιο γρήγορα
από ποτέ.
Άσκοπες ματιές τριγύρω, για σένα μια συνολική άποψη όλων αυτών που
άσκοπα έζησες.
Δυσαρέσκεια συνοδεύει τις τελευταίες σκέψεις που μοιάζουν με κινήσεις
στο άπειρο.
Ανακυκλώνεις το χρόνο προσπαθώντας να πείσεις για το πόσο ανέτοιμος
είσαι.
Ανούσια όλα τα στερητικά αφού η στέρηση σε πνίγει
Τα δάκρυα παραδίδουν τις ψυχές τους και συ ξεσπάς σε λυγμούς.
Χθες ήταν που θυμόσουν πάλι και σήμερα σου αρνούνται το μέλλον
Το παρόν στερείται χρονικής διάρκεια άρα σκέψεως και φαντασίας
Ρίχνεις μια πέτρα στο νερό να ξαναδείς τους κύκλους που επαναλαμβά-
νουν τους εαυτούς τους, έχοντας την ίδια πάντα μήτρα.
Μετράς ακόμα μια φορά και προσπαθείς να κατανοήσεις τι πραγματικά
συμβαίνει
Χρόνος ελάχιστος έχει απομείνει αφού αρχίζεις και πλαισιώνεις το συμβάν
Όλα φαίνονται τεράστια κρατώντας την αναπνοή σου
Η ζωή μοιάζει σα να μην έχει άκρες
Κρατάς την αναπνοή σου κι όταν πειστείς πως είσαι αθάνατος, βγάζεις την
τελευταία φλόγα από το βάθος της ισορροπίας σου και πέφτεις
Τελευταίος έρωτας με μια οπτασία που ποτέ δεν πρόλαβες να δεις ολόκλη-
ρη... ξεκάθαρα... ζωντανή...
Τόσο απλό που δεν μπορείς να το έχεις.
Φεύγεις...
Μέρες και νύχτες που περνούν σα συνήθεια
Συνοδία τσιγάρου
Ο πίνακας έτοιμος χωρίς τα χρώματα
Οι ώρες βαριές και η σιωπή συνεχίζεται από σιωπή
Μια φωνή για να δεις πως ακόμα είσαι εκεί
όλα φαίνονται εντάξει και συνεχίζεις
Πονάς γιατί το ζήτησες
Πονάς γιατί σε λίγο τελειώνει
Πονάς γιατί το ζεις
Πονάς γιατί το κατάφερες
Ο πόνος της γέννας
Μα τι στο διάβολο συμβαίνει με τα όνειρα που μέχρι τώρα έμεναν κρυφά
και δε μπορούσα να ερμηνεύσω; Μήπως ακολουθώ καινούργιες τεχνικές
και καταχωρώ καταστάσεις που πριν ούτε καν θα τολμούσα; Το σαξόφωνο
σήμανε την έναρξη της τελετής και το πλήθος δεν έχει συγκεντρωθεί
ακόμα. Τόσος κόπος δε γίνεται να πάει χαμένος, ειδικά σ΄αυτή την
περίπτωση. Τα φώτα χαμηλώνουν και τα όνειρα ανακυκλώνουν τις ζωές
τους. Η διάρκεια ανύπαρκτη και το μέλλον ουσιαστικό, ενώ απ' τη δική τους
πλευρά καμμιά μετατόπιση, καμμιά μεταβολή. Όχι πως δεν το περίμενες,
απλά, τώρα είναι μπροστά σου, υπάρχει και δεν είναι υπόθεση ούτε φαντα-
σία. Αυτό δεν είναι που φοβάσαι; Αυτό δεν είναι; Το σημείωμα στο τηλέφω-
νο, δεν φωτίζει την κατάσταση... Ούτε η φωνή της σου θυμίζει τίποτα πια...
ΟΤΑΝ ΤΟ ΦΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΚΙΕΣ
ΟΙ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΥΟ!
Κάπως έτσι φαίνεται να συμβαίνει, όμως είναι τόσο διαφορετικό που αν
το δεχτούμε «οπτικά», αλλάζει τελείως ανεξέλεγκτα και οδηγεί εαυτούς
αμφότερους εκτός μάχης. Το ότι μπορούμε να το αναλύσουμε ανά πάσα
στιγμή, είναι μάλλον μία συντηρητική κίνηση του εαυτού μας που, παρακο-
λουθεί την ανούσια πορεία μας δίχως ουσιαστική επέμβαση. Το μόνο και-
νούργιο είναι, οι νέες τακτικές που χρησιμοποιούμε, με μια δόση πειραματι-
σμου, δόση που δίνει στέγη στους παλιούς μας φόβους και τροφή στην
ευθανασία μας. Ίσως ακόμα κι αυτή η παρακολούθηση που απαιτώ κατά
κάποιο τρόπο, να στέκεται αδύνατη μόνο και μόνο επειδή, προηγούνται
τακτικές εκεί ακριβώς που θα έπρεπε να αντιδράσουμε με ευθύτητα.
Αν μόνο μ' ένα καρφί μπορούσα να καρφώσω ολόκληρο το σώμα μου, θα το
έκανα.
Αν με μία ανάσα κατάφερνα να διασχίσω την Ανταρκτική, δεν θα το έκανα.
Αν με ένα ποτήρι νερό έσβηνα τη φωτιά της Ηλιακής δισκέτας, θα το έκανα.
Αν μ' ένα σπίρτο μπορούσα να κάψω τη Σελήνη, δεν θα το έκανα. Θα το
έκανα.
Αν με δυο λόγια μπορούσα να σας εξηγήσω τι σας συμβαίνει, θα χρησιμοποιου-
σα το ένα. Δεν θα το έκανα. Αν το έκανα, θα τελείωνε και δεν θα το έκανα
πλέον.
Αν μια μύγα κοιμόταν στο αυτί μου, θα τη σκότωνα
Αν δυο μύγες πλησίαζαν το αυτί μου, θα τις έδιωχνα.
Αν δεν έφευγαν, θα γινόμουν κουφός.
Αν το αυτί μου ήταν κουφό, θα το έκοβα.
Αν ο Χριστός ζούσε, θα το ξανακόλλαγε. Και θα το ξανάκοβα.
Αν ρίξει ο Μάρτης δυο νερά, σημαίνει πως δεν υπάρχει επάρκεια.
Αν το μυαλό μου ήταν ρευστό, κάθε μέρα θα ήμουν μεθυσμένος.
αν μπορούσα να σταματήσω, θα το έκανα. Όχι για πολύ. Θα το κάνω...
Λανθασμένη εκτίμηση από λάθος εκκίνηση
αποτελέσματα ασυνέπειας
Αρτοποιία - Βαφές φούρνου / Βατσάς πραστός
Κουκουνάρια κόκκινων κούκων κόκοι κουκιών κόκορες κουκουλομένοι
ροκοκό κουκουρίκου
Αυτοσχέδιοι εμπρηστικοί μηχανισμοί στις γωνίες που τα σκοτάδιαγερνούν
Λαμπάδες που πνίγουν με καυτό κερί τις κρυφές μας επιθυμίες
Χάδια που ζωντανεύουν τις παραισθήσεις μας, νεκρά στα πεζοδρόμια
των γέλιων
Οπτασίες μοιρασμένες με το αύριο, χαμένες μίλια μακριά
Αναζητήσεις δίχως ζητούμενο κρυμμένες στις σπηλιές των ματιών μας
Λανθασμένη εκτίμηση από λάθος αποτέλεσμα
Εκκίνηση ασυνέπειας
Φανοποιία - Ζαχαροπλαστική / Τακτικές Ηθικής
(δίχως Νόημα;)
Κέρατα κόρης κέρινης κορεσμένης πόρνης χάρισμα της λαγνείαςΒζζζ σφήκες του Σιάμ
Ηθική τακτικών και...
Τι μας νοιάζει;
Ανυπόφορο! Ουσιαστικό! Αληθινό! όμορφο! Απλησίαστο! ολικό!Θνητό!
Σταυρωμένος στα κλαριά ενός ξερού δέντρου
Βροχή από πολύχρωμα φτερά
Φύλλα που καλύπτουν το χώμα
Μωβ σύννεφα που αγγίζουν τη γη στην άκρη του ορίζοντα
Τυλιγμένος με ανθρώπινα δέρματα
Βουτηγμένα δάχτυλα σε καυτό κερί
Γυαλιά ηλίου σε μια κρεμαστή γυάλα
Μετέωρη γυάλα γεμάτη χρωματιστό νερό
Κι από κάτι ένα κοπάδι αλεπούσες περιμένει την πτώση
Η φυάλα θρυμματίζεται...
Ξεκίνησε με κείνες τις μικρές σκέψεις που γέμιζαν τις άδειες του
στιγμές. Ακόμα κι όταν κάποιος προσπαθούσε να τονίσει την παρουσία του
πλάι του, αυτός αυτός αισθανόταν τόσο μόνος ώστε, μπορούσε να σκεφτεί δίχως
ενοχές.
Μια παλιά εικόνα, ένα σημάδι χρωματιστό στα τείχη των αναμνήσεων.
ένα αεροπλάνο τσακίζεται στο σπίτι του, από την πλευρά του δωματίου
του. Προλαβαίνει να δει τις φλόγες, να νιώσει το μέγεθος της φρίκης και του
πανικού, κι έπειτα εμφανίζεται εκείνο το περίεργο, ακαθόριστο συναίσθημα...
κάτι σαν έλλειψη, ή πόνος, ή μια ανεκπλήρωτη επιθυμία που περνά στο
αναγκαστικό παρελθόν. Όμοια με τη σχέση «δράση - αντίδραση» η εικόνα, η
ίδια εικόνα εμφανίζεται μπρος του μόνο που το αεροπλάνο, τσακίζεται στο
σπίτι του από την άλλη πλευρά... Μεσολαβούν τρία δωμάτια, μεσολαβούν
κάποιες μηδαμινές χρονικές στιγμές ελπίδας, για σωτηρία. Στο κάτω - κάτω
εδώ δε θα φανεί η έκρηξη, παρά μόνο τα καταρρέοντα ντουβάρια μέσα σε
σύννεφα σκόνης και ίσως ο κρότος να 'ναι πιο δυνατός...
Η φωνή της τον ξυπνά για λίγο.
- Όταν νυχτώσει θα φύγω...
Θυμήθηκε πως κάποτε έφευγε μόλις ξημέρωνε. Και τότε ήταν χειμώνας.
Τα λουλούδια έχουν μείνει στη μνήμη του γιατί τώρα σίγουρα θα 'χουν
ξεραθεί. Για μια στιγμή θυμήθηκε, πως είχε εμφανιστεί η νύχτα τιμητικά,
στο ταβάνι αυτού του αποκλειστικού δωματίου. Κερδίζοντας όλο και περισ-
σότερη έκταση στην επιφάνεια, έχανε την φαντασία για το όνειρο. Τη
φαντασία βλέπεις ήξερες, είχε μάθει πως να την διηγηθεί. Με το όνειρο δεν
ήταν το ίδιο. Αγαπούσε τα όνειρα του και τα σεβόταν, όμως... δεν τα διηγό-
ταν τόσο εύκολα. Θα έπαιρνα όρκο πως δεν τα θυμόταν καν!
Μερικοί που ανήκαν κάποτε - κάποιοι ως σήμερα στον κύκλο του, είχαν
να του πουν για την εμφάνισή του στα δικά τους όνειρα. Πάντα ντυμένος
ελαφριά, να τους δίνει χέρι εκεί που αυτοί δεν είχαν και να σκορπά
χαμογελώντας λευκά πέταλα από τριαντάφυλλα.. Πίστευαν λοιπόν πως
τους έκανε επισκέψεις, μα δεν ήταν αυτός. Τους το είχε κι ο ίδιος, σα να
αρνιόταν κάποιο είδος υπερ-δύναμης που όλοι νόμιζαν πως είχε... και την
έκρυβε!
Υπήρχαν εποχές που άλλαζε σαν τα φίδια. Όλοι νόμιζαν πως γινόταν
άλλος άνθρωπος. Όμως αυτός άλλαζε σαν τα φίδια: μόνο στην επιφάνεια!
Μιλούσε για κάθε τι που του άρεσε με σεβασμό, με δέος πολλές φορές.
ακόμα και η πιο απλή του αναφορά σ' αυτό που τον απασχολούσε, γινόταν
μ' έναω τρόπο τελετουργικό. Αν όμως η τελετουργία εκφυλιζόταν για
διάφορους λόγους, έπεφτε σε θλίψη για αρκετό καιρό, μέχρι να έβρισκε τη
δύναμη για μια νέα... Δεν μπορούσε να δεχτεί κριτικές, κανείς δεν ήταν
ικανός να τον κριτικάρει - αυτό το πιστεύω στ' αλήθεια - όμως με τον καιρό,
απέρριπτε όλο και πιο πολλά πράγματα ενώ μερικές έννοιες, γι' αυτόν
ήταν πλεονασμός της απλότητας.
Σκεφτόταν πραγματικά. Έπαιρνε κάθε τι, το έλιωνε μες στο μυαλό του
και τα ξαναδημιουργούσε σε μηδενικό χρόνο. Θυμάμαι μια - δυο φορές που
ίδρωσε προσπαθώντας να εξωτερικεύσει μια σκέψη του, προσπαθώντας να
χρησιμοποιήσει λόγια για κάτι ανείπωτο! Ήταν σα να προσπαθούσε να
μεταφράσει ένα ποίημά του σε γλώσα ξένη. Και μάλιστα ενώπιον κάποιου
κοινού... που ποτέ δε μπόρεσε να συμπαθήσει...
Ακόμα και στα ποιήματά του, είχε αφιερώσει ότι πιο εσωτερικό μπορούσε
να θρέψει. Κάθε ποίημα, μια μαθηματική ταυτότητα. Κάθε λέξη, μια ανά-
μνηση. Καθε γράμμα, ολόκληρο βίωμα ποικίλης διάρκειας...
Την τελευταία φορά που με άφησε να τον φωτογραφίσω στη μνήμη μου,
ήταν μια συννεφιασμένη φθινοπωρινή μέρα που ψιλίβρεχε... περπατούσε
σ' ένα κατάφυτο δρομάκι, πνιγμένος στο πράσινο της φύσης και το γκρι τ'
ουρανού, ιδρωμένος απ' το βιαστικό του περπάτημα, με βροχοσταγόνες στα
μαλλιά και το πρόσωπό του. Ξερόβηξε και μου 'πε:
«Την λατρεύω αυτή τη μέρα!
Είναι όπως και χθες: η ζωή μου!»
Το μόνο που μου 'μεινε απ' αυτόν, τα κίτρινα στάχυα στο βάζο και
ο ιδρώτας του στο τζάμι όταν βρέχει...
Δεν μίλησα για κίτρινα φτερά!
Γιατί αν τα κίτρινα φτερά σου θυμίζουν καναρίνι
το κίτρινο από μόνον του, θυμίζει
στο τέλος της πτήσης... Προσδεθείτε!)
Σαν το μικρό αγόρι που περπατά και παρατηρεί τα βήματά του, μετρά τα
μήκη που διανύει σκεπτόμενο το μέγεθος της πορείας, ταυτίζοντας πορεία
και ζωή σε κάθε χρονική στιγμή μα ποτέ σαν σύνολο...
Ένα βήμα πίσω, να παρατηρήσει την εικόνα που το εντυπωσίασε. Τίποτα
να μην ξεφύγει. Ξέρει πως ότι φυγει δεν ξαναγυρνά. Η σταγόνα και η
θάλασσα...
Αν κάτι έγινε βιαστικά, δεν ανησυχεί. Θα το ανακαλύψει με όλη του την
άνεση σ' ένα όνειρο. Όπως εκείνο το λευκό ξυραφάκι, στο ατέλειωτο
γαλάζιο της μπανιέρας. Ένας γλάρος στον ατέλειωτο ουρανό... Δεν πειρά-
ζει αν το όνειρο γίνει εφιάλτης. Οι ήχοι θα βοηθήσουν την εικόνα να πάρει
μέσα του την πραγματική της μορφή.
Καθισμένο σε μια παραλία με βότσαλα, ψάχνει την άμμο με τις χούφτες
των χεριών του ανοιχτές. Βλέπει πως ο αέρας έρχεται κομματιασμένος...
τμηματικά... σαν κύμματα... Δημιουργεί κάθετες προς τη γη νοητές γραμμές,
μεταξύ τους παράλληλες. Κι όλες άνισες... ανόμοιες...
Τα χρονικά περιθώρια υπάρχουν, μα στο μυαλό του μεταφράζονται σαν
κενά... Ο χρόνος της κατανόησης είναι χρόνος χαμένος. Και δε χάνει μόνο
το χρόνο. Με αδύναμα τα πόδια του αρχίζει να λυγίζει, βλέποντας τη
θύελλα να έρχεται από την άκρη του ορίζοντα, όμως δεν καταλαβαίνει...Δεν
μπορεί πια να καταλάβει... Κάτι σαν αξία που χάθηκε... αυτό το γνωρίζει.
Ξαφνικά δακρύζει, καθώς η βροχή περνά στο προσωπικό του παρόν, «τίποτα
άθικτο δεν μένει, τίποτα» και υψώνει τα χέρια περιμένοντας αγγέλους να
του ρίξουν δίχτυα σωτηρίας.
Αχ! Αυτή η ένταση...
Και το κεφάλι λίγο μετά έπαψε να κινείται. Τα χείλη του δεν ξαναφώναξαν
και το δίχτυ έμοιαζε με δάκρυ, μαύρο δάκρυ ανύψωσης.
ΤΡΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ, ΠΟΥ....
(με γεμίζουν δάκρυα)...
Η θλίψη ας με ντύσει σαν ένδυμα...
Κάτω από μεταξωτές κορδέλες θα ξερνώ τη βρώμα μας...
Εκπέμπω και οι παπαρούνες έγιναν μοναδικοί δέκτες...
Ν΄ανοίξω την καρδιά μου με την ταυτότητά σου...
Το φεγγάρι να χυθεί και κρυστάλλινα θρύψαλλα να σκίσουν το λαιμό μας...
Τώρα σε νιώθω!
Τώρα που λείπεις...
Τα πέπλα ολόγυρα σαν τείχη...
Οι χτύποι της καρδιάς σου να πεθαίνουν πάνω σ' αυτά...
Οι προσευχές σου να μας βρίσκουν κουφούς και αόματους...
Ο πόνος σου θα γίνει το κόκκινο κρασί μας...
Η απουσία σου θα είναι η μόνη μας σκέψη...
Και ποτέ δε θα μάθεις πως το κάστρο μας είναι χάρτινο...
ποτέ δε θα μάθεις πως η υγρασία μας σαπίζει...
ποτέ δε θα μάθεις πως καθημερινά ανακυκλώνουμε τα αισθήματά μας...
ποτέ δε θα μάθεις πως είμαστε νεκροί εδώ και χρόνια...
ποτέ δε θα μάθεις πως τα τελευταία δάκρυα που χύσαμε ήταν για όλα αυτά
που
ποτέ δε θα μάθεις...
Ανίχνευση στις παλιές φωτογραφίες για ίχνη έκφρασης...
η ψυχή διαιωνίζει τις λαχτάρες από μόνη της...
οι απόηχοι των λυγμών τρυπούν το διαπεραστικό παρόν...
πληγωμένοι σαν άφτερα πουλιά...
να μουδιάζουμε στις αμμουδιές που συνωστίζονται σκουπίδια...
το σφύριγμά της να χύνεται θολά απ' τα χείλη της...
τα χέρια της να ψάχνουν για σάρκα...
μα τα αγκάθια την πληγώνουν...
τραβά την ανηφόρα και κοντά στον αυχένα σταματά...
βαριανασαίνει....
δάκρυα την πνίγουν και
Βροχή από πολύχρωμα φτερά
Φύλλα που καλύπτουν το χώμα
Μωβ σύννεφα που αγγίζουν τη γη στην άκρη του ορίζοντα
Τυλιγμένος με ανθρώπινα δέρματα
Βουτηγμένα δάχτυλα σε καυτό κερί
Γυαλιά ηλίου σε μια κρεμαστή γυάλα
Μετέωρη γυάλα γεμάτη χρωματιστό νερό
Κι από κάτι ένα κοπάδι αλεπούσες περιμένει την πτώση
Η φυάλα θρυμματίζεται...
Ξεκίνησε με κείνες τις μικρές σκέψεις που γέμιζαν τις άδειες του
στιγμές. Ακόμα κι όταν κάποιος προσπαθούσε να τονίσει την παρουσία του
πλάι του, αυτός αυτός αισθανόταν τόσο μόνος ώστε, μπορούσε να σκεφτεί δίχως
ενοχές.
Μια παλιά εικόνα, ένα σημάδι χρωματιστό στα τείχη των αναμνήσεων.
ένα αεροπλάνο τσακίζεται στο σπίτι του, από την πλευρά του δωματίου
του. Προλαβαίνει να δει τις φλόγες, να νιώσει το μέγεθος της φρίκης και του
πανικού, κι έπειτα εμφανίζεται εκείνο το περίεργο, ακαθόριστο συναίσθημα...
κάτι σαν έλλειψη, ή πόνος, ή μια ανεκπλήρωτη επιθυμία που περνά στο
αναγκαστικό παρελθόν. Όμοια με τη σχέση «δράση - αντίδραση» η εικόνα, η
ίδια εικόνα εμφανίζεται μπρος του μόνο που το αεροπλάνο, τσακίζεται στο
σπίτι του από την άλλη πλευρά... Μεσολαβούν τρία δωμάτια, μεσολαβούν
κάποιες μηδαμινές χρονικές στιγμές ελπίδας, για σωτηρία. Στο κάτω - κάτω
εδώ δε θα φανεί η έκρηξη, παρά μόνο τα καταρρέοντα ντουβάρια μέσα σε
σύννεφα σκόνης και ίσως ο κρότος να 'ναι πιο δυνατός...
Η φωνή της τον ξυπνά για λίγο.
- Όταν νυχτώσει θα φύγω...
Θυμήθηκε πως κάποτε έφευγε μόλις ξημέρωνε. Και τότε ήταν χειμώνας.
Τα λουλούδια έχουν μείνει στη μνήμη του γιατί τώρα σίγουρα θα 'χουν
ξεραθεί. Για μια στιγμή θυμήθηκε, πως είχε εμφανιστεί η νύχτα τιμητικά,
στο ταβάνι αυτού του αποκλειστικού δωματίου. Κερδίζοντας όλο και περισ-
σότερη έκταση στην επιφάνεια, έχανε την φαντασία για το όνειρο. Τη
φαντασία βλέπεις ήξερες, είχε μάθει πως να την διηγηθεί. Με το όνειρο δεν
ήταν το ίδιο. Αγαπούσε τα όνειρα του και τα σεβόταν, όμως... δεν τα διηγό-
ταν τόσο εύκολα. Θα έπαιρνα όρκο πως δεν τα θυμόταν καν!
Μερικοί που ανήκαν κάποτε - κάποιοι ως σήμερα στον κύκλο του, είχαν
να του πουν για την εμφάνισή του στα δικά τους όνειρα. Πάντα ντυμένος
ελαφριά, να τους δίνει χέρι εκεί που αυτοί δεν είχαν και να σκορπά
χαμογελώντας λευκά πέταλα από τριαντάφυλλα.. Πίστευαν λοιπόν πως
τους έκανε επισκέψεις, μα δεν ήταν αυτός. Τους το είχε κι ο ίδιος, σα να
αρνιόταν κάποιο είδος υπερ-δύναμης που όλοι νόμιζαν πως είχε... και την
έκρυβε!
Υπήρχαν εποχές που άλλαζε σαν τα φίδια. Όλοι νόμιζαν πως γινόταν
άλλος άνθρωπος. Όμως αυτός άλλαζε σαν τα φίδια: μόνο στην επιφάνεια!
Μιλούσε για κάθε τι που του άρεσε με σεβασμό, με δέος πολλές φορές.
ακόμα και η πιο απλή του αναφορά σ' αυτό που τον απασχολούσε, γινόταν
μ' έναω τρόπο τελετουργικό. Αν όμως η τελετουργία εκφυλιζόταν για
διάφορους λόγους, έπεφτε σε θλίψη για αρκετό καιρό, μέχρι να έβρισκε τη
δύναμη για μια νέα... Δεν μπορούσε να δεχτεί κριτικές, κανείς δεν ήταν
ικανός να τον κριτικάρει - αυτό το πιστεύω στ' αλήθεια - όμως με τον καιρό,
απέρριπτε όλο και πιο πολλά πράγματα ενώ μερικές έννοιες, γι' αυτόν
ήταν πλεονασμός της απλότητας.
Σκεφτόταν πραγματικά. Έπαιρνε κάθε τι, το έλιωνε μες στο μυαλό του
και τα ξαναδημιουργούσε σε μηδενικό χρόνο. Θυμάμαι μια - δυο φορές που
ίδρωσε προσπαθώντας να εξωτερικεύσει μια σκέψη του, προσπαθώντας να
χρησιμοποιήσει λόγια για κάτι ανείπωτο! Ήταν σα να προσπαθούσε να
μεταφράσει ένα ποίημά του σε γλώσα ξένη. Και μάλιστα ενώπιον κάποιου
κοινού... που ποτέ δε μπόρεσε να συμπαθήσει...
Ακόμα και στα ποιήματά του, είχε αφιερώσει ότι πιο εσωτερικό μπορούσε
να θρέψει. Κάθε ποίημα, μια μαθηματική ταυτότητα. Κάθε λέξη, μια ανά-
μνηση. Καθε γράμμα, ολόκληρο βίωμα ποικίλης διάρκειας...
Την τελευταία φορά που με άφησε να τον φωτογραφίσω στη μνήμη μου,
ήταν μια συννεφιασμένη φθινοπωρινή μέρα που ψιλίβρεχε... περπατούσε
σ' ένα κατάφυτο δρομάκι, πνιγμένος στο πράσινο της φύσης και το γκρι τ'
ουρανού, ιδρωμένος απ' το βιαστικό του περπάτημα, με βροχοσταγόνες στα
μαλλιά και το πρόσωπό του. Ξερόβηξε και μου 'πε:
«Την λατρεύω αυτή τη μέρα!
Είναι όπως και χθες: η ζωή μου!»
Το μόνο που μου 'μεινε απ' αυτόν, τα κίτρινα στάχυα στο βάζο και
ο ιδρώτας του στο τζάμι όταν βρέχει...
Δεν μίλησα για κίτρινα φτερά!
Γιατί αν τα κίτρινα φτερά σου θυμίζουν καναρίνι
το κίτρινο από μόνον του, θυμίζει
μπουλντόζες
ή τρόλλεϋ
ήμπανάνες
και οι φλούδες τους γλυστρούντόσο ώστε να νομίζουμε πωςή τρόλλεϋ
ήμπανάνες
έχουμε φτερά!
(Καμμιά ανησυχία! Υπάρχει και το πεζοδρόμιο, να μας δεχτείστο τέλος της πτήσης... Προσδεθείτε!)
Σαν το μικρό αγόρι που περπατά και παρατηρεί τα βήματά του, μετρά τα
μήκη που διανύει σκεπτόμενο το μέγεθος της πορείας, ταυτίζοντας πορεία
και ζωή σε κάθε χρονική στιγμή μα ποτέ σαν σύνολο...
Ένα βήμα πίσω, να παρατηρήσει την εικόνα που το εντυπωσίασε. Τίποτα
να μην ξεφύγει. Ξέρει πως ότι φυγει δεν ξαναγυρνά. Η σταγόνα και η
θάλασσα...
Αν κάτι έγινε βιαστικά, δεν ανησυχεί. Θα το ανακαλύψει με όλη του την
άνεση σ' ένα όνειρο. Όπως εκείνο το λευκό ξυραφάκι, στο ατέλειωτο
γαλάζιο της μπανιέρας. Ένας γλάρος στον ατέλειωτο ουρανό... Δεν πειρά-
ζει αν το όνειρο γίνει εφιάλτης. Οι ήχοι θα βοηθήσουν την εικόνα να πάρει
μέσα του την πραγματική της μορφή.
Καθισμένο σε μια παραλία με βότσαλα, ψάχνει την άμμο με τις χούφτες
των χεριών του ανοιχτές. Βλέπει πως ο αέρας έρχεται κομματιασμένος...
τμηματικά... σαν κύμματα... Δημιουργεί κάθετες προς τη γη νοητές γραμμές,
μεταξύ τους παράλληλες. Κι όλες άνισες... ανόμοιες...
Μοναδικές!
Τα χρονικά περιθώρια υπάρχουν, μα στο μυαλό του μεταφράζονται σαν
κενά... Ο χρόνος της κατανόησης είναι χρόνος χαμένος. Και δε χάνει μόνο
το χρόνο. Με αδύναμα τα πόδια του αρχίζει να λυγίζει, βλέποντας τη
θύελλα να έρχεται από την άκρη του ορίζοντα, όμως δεν καταλαβαίνει...Δεν
μπορεί πια να καταλάβει... Κάτι σαν αξία που χάθηκε... αυτό το γνωρίζει.
Ξαφνικά δακρύζει, καθώς η βροχή περνά στο προσωπικό του παρόν, «τίποτα
άθικτο δεν μένει, τίποτα» και υψώνει τα χέρια περιμένοντας αγγέλους να
του ρίξουν δίχτυα σωτηρίας.
Αχ! Αυτή η ένταση...
πόσο γνώριμη είναι...
Στην αρχή μπλέχτηκαν τα δάχτυλα... μετά χέρια και πόδια έγιναν ένα.Και το κεφάλι λίγο μετά έπαψε να κινείται. Τα χείλη του δεν ξαναφώναξαν
και το δίχτυ έμοιαζε με δάκρυ, μαύρο δάκρυ ανύψωσης.
ΤΡΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ, ΠΟΥ....
(με γεμίζουν δάκρυα)...
Η θλίψη ας με ντύσει σαν ένδυμα...
Κάτω από μεταξωτές κορδέλες θα ξερνώ τη βρώμα μας...
Εκπέμπω και οι παπαρούνες έγιναν μοναδικοί δέκτες...
Ν΄ανοίξω την καρδιά μου με την ταυτότητά σου...
Το φεγγάρι να χυθεί και κρυστάλλινα θρύψαλλα να σκίσουν το λαιμό μας...
Τώρα σε νιώθω!
Τώρα που λείπεις...
Τα πέπλα ολόγυρα σαν τείχη...
Οι χτύποι της καρδιάς σου να πεθαίνουν πάνω σ' αυτά...
Οι προσευχές σου να μας βρίσκουν κουφούς και αόματους...
Ο πόνος σου θα γίνει το κόκκινο κρασί μας...
Η απουσία σου θα είναι η μόνη μας σκέψη...
Και ποτέ δε θα μάθεις πως το κάστρο μας είναι χάρτινο...
ποτέ δε θα μάθεις πως η υγρασία μας σαπίζει...
ποτέ δε θα μάθεις πως καθημερινά ανακυκλώνουμε τα αισθήματά μας...
ποτέ δε θα μάθεις πως είμαστε νεκροί εδώ και χρόνια...
ποτέ δε θα μάθεις πως τα τελευταία δάκρυα που χύσαμε ήταν για όλα αυτά
που
ποτέ δε θα μάθεις...
Ανίχνευση στις παλιές φωτογραφίες για ίχνη έκφρασης...
η ψυχή διαιωνίζει τις λαχτάρες από μόνη της...
οι απόηχοι των λυγμών τρυπούν το διαπεραστικό παρόν...
πληγωμένοι σαν άφτερα πουλιά...
να μουδιάζουμε στις αμμουδιές που συνωστίζονται σκουπίδια...
το σφύριγμά της να χύνεται θολά απ' τα χείλη της...
τα χέρια της να ψάχνουν για σάρκα...
μα τα αγκάθια την πληγώνουν...
τραβά την ανηφόρα και κοντά στον αυχένα σταματά...
βαριανασαίνει....
δάκρυα την πνίγουν και
ένας κόμπος στο λαιμό με πνίγει...
δεν θα την αντέξω αυτή την ανάσα...
δεν θα την αντέξω για μια κραυγή...
κι ο ήλιος ακουμπά στους ώμους της...
οι τελευταίες ακτίνες έκαναν τα μάτια μας να δακρύζουν...
ότι κρατούσαμε μας έπεσε...
δεν θ' αντέξουμε ποτέ το βάρος...
μόνο κάποιοι ελιγμοί μας έχουν απομείνει...
και ήδη χάσαμε κι εσένα...
κι από τα δάκρυα μας να ποτιστούν τα λουλούδια που είχες
δεν θα την αντέξω αυτή την ανάσα...
δεν θα την αντέξω για μια κραυγή...
κι ο ήλιος ακουμπά στους ώμους της...
οι τελευταίες ακτίνες έκαναν τα μάτια μας να δακρύζουν...
ότι κρατούσαμε μας έπεσε...
δεν θ' αντέξουμε ποτέ το βάρος...
μόνο κάποιοι ελιγμοί μας έχουν απομείνει...
και ήδη χάσαμε κι εσένα...
κι από τα δάκρυα μας να ποτιστούν τα λουλούδια που είχες
φυλάξει...
σ' αυτή την τελευταία σκηνή θανάτου θ' ανταμώσουμε.
